Vestri


Vestri - 15.03.1916, Blaðsíða 1

Vestri - 15.03.1916, Blaðsíða 1
ódýrasmr skéfatnaoiíF eru llíOBlÍD |ÓI frá 0. J. Steíánssvni. Kitwtj.: Xjpistján Jónssoia frá Garösstöðum. | MiMilð eftir | BJtoMs og sffilptisMðiiinim H við Sillursotu 3. H XV. ás?g« ÍSAFJÖRÐUR. 15. MARS 1916 íO. M. Ekknasióðurinn. Reíkui»gur yfir tekjur og gjöld styrktarsjóðs handa ekkjum og börnum ísfirð. inga er i sjó drukna, árið 1915. Tekjur: i. Sjóður frá f. á. kr. 12183,27 2. Vextir: a. lagðir viðhöfuðstól > 139,81 b. útborgaðir . . > 419,40 Alls kr. 12742,48 Gjökt: 1. Uthl. 15 ekkjum kr. 379,40 2. — 2 börnum > 40,00 3. Sjóður 3i.des. 1915 > 12323,09 Alls kr. 12742,48 Það eru nokkur ár síðan reikn> ingur þéssa sjóðs hefir birst á prenti, og er ástæðan til þess sú, að sfjórn sjóðsins hefir eigi viljað baka honum þann kostnað, er prentun reikningsins hefir í iör með sér iyrir hann. Hinsvegar taldi stjórntn óþartt að prenta reikninginn árlega, þar sem hann er á ári hverju lágður fyrir sýslu> netnd Norður.ísafjarðarsýslu, er kýs einn af fundarmönnum til þess áð endurskoða hann og siðan úrskurða hann. Þó mundi stjórninni ekki hafa þótt áhortsmál að birta árlega reikning sjóðsins, ef hún hefði getað gert sér nokkra von um, að það yrði til þess að vekja eítirtekt á sjóðnum og hvetja sjómenn til þess að efla hann, því fer tjarri að reyndin hafi orðið sú; iðulega hafa reikningar sjóðsins verið birtir, en aldrei borið neinn árangur. F.g heti undir höndum alla reiknioga sjóðrins síðan árið 1896 og öll þessi ár hefir enginn sjó- maður gefið sjóðnum svo mikið 8em 1 krónu. Aðeins ein kona, merkiskonan Guðrún Rósinkars. dóttir i Æðey gaf til hans árið 1*97 50 krónur. Þetta er allur sá styrkur, sem hann síðan 1897 hefir fengið i þessu héraði, eða frá landsmönnnm yfirleitt. En árið 1896 varð danskur maður, sem hét C. .V. R. Lotz, til þess af veglyndi sinu að gefa sjóðnum þá hötdinglegu gjöf 5000 kr. Mér virðist að við svo búið megi ekki lencfur ;tanda; sómi héraðsbúa iiggur við að þeir íáti nú ekki lengur dragast að styrkja sjóðinn með árlogum íjárframlög. um, sem geta numið uúklu, þótt lítið sé trá hverjum einstókum, ef þau aðeins eru almenn. Það má með sanni segja, að hvert árið sem líður er talandi vottur um, að þessa er brýn þörf. Það er varla nokkurt það ár, að ekki verði einhverjir manm skaðar á sjó í þessari sýslu, og fátækar ekkjur standa eltir nieð börnin sín munaðarlaus. Það er sannarlega fagurt og lotsvert, hve menn eru venjulega fljótir og túsir til þess að rétta hjalparhönd, þegar svo sorglega tekst til. En slíkur styrkur verð- Ur þó ottast nær aðeins til þess að bæta úr bráðustu þörfinni, en eins og eðlilegt er, sjaldan til frambúðar. En því má miklu fremur búast við, að sá styrkur, sera slíkir sjóðir sem þessi er veita, verði hinn sami á ári hverju, meðan þörfin er hin sama og jafnvel að styrkurinn hækki, ef fjármagn sjóðsins eykst. Árið 1913 gengu um 300 opnir bátar, stærri og minni úr ísa. tjarðarsýslu og kaupstað; síðan hefir stóru vélbátunum fjölgað mikið. Hlutatalan á hverjum bát mun að raeðaltali eigi vera ot hátt talin 10. Ef gerð væru samtök um að greiða þó eigi væru nema 50 aurar at hverjum hlut til sjóðsins á ári hvef ju, þá yrði það sæmileg upphæð, 1500 krónur, sem honum bættist árlega, og þá myndi hann brátt eflast svo, að hann gæti veitt góðan styrk >ekkjum ís- firðinga þeirra, er í sjó drukkna, og börnum þeirra*. Með því að sýslunefndiruar, bæði í Norður- og Vestur-ísa- fjarðarsýslu, eiga nú innan skarnms að halda hina venjulegu ársfundi sína, þá hefir mér hug- kvæmst að skjóta því til þeirra, hvort þeim þætti þetta mál eigi þess vert, að þær tækju það til íhugunar og einhverra fram- kvæmda. Eg er sannfærður uid, að ef hver sýslunetndarmaður vildi gangast íyrir því í sínum hrepp, með tilstyrk góðra manna, að samtök yrðu gerð til þess að efli þennan sjóð, þá mundi það bera góðan árangur. Það væri skemtilegt og æski' legt að sjóðurinn yrði þannig styrKtur með frjálsumsauiskotum, en eigi þyrfti að leita til löggjaf- arvaldsins til þess að knýja menn tit þess. Kæru sjómenn! Látið hina miktu blessun, sem þér sækið 11 ú í sjóinn á degi .hverjum, gera yóur Ijúft og indælt að láta eitti hvað at mörkum við þennan sjóð; þá getið þér og vér allir glaðst í voninni um að kjör ekkna og barna ísfirðinga þeirra er i sjó drukna, vevðt framvegis eigi eins sergleg og bágborin eins og þau, því miður, hata verið hingað til. ísafirði, 4. dag marsmán. 1916. Porvaldur Jónsson. Metnaður. Misskilian — Hollur. Ekkert er algengara hjá þeim mönnum og þjóðum, sem orðið hafa aftur úr á skeiðvelli lífsins, annaðhvort fyrir eigin afglóp eða óumtlýjanlega rás viðburðanna, en að stæra sig af því sem forfeðurnir afrekuðu; telja upp öll þeirra af- reksverk og hrósa sér af þeirra verkum. Þessu fylgir og ósjaldan sá löstur, að þeir menn, sem þannig eru gerðir, telja alt aunað lágt og lítilsvirði, sem ekki snertir ætt þeirra hérað — eða land, þegar best gengur. Hér á íslandi er víða ailmikill héiaðagorgeir í sumum sveitum lándsins, og „sjálfstæðis"-gorgeir undanfarinna ára er af nákvæmlega sömu rót runrjinn. Hvorttveggja sprottið af hégómasýki — þeirri yfirlætiskend, sem setur það ofar öllu að sýnast, en hugsar minna um að vera, og er því gagnstætt siðfræðilegum grundvallarreglum þeina manua og þjóða, sem vilja fyrir alvöru komast, hátt, í lííinu og hljóta þvl heiðuifcsessiu'D nð lokum. En þetta hefir af mðrgum mönu« um verið taliu hin eiaa sanna föðuiIandaSst, og aí sumumerþað taliun eini heílbrigrjj þjóíiirmetni aðuiiun, a5 telja upp afla þá ágæti ismenn og skörunga, sesn i fjarlægii fortíð haíi búið á hinum oa þessum slóðtim, og draga af því ályktun uíu gildi nútíða'.neimingtu'inuar. Erlendur rithðfundur hefir farið svofeldum orðum um þetta: „Margt, af því, eem miádögum er köiiuð föðurlandsást er ekki annað en aumasta hræsni, þjóðar- hleypidóniar, þiöiigsýni og ofstæki. Að veia hiifinn af alíkri fcðuilands. ást er liklega sú mesta ógæfa sem nokkuiri þjóð getur hlotnast." Eini holli og sanni þjóðarmetnaður« inn er iþvífólginn: aðtaka sét fram, að komast lengra en forfeðurnir komust. Hvers óska foieldrar bami sinu? Að verða það sem atvik og kringumstæður bönnuðu þeim að verða, og komast þangað sem þeir komust ekki. Mannkynið er alt af að stritast við að yngjast upp, alt af byggir það sér bjartari vonir í framtiðinni en þær, sem fortiðiu flytur í skauti séi\ Þeasar vonir eru æðaslögin, sem halda lífiuu við. I'ese vegna ríður alt á því, að sagan sem nútiðarmennirnir skapa verði sem veglegust í augum eftir. komendanDa. — Ágætismennitnir, sem lifað hafa í öllum fjórðungum íslands, þekkjast gegn um aldaraðir. fað er skylda að halda minniugu þeirra í heiðri, en rangt að gera héraðskryt út af því hvar þeir eru fæddir og uppaldir, og fásinna að innræta mönnum að það sé neinn framavegur að tala um mikilhæfa meun án þess að iifa uppbyggilegu lifi. Sagan setn nútíðarKynslóðin skapar er mest verð; íyrir hana fær þjóðin þökk eða vanþökk kom- andi kynsióða, en hitt verður ekkert tekið til greina, hveriir hafi verið synir frægra forfeðra eða frændur afreksmanna. Oangleri.

x

Vestri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vestri
https://timarit.is/publication/235

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.