Vestri


Vestri - 02.09.1917, Blaðsíða 1

Vestri - 02.09.1917, Blaðsíða 1
kAAAAAAAAAA^ ^ Tróskóst ígvél •*. M og trébotnar ? nýkomið til Ó. i. Btefánssonar. Ptttttttttv^ kAAAAAAáAAA^ XýWo í veralun Kltstj.: Krlstján Jónsson frá Garðsttöðum. ^^* .i^y^vj i « vn.ii.iii <4 G'jðrúnar Jónasson: ? "^ Sl >i, Irá : 75 - 7 00. ? ^Silki í svuntur ,8 00- 23 00 ^ TTTTTTTTTtA XVI. áry. ÍSAFJÖRÐUR. 2. SEPTF.MBER 1917 Sl. bí. Fáninn. Þess vir getið hér ( blaðinu »íðast. að báðar deildir nlþingis hefðti samþykt þingsályktunar- tillögu uni lullkonointt sigUnga- fána fyrir ÍJand. Oás virðist mál þatU hafa vaki<3 minn 1 amtal nú, en vert heífM verið og mátt hetði vænta, eftir háreystt þeirri, seiu gerð hefir verið út af því áður. Ekki er þó SVO að skilja, að vér teljuin illa farið, að ekki eru gerð óp •g a»r»l út af fánamálinu að þessu sinni, en oss finst málið meir en þ«M v»rt, að þjóðin öll biði úr- alitannn með citirvæntingu. Það er sjálfsagt engum vafa bunáið, að tánamálið er langtum mikilsverðast allra þeirra mAli, sem þingið í sumar tjallar um. Og hvers vegna er það svo mikils vert? Vegna þess að frelsi þessa lands hangir nú á veikum þrseði, at þvi að véV ekki hötum full* kominn siglingafána. Vér siglum nú undir fána annara lands, lands »em getur ient i ófriðnum þegar minst varir, og sem ver hingað til höfum talið næstum areiðanlegt að lenti i ótriðnum tyr eða sfðar. En um teið er fáni sá, er vér siglura undir, erðinn ófriðarfáni. Og hvar er þá siglingum vorum koiuið? Ekki hötum vér nein tök á að vernda þaer; og ekki er aambandsþjóð vor mikið líki iegri til að geta það, hún, sem naumast gæti varist ejálf avo dögura skitti. Ver yrðum þá dregnir inn f ófriðinn ósjálfrátt og nauðugir. Eftirtektarvert er það, hvað meðterð þlngain* á þessu máli •r óifk nú því, sem aður var. Fánamálið hatði áður verið óspart notað til æsinga i flokks- hagsmunaskini. Stóð sá skrípa» Uikur htest inaðan vér engin flutningaskip áttum og hötðum þvi nær enga þört •igltngatana. Það, sem þá maelti með ftna, var það sem allir gððir íslend- ingar fundu jafn vel: Að það •r særandi að þurfa altat að draga upp fána annarar þjóðar < sínu «igin la'ndi. Það minti oss k undirgafnina — frelsisrinið, Min v«r allir hötum. — Það ar •#li vort og skylda. E11 til þe9s að bæta úr þessu nægði að sönnu staðarfani. Það var mórgum þegar í upphafi Ijóst. að siglingafáni myndi ófáanlegur, meðan vér höfðum hans eigi meiri þört, en staðarféni hins vegar spor í áttina til að fá sigiingafána þegar oss irP^'i meira á. Urðu nær aliir þingmenn á það sáttir á þingi 1J13 að taka þetta tröppustig, ef það mætti greiða götu fánamálsins. En þá kom annað missnttisetni tiloogunnar: Það var hvort málið skyldi af- greitt með lögum frá alþingi, eða stjórninni faiið að fá fánann með konungsúrskurði. Stjórnin hafði lýst þvi yfir, að táninn myndi ótáanlegur, nema með þvi að síðari leiðin yrði tekin. Munu þingmenn þá ekki hata verið tyllilega búnir að átta sig á því, að þetta væri eðiileg leið og hin eina tæra i þvi máli. En hins vegar var það vist, að stjórnin myndi segja af sér, ef máiið yrði afgreitt sem lög — þ. e. í þvi formi, að það ekki gæti öðlust staðf«stingu konungs. Það hefir nú ætíð gengið svo hjá oss, að •tjórnarssetið hefir reynst ærlð ireistandi þingniönn- um. Ffír þvf svo hér, að aðal- kjarni málsins gleymdlst, en það varð að aðalatriði: hvort málið skyldi atgreitt sem lög eða þings ályktun. Með öðrum orðum: Stjórnarskiftin urðu aðalatriðið. öllum er nú kunnugt, hver varð endir þessa máls: Að það náði farsailogum iyktuiu, þótt ýmsir biðu þai tjón á sóma sinum. Nú i sumar ar krafan um siglingafana tekin upp á alþingi. Er hér að framan sýnt fram á það, hver litsuauðsyn táninn nú er þessari þjóð. Ekki munu þeir menn aldauða, sem hungrar og þyrstir eftir völdunum. M4 hafa það til marka, að þftgar i þingbyrjun reyndu einstakir menn að nota fanamálið til að knýja fram stjórnarsklfti, með þvi að fá inálið afgreltt a«m Iðg. Hefði það auðvitað orðið tán- anum að bana. En svo gersami lega mishepnaðist þetta banatih ræði við fánann, að þingsálykt' unin, um að akora á stjórnina að ntvega íslandi fullkominn •iglingafána með konungaúr- •kurði, var s&mþykt i einu hljóði I neðrideild, og nú er hún einnig •amþ. í efrideild. A uglý si n g. Um fjallgöngur og réttir hefir alþingi samþykt svohjóðandi ályktun: Alþlngl ályktar að skora á landsstfórntna að fá því nú þegar framgsngt, að fjallgöngur eg réttlr verðl framkvfemdar viku síðar Ðœsta haust, «n ákv«éið «r i ijallskilaroglu- garóum aýalnanna. Þetta birtist hér með, að tilhlutun stjórnartáðsins. Skiifstofu ísafjarðaisýMlu og kaiipstitrjar, 31. agtist 1017. Steindór Gunnlaugsson seMur. Aðeins tveir þiagm. sýndu þá þrautseigju f valdasókninni, að þeir báru fram fánatiumvarp i e. d. Komst það f netnd, en kemur sjálfsagt aldrei þaðan lit- andi, því þingsályhtunin hefir kætt það.*) Er ilt að nokkrir þingmenn skyldu verða til þess að rýra þann sóma, sem þingið hefir gstið sér i þessu máli, en sérstaklega •r það leitt fyrir þau kjördæmi, sem eru svo óhappin að eiga þessa tulltrúa. — En þingið f heild sinni á hinar meatu þakkir fyrir meðferð sfna á þessu máli. Hefir það m«ð þvi sýnt, að það getur verið hafið yfir allau flokkaríg og misklið, þegar um hamingju landsins er að tefla. Má vsenta góðra úrslita hjá konungi, þegar málinu er svo drengilega at stað tylgt. Eldsneyti. Það er hraustra manna háttur að bera sig vel, þótt eitthvað kreppi að. Oss íslendingum er svo farið, að oss er ógjarnt til að æpa, þótt vér kennum nokkura •ársauka. Þvi lætur það illa i eyrum, að heyia kveinstafi þeirra manna, sem enga n*yð liða. Nú er það vitauisgt, að hörmi ungar þær, aem stríðsþjóðirnar búa við, eru alveg óskildar vorum vaudræðum, er þvl leitt að heyra sára' kveinatafi strax, þegar búast má við að það versta aé eftir. Þvl þótt ve>, enn sem komið er, þekkjum ekkert til blóðsúthell* *) *»ingm. þeisir Toru þingmaður t»- firOinga og þingm. VaitmsunsjHnga. þó ekki gleyma því, að einmitt þetta gctur ataðið fyrir dyrum. Vér verðum að vera torsjálir, og vera við þvi búnir, um hent hefir aðrar þjóðir. En sannleik- urinn er sá, að striðið hefir ekki enn krept sv« að þeasari þjóð, að hún hafi lært forsjalni. Það er engin hreysti að vera óforsjill •g hug»unarlaus um tramtfðina; slikt er miklu tremur haimaka og litilmcnska. Og þ«ir menn bera aig ott vent, þegar að kreppif. sem kæruminstir eru, áður en í eldrauniua kamur. Vér vitum það, að talsvert hefir verið gert til þess að byrgja landið upp með matvöru. Má vnnta þess, að ekki verðihungi ursneyð næsta vetur vegna mati vöruskorts. En hvarnig er það með eldsneytið ? Hefir það verið athugað svo sem skyldi ©g hwgt vseri? Eg held þvi megi óhætt neita. Ymislagt hefir v»rið g«tt til þ«»» að hvetja menn til •Idivið* arútvagana. En hvaða þýðingu hefir það? Hver tæki h«fit aim. til að útvaga sér eldivið? Og hvaða eftirlit hefir það opinbera með þvi að það sé gert? AIIs •kkert. Ekki viljum vér talja þetta óatsakanlegt hirðuleysi, þvi v*l má v«ra að þetta eftirlit sé und- irbuið, þótt «kki sé enn komið til framkvsamda. En vér viljum benda á það, að •kkert kák má eiga sér stað i þessum aökum. Það verður að rannaaka, hve mikiu •ldsneyti hver sveit og hvert þorp hefir •ytt, og tryggja það, að «kki minna •Idaneytl ai brenslugilái verði tll, til nassta ár». Þarf þew •érttaklega með viðajávar*

x

Vestri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vestri
https://timarit.is/publication/235

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.