Vestri


Vestri - 04.10.1916, Blaðsíða 1

Vestri - 04.10.1916, Blaðsíða 1
5KKES3S. SSKSESSSSSHS Blaiiksverta, at bestu tegund, og rclHlar tæst altat hjá Ó. J. Stefánssyni. Ritstj.: Krist ján Jónsson frá Garðsstöðum. *** Li-igstærst.a liivnl bapjarins « af vindluinog citfiircttuni. **j Ennfremur niuiintóbak og *** skorið r'ól í verslun j| Guðrúnar Jónasson. XV. árg. ÍSAFJÖRÐUR. 4. OKTÓBER 1916. 37. bl. Kjósendafundurinn. Bagnus Torfasou afiieltar Nirði Oír „þversurum". Er sanit ekki „laugsum". » Kjósendafundur fyrir ísafjarðan kaupstað var haldiun i Templara« luísinu í fyirakvöld, nð tilhlutun fcÍngma.nnaetiuinnabeggja,Siguijóns Jónssonar og Magnúsar Toifasonar. Magnús Torfason höf fyrstur nial og talaði i freka klukkustund. Byrjaði hann að ræða um þau mál, sem afgreidd eru: þ. e. s-tjórnan ¦krar og fAnamálið. Kvaðst hann vera þakklátur Sigurði Eggerz fyiir hans aðgei ðir i atjórnarskrái málinu, rakti siðan tildtögin að útnefning EiDars Avnórssonar til raðherra og skildist mönnum sem hann væri •innig ánœgður með staðfestingu Btjdrnarskrárinnar og fánamálsins, en þó faDBt honum það Amælisvert að Einar Arnórsson og hans menn hefðu ekki viljað sam þykkja eftir- varann (0: vantraustsyflrlýsing á ejáJfan sig). Botnuðu flestir ekkert í þesaari stefnuskrá. Fánanum vildi hann láta breyta og talaði á víð og dreif um að þjóðir hefðu oft braytt fánum sínum. Hann kvaðst vera atjórninni sammála um að viðskiftasamning- arnir viðBreta hefðu verið óhjá« kvæmilegir ti) þess að tryggja það að afurðir landsins kæmust á er- leDdan markað þótt eitthvað mætti *Ö ¦jAlfBögðu að þeim flnna. — Gialdkaramálið mintist hann eitt- hvað á og kvaðst vera þar fiekar * niAli bankastjórnar en landa. atjórnar. Þegnskylduvinnu lýsti hann aig mótfallinn. Eitthvað drap hann A fleiri mAl, t. d. Btéttaríg og þess háttar og kvaðst þá ætla að vera sjAvarmanna megin f þeirri baráttu. Ennfremur ias hann upp i siðara akiítið, er hann tók til mAls, kafla Úr ræðu sinni frá 1908 um saur- liíiaklikuna, og hafði nú alt vottfest — og var þá flestum nóg boðið, að maðurinn skuli alt af vera að flika óþverramunnsöftuiði aínum á opinberum fundum. Að síðustu lýsti hann yflr að hann væri sjálf. ttæðÍBmaöur, en teldi sig ekki bundinn við neinn Akveðinn flokk. — Alt var þetta svo loðið og óAkveðiö að enginn gat hönd á þvj tMt Sigurjón Jónsson lýsti því ueeaí, Stuttlega afatoou ainni. Kvaðat hann vara þakklAt.ur raðherra E. A. fyrir staðfest.ingu stjóroarskrAr- innar og fánamálsins, og sagðíst ekki skilja í þvi hvernig frambjóð* andiDii M. T. ætlaöi að leiða langs- ummenn og þversum sinn við livoi a hlið, bar sem þeir væru einu tlokkar í landinu, er verulega gieindi é, en langsumm. og heimasljórnarm. greindi hinsvegar ekkert á. Um sanminga stjói narinnar var hann samm.Ua M. T. Þegnskyldumilið Aleit hann ótímabæi t og illa undir- búið. Vörutollslögin vildi hann afnenia og fá fastari og ábyggilegri gjaldstofna. Fjárveiting til jArm brautarlagniugar var hann mót> faliinn að svo stöddu. Um launa> málið fór hann nokkrum orðum. Tjáði sig meðmæltan afuAmi eftir> launa, en bjóst við að hækka þyrfti þá laun embætfismauna jafnfiamt og þeim yrði gert að skyldu að kaupa sér liíeyri. Sjómannastéttina vildi hann styrkja og fá fjArveiting til kenslu í sjómannafræði og véi« fræðiskenslu A ísaflrði. Hið sama vildi og M. T. Til mals tóku, auk frambjóðend- anna, SkUli Einarsson, Guðmundur Hannesson, Jón A. Jónsson, Guðm. Guðm. og Helgi Sveinsson. Voru umræður fremur hógværar og ofsa« lausar, nema helst hjA Guðm. Guðm. er lýsti kostum Magnúsar og taldi hann meðal annars góðan í sam« vinnu; brostu þA sumir í kamp. Sömuleiðis reyndi hann að halda utan að ílokKnum með því að hæla þversummönnum og fór þá að Bkamma heimastjórnarmenn til þess að þjóna Jund sinni og geðjaat þeim, sem þykir gaman að því. En Magnús hafði einmitt talið staðfesting stjórnarskrAr og fána> máls þarft verk, og það var veik heimastjórnar og langsummanna, svo þarna sló algerlega í baksegl hjá G. G. iSnn deildu þingmannaefnin nokki uð og svöruðu fyrirspurnum um aðflutningsbannlögin og raflýsingar- málið. Leiðrétt Njarðar-ósannindi. Mér hefir aldrei til hugar komið að svara oinu orði meiði ingum né aðdróttunum Njarðar- ritstjórans. Atyinnu minni hér er svo báttað að ég hefi ekki þurft að gerast vikadrengur, hvorki hjá einstökura mönnum né stotnunum. Ekki er ég holdur sá fésýí^urnaður, a<5 ég táist við gróðabrask í nokkurri mynd. Alt sor'amarkshjal Isjarðarritstjór> ans og aðdróttanir hans um pretti í viðskiftum er mér þvf jatn einkisvert og það hafði aldrei verið skritað. Enda tel ég mér nokkra trygj?ingu þess að eng. inn trúi því, einmltt í þvf hver það hefir sagt. Ritsljórinn ætti líka að minnast þess, að þegarbannvar ^eyptur inn í Búnaðarsambandið, syaraðt ég eDgu orði rógi hans og gíf. uryrðum. vitandi þó að ég hafði minst at því heyrt. Mér er það Ííka altaf ljóst, hve þýðingarlaust það muni vera að ætla sér að þagga niður í þeim, sem att er af öðrum. Öðru máli er að gegna, þegar ritstjórinn ter með ranghermi um viðskitti Búnaðarsambandsins við bæinn; þá er mér skylt að leiðt rétta það 'sem rangt er hermt. Skal hér í stuttu máli skýrt réff frá gangi þess májs: Kristján Kr. Dýrfjörð á Torí. nesi átti Iandspildu innan girð- ingar gróðrarstöðvarinnar. Þetta land vildi Búnaðarsambandið eignast, ekki af því að það þarfnaðist meira lands, heldur af því að landspilda þessi sker land Sambandsins að nokkru leyti í tvent, og auk þess ýmsum ann> mörkum bundið að hafa umgang annara um gróðrarstöðina. Sami bandið hafði því fengið torkaups> rétt á landinu fyrir löngu síðan. Nú skýrði eigandirfn mér trá því, að hann væri beðinn um landið (ekki af bœmim) og spurði hvort Samb. myndi vilja nota forkaups- réttinn. Eg taldi það vafalaust. En sá maður úr stjórn Simb. sem hér er f bænum, taldi verðið of hátt. Keypti ég því landið upp á væntanl. samþ. Sambands- stjórnarihnar, heldur en að það yrði annara eign og grafið sundur tií uppfyllinga. Þegar til kom, vildi Sambandsstjórnin maka. skifta Stakkanesinu framanverðu fyrir umræddan blett og varð það að ráði. IÞykir mér sómi að því að hafa lagt nokkuð á hættu fyrir hagsmuni Sambandsins og hafa getað unnið því gagn. Hitt eru tilhœfulausósannindi,að ég hafi verið að ásælast landið og að land hafi verið unnið undan bænum með þessu, því að eg seldi landið strax þeim fyrsta scm bað um það fyrir samaverð og éy lagði íit. Óg „strax. og bæjarstjf'rn !ét < ijósiað b*rinn ætti að eignast landið. fékk ég eigendurna lil að lofa bænum því með sanngjörnu verði. En þegar til kom vildu bæjartulltrú* arnir hægra megin ekki kaup^ það; það hatði þá aldtei verið tiliíangurinn, að bærinn fengi landið. heldur einn fulltrúanna hægra megin. Af þessu geta merin séð, að það eru hsegrimenn í bæjarstjónnnni, sem-komu I veg fyrir það að bærian ei^uaðist þetta land. Með tilboði því, sem ég hatði útvegað, gat bærinn gert sér arðvænlega alla fjóruna framundi an hinu umrædda landi, með því að skitta því milli tveggja út. gerðarfélaga, sdm ura það sóttu, en bæjarstjórnin tók það ráð, að úthluta miðpart þess einum bæji artulltrúanna hægra megin, og verða þá svæðin beggjamegin iíklega honum arðlaus og einu i útgerðarfélagi iærra kemst að. Er þetta eitt dæmi þ«ss. að ekki er horít í hagsmuni bæjarins né rétt annara ef gæðingar oddvita eiga í hlut. Um íétt Sambandsins tilmaka- ski tanna er það áð segja, að það gat ekki skitt við aðra en aigi anda þess lands, sem það vildi fá. En það er álit lögfraeðinga, að forkaupsréttur nái ekki til makaskifta. Þótt ég vilji s«m minst utn Njarðarritstjórann tala eða hugsa, getur það þó ekki íram hjá mér farið :'— og sennilega engum — hve ógeðsleyt það er — vægast sagt — að heyra ritstjórann tala ura það með vandlatingu, hvo laust sé haidið á lóðum bæjarins, hans >bestu eign<. En sami maður berst fyrir því í bsejarstj. að afhenda lóðir bajnrins öðrum til eignar — ekki lítinnhluta — heldur álla strandlengjuna. Um þetta er ekki að villast, því hann greiddi atkvæði á móti tillögu, er fór fram á að lóðirnar yrðu •kki seldar, Eiga því best við hann sjálfan þessi ummæli Njarði ar: >Borgarar bæjarins mega það raest varast að fela þeim torráð mála sinua, sem vilja taka vægt á slíkum sökum<. Sigurður Kristjinsson. Slys. 9 ára gamall drengur datt nýskeð út úr bát við brin> brjótinn í Bolungarvik og drukm »ði.

x

Vestri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vestri
https://timarit.is/publication/235

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.