Vísir - 14.12.1960, Blaðsíða 4

Vísir - 14.12.1960, Blaðsíða 4
er mikils visir", því að hvort tveggja er, að á þessari hálfu öld hefur lífið % höfuðstaðnum og landinu öllu blámgazt til meiri frétta, og menn þeir, sem starfað hafa við Vísi, fundið þær og fcert fólJci — ásamt öðru efni — svo vel fram reiddar, að menn hafa ekki viljað án blaðsins vera, og þess vegna er Visir orðinn fimmtugur. Dagblöð hljóta að teljast meðal hornsteina í lifi frjálsrar menn- ingarþjóðar á þessari öld, og frumherjunum í hópi islenzkra dagblaða og þeim mönnunum, sem þar ruddu brautina, ber að þakka. Islenzkir blaðamenn hljóta að hugsa með þökk og virð- inju til Visis á fimmtugsafmælinu og óska þess, að hann nái enn vel að dafna á komandi árum. Þeir hljóta að minnast þess, að hefðu stofnendur dagblaðsins 1910 ekki átt þor og seiglu, sem til þess dugði að styðja visinn til lífvænlegs þroska, væri starfs- vangur blaðamanna hér á landi í dag fáskrúðugri en raun ber vitni, og saga fleiri dagblaða en Vísis væri þá styttri. Þess vegna send^.r Blcðamannafélag Islands Vísi beztu afmæliskveðjur og fra.rdíðaróskir. Andrés Kristjánsson form. Blaðamannafélags Islands. Tildrög blaðamennsku minnar. Ég sigldi til Kaupmannahafnar áriS 1911 að afloknu stúdentsprófi, innritaSist i há- skólann, gaf upp lög sem námsgrein, en las sama og ekkert í þeim, en tók heimspekipróf um voriS. í þá daga var ekki talið neitt vit í þvi að lesa annað en lögfræði, læknisfræði eða guS- fræði, en ég hafði engan áhuga á þessum fræSigreinum. Helzt hneygðist hugur minn aS náttúrufræSi og bókmenntum, en ekki þóttu þau fög álitleg til framtíSaratvinnu. Næsta haust lét ég innrita mig í Háskóla Islands og gaf enh upp lög, en las litiS. I þá daga hafSi ég eins og fleiri ungir menn mikinn áhuga á pólitík, enda bar pólitík þeirra tíma mjög af seinni tíma mjöl- sekkja- og matarpólitík, þar sem þá var barizt af hreinum hvötum fyrir fyrir frelsi landsins og fullveldi. SumariS 1914 bauS kunningi minn, Einar Gunnarsson, mér Vísi til kaups og varð það úr, að ég keypti hann og tók við ritstjórn hans 1. apríl. Ég var nú orðinn staðráðinn í því að taka próf í lögum, og var sá einfeldningur aS halda, aS ég gæti sameinaS laganámið rit- stjórninni. Ég sá brátt, að það var ómögulegt. Það var þvi aðalástæSan fyrir því, aS ég seldi blaðið árið eftir. Próf tók ég í lögum þrem árum síSar. Blaðið seldi ég hlutafélagi, en ritstjóri varð Hjörtur Hjartarson lögfræðingur, en hans naut skammt við, því að hann dó skömmu síðar. Ástandið í næstsíðustu heimsstyrjöld. Ég tók við ritstjórn Vísis í byrjun næst- síðustu" heimsstyrjaldar. Þá var flest með öSrum svip hér í Reykjavík, en því er ekki bægt að lýsa í stuttri blaðagrein. En svo að ég snúi mér aftur að ritstjórn Vísis, þá reyndi ég eins og unnt var, að halda blaðinu hlutlausu, en þaS var.enginn hægðar- leikur. Þýzkar fréttir var ómögulegt að fá. Að vísu náði ég í fréttir frá einhverri á- reiðanlegustu fréttastofu Englands, Central News, en þær voru vitanlega hlutdrægar. Aftur á móti fékk Morgunblaðið ókeypis stjórnarskeyti fyrir aðstoð hr. Cable, sem þá var orðinn aðalkonsúll Englendinga hér og hafSi hér ískyggilega mikil völd. Konsúllinn neitaSi Vísi um skeytin, mun ekki hafa þótt hann nógu enskur í skoðunum. Vísir fékk þó siðar skeytin fyrir atbeina Central News. Giuuiar Sigurðsson. Ég skammaði konsúl Cable i Vísi og mun hann hafa ráðið því að skeytin voru aftur tekin af Vísi.. Mér sárnaði mjög að sjá hvernig sum blöðin og einstaklingar skriðu og snobb- uðu fyrir Englendingum, 'en við vorum þá í raun og veru herteknir af þeim. Skop og háð. Þeir, er kynna sér Visi frá þeirri tið, er ég var ritstjóri munu sjá, að þar er meira af háð- og skopgreinum en síðar hefur tíðkazt, bæSi um þaS blaS og önnur. ÞaS sýndi sig, að almenningi féll þaS vel í geð, því blöS meS slíkum greinum seldust enn betur og sum alveg upp, eins og t. d. greinln „Nýja bakaríið", er var um stjórnar- úthlutun matvæla. Islendingar liafa góðan smekk fyrir skopi og háði. Það þykist ég hafa sýnt með útgafu íslenzkrar fyndni. Þeir þola líka sjálfir skop illa og þess vegna verður það beittasta vopnið á þá sjálfa, á þjóðfélagiS og meinsemdir þess í höndum hæfs manns. Málvöndun. Ég reyndi að vanda málið á Vísi eftir föng- um i minni ritstjórnartíð og geta má -þess, blaðinu til hróss, að þaS hefur löngum skaraS fram úr öSrum blöðum í þvi efni, sem hjá mörgum blaðanna er næsta bágborið. Það skal viSurkennt, að það er hægara sagt en gjört að rita blöð, sem margir skrifa í, á vönduðu máli, en hitt má fullyrða, að í minni ritstjórnartíS voru þó blaSamennirnir sendibréfsfærir, en svo virðist vart nú. Eg trúi varla, að hægt sé að benda á mál- blóm eins og t. d. „brigðrof" frá þeim tíma. Góð regla væri að hafa hæfan mann til aS lesa blöðin yfir áSur en þau færu i prentun. Afkoma blaðsins. I minni tíS var afkoma blaðsins sæmileg, þó enginn stórgróði væri af útgáfunni. Aldrei hafSi blaSiS ráS á miklu starfsmanna- haldi. Magnús skáld Gíslason sá þá um innheimtu fyrir blaðið og þótt hann væri ágætismaður, hefur hann varla verið vel hæfur til þess. Einu sinni tók ég eftir, að ekkert hafSi innheimtst fyrir blaSið i einni götu í bænum og spyr Magnús að því, hverju það gegni. Masnús svaraði: „Strákurlnn, sem átti að innheimta í göt- unni, sagSi, aS fæstir hefðu borgað, og þaS lítiS þaS var, þá stal strákurinn þvi." Styrktarmenn blaðsins. Vísir hafði ýmsa góða styrktarmenn, sem skrifuSu í blaðiS í minni tíð. Ég ætla hér að minnast á einn þeirra, en það var Hannes Hafstein. Tildrögin að því að við kynntumst voru þ'au, að þegar Rangárbrúin var vígð árið 1912, féll þaS i hans hlut aS vigja brúna, því aS hann var þá ráSherra. Úrhellisrigning og óveSur var brúarvígslu- daginn. GuSmundur Finnbogason var í fylgd meS Hannesi. Hann kemur til mín og segir, aS Hannes hafi spurt sig, hver sá hinn hái stúdent væri, en ég var þá aldrei þessu vant meS stúdents- húfu. Hann sagSist hafa sagt honum, aS ég væri sonur SigurSar á Selalæk, en var nú meS boS frá Hannesi til mín um þaS, að þiggja h]á sér whiskysjúss. Ég fór, og þaS fyrsta, sem Hannes segir við mig, var: Ég vona, að okkur geti komiS saman, þó okkur körlunum föSur þinum hafi ekki - gert það". Faðir minn var alltaf andstæðingur Hann- esar. Við drukkum nú alllengi og að endingu bauS Hannes mér dús og sagSist skyldi gera mér greiSa, ef hann gæti, og það gerSi hann sannarlega, þvi aS þegar ég tók viS ritstjórn Vísis, bauS hann mér aS prenta eftir sig all- mörg kvæSi, og var þaS sannarlega enginn smágreiSi. AS endingu óska ég svo minu gamla blaSi alls góSs á þessu merkisafmæli þess og óska starfsmönnum blaðsins góS gengis Gunnar SigurSsson frá Selalæk. VlSIR 50 ÁRA Afmælisblað VlSIS
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.