Vísir - 23.12.1960, Blaðsíða 3

Vísir - 23.12.1960, Blaðsíða 3
Föstudaginn 23. desember 1960 VÍSIR Tvö nágrannabörn frá.mik- ilsmegandi héimilum, piltur og stúika, yoru látin alast upp' saman í þeirri fágnaðarríku von, að þau gengju að eigast síðar, og báðir foreldrarnir hlökkuðu til væntanlegra tengda. — Brátt virtist þó aug- Ijóst, að áform þetta mundi fara út um þúfur, þar eð undar- leg.óvild spratt milli beggja barnanna, þótt gædd væru á- gætuméðliseinkennum. Ef til vill voru þau hvort öðru of lík. Bæði hugsuðu sitt ráð, einbeitt í vilja sínum, óhagganleg í ásetningi sínum.Hvort um sig virt og elskað af leikfélögum sínum, — sífellt mótherjar, éf þáu voru saman, byggðu jafnan útvaf fyrir sig, skemmdu hvort fýrir öðru, ef þau hittust, kepptu ekki að neinu vissu marki, en streittust að koma fram ásetningi sínum. -^ Yfir- leitt góðlát og vingjarnleg, en aðeins óvildarfull meira að segja illkvittin, ef eitthvað varðaði þau gagnkvæmt. — Þessi undarlega hegðun kom þegar fram í bamslegum leikj- um, hún sýndi sig, er þau uxu úr grasi. Og þegar drengirnir skiptu sér í hópa til að leika styrjöld og efndu til örrustu, skipáði sér eitt sinn hin þVer- úðarfulla, hugprúða stúlka í fylkingarbrjóst. annars hersins óg barðist gegn hinum af því likum ofsa og heift, að hinn heíði verið hrakinn á flótta með sneypu, ef hinn einstæði mótherji hehnar hefði. ekki reynzt mjög vaskur og þrátt fyrir allt afvopnað andstæðing- inn dg loks tekið stúlkuna til fanga. — En einnig þá varðist hún svo heiftúðlega, að hann ,varð að þrífa af sér silkitrefil og binda með honum hendur hennar á bak aftur, til þess að sleppa óskaddaðuf og oneiða hana þó ekki. Þetta fyrirgaf hún honum aldrei, en hafði leynilegan við- búnað og tilraunir til að vihna honum mein, svo að foreldr- arnir, sem þegar fyrir löngu liöfðu veitt þessum ofsaathygli, urðu ásátt um og afréðu að skilja að þessar óvinveittu mannverur, — þar með kuln- uðu með öllu út hinar glæsi- legu vonir þeirra. Við hinar nýju aðstæður skaraði pilturinn brátt fram úr. Hvérs konar fræðsla féll þar í frjó'an jafðveg. — Vildarmenn og' eigin hneigð kaus honum stöðu í hermannastétt. Hvar- yetna, þar sem hann kom fram, yar .hann virtur og vinsæll. Atorkusemi bans virtist öðrum "tii' gleði og hvatningar. — Án þess að vera sér þess fyllilega nieð'vitandi var hamt innra með sér hamingjusamur að hafa skilizt við mótherjann, sémfor- sjónin háfði ætlaðhonum. | Alit í tínu breyttist hagur Stúlkunnar. — Viss innri til- finning seiddi hana, er henni 6x aldur og menntun, brott frá hinum áköfu leikjum, sem hún til þessa hafði stundað ísam- félagi við drengi. — Að öllu öthuguðu virtist hún þó.sakna (Einhvers: Ekkert.var. umhverfis Jiana, er væri verðugt; þess^ að pekia hatur hennar. Til þessa fiafði.henhiekki fundizt neinn baður -.vingjaxnlegur.. ur, ástsæll í samkvæmum, eft- irsóttur af konum, felldi rtii hennar fölskvalausa ást. — Það var í fyrsta skipti, sem vinur, elskhugi, þjónn, sóttist eftir henni. — Forgangsrétturinn, sem hann veitti henni fram yfir margar aðrar stúlkur, sem voru þroskaðri, menntaðri, glæsilegri og gjörði meiri kröf- ur en hún, féll henni mjög vel í geð. — Sífelld stimamýkt hans, án þess að gjörast upp á þrengjandi, traust aðstoð við ýmis óþægileg atvik, — hóglátt þó tæpitungulaust, vonglatt bónorð við foreldra hennar, þar eð hún var ennþá mjög ung: Þetta í sameiningu taldi hún honum. til ágætis. -— — Hún hafði svo oft verið nefnd unnusta, að húh tók loks áð áíita_ sjálf að svo yæri, og hvorki hún né,hokkur maður hugsaði út í það, að ennþá væri próf nauðsynlegt, áður en hún Að hans leyti var öllu stillt í skynsamlegt hóf. — Staða hans, kringumstæður, hans og metnaðargirni létu hánn hafa nóg að starfa, — svo að hann naut vinahóta stúlkunnar fögru með velsæld, sem þakkarverðr- ar viðbótar, — án þess að skoða sig þess vegna á nokkurn hátt háðan henni,'Og kenndi ekki öfundar vegna ástamála henn- ar, en með honum og unnust- anum voru auk þess miklir kunnleikar. H]á henni horfði málið allt öðru vísi við. Henni virtist sem hún vaknaði af draumi. Bardagi hennar gegn unga nágrannan- ,um forðum hafði vefið fyrsta ástríða hennar, óg þéssi ofsa- lega baráttu var þó aðeins mót- sþýrna fyrir siðasakir, — áköf, því sem næst meðfædd hneigð. f endurminningunni fannst hertni sem hún hefði ávallt unnað honum. — Hún brosti að að að ægri hlutdeild í sérstök- um tilfellum, þá mátti ef til vill ef^isf. um annan, meðan hinn bár með sér óbfigðult öryggi. —- .Eyrir slíkri hegðun hafa konuf meðfædda einstæða hærfærni, og þær hafa ástæðu svo og tækifæri til að þroska hana. Því lengur sem unnustan fagra ól með sér slíkar hugs- anir algjörlega á laun, — því síður var yfirleitt- nokkur fær um að túlka það, sem mætti verða unnustanum í vil, það, sem aðstæður og skylda virt- ust fyrirskipa, það, sem ófrá- víkjanleg nauðsyn virtist krefj- ast, — því hlutdrægara var mat þessa góða hjarta. — Og þar eð hún var bundin annars vegar af heiminum, fjölskyld- unni og órjúfandi eigin heiti, — á hinn bóginn hinn fram- sækni ungi maður, sem lætur eigi neitt uppskátt um fyrir- nAgrannabörn • J5mcÍMýa aftir 60ETHE dfiildi festingarbáugum með* þeim manni, sem langan tíma var talinn vera unnusti henn- ar. -Málið í heild hafði tekið á sig hægagang og var því heldur ekki hraðað, þótt trúlofunin kæmi tii skjalanna. — Og af háifu beggja var allt látið siíja við sama. Málsaðilar vildu enn njóta til fulls hinnar góðu árs- tíðar sem vordagar alvarlegri tíma, sem í vændum væru, og glöddust yfir tilvonandi sam- búð. Meðan hafði pilturinn, sem brott iór, þroskazt á glæsilegan hátt og Jokiðmeð sæmd áfangá á námsbraut sinni, og nú kom hann í orlofi heim til ástvina sinna. —Á hispurslausan og þó einkennilegan hátt stóð hann á ný frammi fyrir nágrannastúlk- unni fögru. Á siðustu tímum hafði.hún aðeins alið i brjósti sér vingjarnlegar, ungmeyjaf- legartilfinningar og var í sátt og samlyndi við allt og alla í umhverfinu. — Hún lézt vefa hamingjusöm, og hún var það einnig á vissan hátt. — En nú að löngum tíma liðnum stóð á ný andspænis henni nokkuð: Það var ekki hatursvert, — hún vaf orðin óhæf til að hata. Meira að segja hið barnalega hatur, sem einungis var óljós viðurkenning innra manngildis, lýsti sér nú í gleðilegri undrun, ánægjulegfi athugun, játningu, — nauðugri viljugri, en þó óumfiýjaniegri nálgun, og allt þetta vaf gagnkvæmt. — Löng fjarvist gaf tilefni til langra viðræðhá. Hinn mentaði maður hagnytti sér jafnveiáðurnefnda barhslega fávizku sem spaugi- lega minningu, og þaS var sem hann' aSminnsía kosti mætti til að bera í bæíifiáka fyrir. þessa hinni heiftúðlegu atlögu með vopn í hönd. Og hana fýsti að rifja upp þægindakenndina, þegar hann afvopnaði haha. — Hún taldi sér trú um, áð hún hefði fundið til mikillar sælu, þegar hann batt haha og hvað- eina, sem hún hafði gjört hon- um til meins og skaþraunar, virtist henni nú sem meinlaus úrræði til þess að vekja á sér athygli. — Hún formælti þess- um aðskilnaði, — hún barmaði sér yfir svefninum sem hún hefði fallið í. — Hún bölvaði hinum silalega, draumkennda vana,- en hans vegna hafði svona lítilsigldur maður orðið unnusti hénnar. — Hún hafði breytzt í tvöfaldri nierkingu: fram á við og aftur á.bak, — hvaða skilning sem mönnum þóknast að leggja í það. Ef einhver hefði getað skilið tilfinningar hennar, sem hún duldi vendilega, og tekið þátt í þeim með henni, þá mundi sá hin sami eigi hafa ávítað hana; af því vissulega stóðst uhnust- inn eigi samanburð við ná- granna, liti maður þá hlið við hlið. Meðan eigi var unnt að synja öðrum um nokkurt traust, þá vakti hinn fuilkomnustu til- trú. — Meðan maður valdi gjarnan annan til samkvæmis, þá óskaði maður sér hinn að samferðamanni. Og væri hug- ætlanir sínar, hugrenningar eða horfur og reyndist aðeins kæf, ekki einu sinhi ástúðlegur bróðir gagnvart henni, — og var meira að segja rætt um afdráttarlausa brottför hans, þá virtist það svo sem fyrra barns- lega eðii hennar risi upp á nýj- an leik með allri illgirni sinni og ofstoppa og byggi sig út á hærra þrepi lífsins með háská- legri gremju og skaðvænlegri. Hún ákvað að deyja til þess að hegna fyrir samúðarleysi fyrrverandi hatursmanni sín- um, sem hún lagði nú taum- lausa ást á,----minnsta, kosti með ímyndunaraflt- hans og iðrun skyldu þau sameinast að eilífu, þar eð henni var fyrir- munað að njóta hans. — Hann skyldi ekki losna við svip henn- ar, — ásökunum hans skyldi eigi linna fyrir að hafa ekki kannast við, rannsaka hugar- þel hennar, virt það að vettugi. Þessi kynlega sturlun fylgdi henni hvarvetna. Hún leyndi henni undir alls konar yfirskini. Enda þótt hún kæmi mÖnnum þegar undarlega fyrir sjónir, þá var enginn nógu athugull eða skarpskyggn til að upp- götva hina innri, sönnu orsök. Nú höfðu vinir, vandamenn og kunningjar fengið sig full- sadda af undirbúningi undir margs konar veizlur. Naumast hafði liðið svo dágur, að ekki hefði verið efnt til óvæjitra nýjunga. Trauðla var tií í landslaginu fagur staður, sem eigi ha.fði verið skreyttur, og útbúinn. til móttöku margra glaðra gesta. . Aðkomumaðurinn okkar hngi vildi einnig leggja fram sinn skerf fyrir brottför sína. Hann bauð ungu hjónaefnunum á- samt nokkfum nánum skyld- mennum í skemmtisiglingu. — Farið var um borð í stórt, glæsilegt og fagurlega skreytt skip, eina af þessum lýsti- snekkjum, sem hafa sai og nokkur smáherbergi og leitast við það á siglingunni að láta í té þægindi samskonar og heima. Siglt vár áfram á hinni miklu elfi undir hljóðfæraslætti, — skemmtiferðafólkið hafði safn- ast saman undir þiljum á heit- asta tíma dagsins. Hinn Ungi veitandi, sem aldrei gat yerið athafnalaus, hafði setzt uhdir stýri, en skipsstjórnarinn áldni var þegar sofnaður,—• En ein- mitt nú þurfti stýrimaðufinn að sýna varkárni, þegar hann nálgaðist stað, þar sem tvær eyjar krepptu að árfarvegin'um, og þar sem þær teygðu út í áriá flöt malárrif sín ýmist þarna megin éða hinum megitt og gjörðu siglingaleiðina mjög viðsjárverða. Næstum því hafði hinn umhyggj usami, skarp- skyggni stýrimaður freistast til að vekja skipstjórann, en hann dirfðist þó að sigla gegn þrengslunum. — í sömu and- ránni birtist óvinakvendið hans fagra á þilfarinu með bíom- sveig um hárið. Hún þreif hann af sér og varpaði hohum- til mannsins, sem við stýrið sat. — Þiggðu þetta til minningar, mælti hún. —- Truflaðu mig ekki, svaraði hann, um leið og hann greip kransinn: — Ég þa.rf að.neyta allrar orku og beita athygíi. -^- Ég trufla' þig ekki irekar mælti hún: ¦ Þú sérð mig ekki framar. — Þéttá' sagði hún og strunsaði fram á skipið, þaðan steypti hún sér útbyrðis. — Nokkrar raddir hrópuðu: Bjargið! Bjargið! Hún drukknar! TJngi maðurinnvar i ofboðslegum vandræðum. — Skipstjórinn áldni vaknaði við hávaðann, ætlaði að þrífa stýr- ið, sem ungi maðurinn fékk hon um. — En það vannst ekki tími til að skipta um stjórn: Skiþið strandaði. •— í einni svipan kastaði ungi maðurinn óþægi- legustu glæðum^ steypti séf í ána og syriti á eftir óviria- kvendinu fagra. Vatnið er mjög vinsamieg höfuðskepna fyrir þann, senv þekkir það og kanrt á því tök- in. — Það bar hariri uppi. og hinn snjalli sundmaður drottn- aði yfir því. Brátt hafði hánn náð stúlkunni fögru, sem hfif- in hafði verið brott frammi Framh. á 6. síðu. R\» \ I \ «. AB A JfétAKROSSCATCM ^^^Í'^ÓWBBBÖ^ .e^cfc veafika :.&&-'[ \ UogaE'isaðut,. v^SEtói'^^^^PJsí^^ó^^- —;tíi« og Káðning: Lárétt: 1 Völuspá, 8 ranns, 10 L. L., 13 stá, 13 Óa, 14 játa, 16 káms,.18 ósi, 19 tak, 20 tafa, 22 baða, 23 ir, 24 skó,--26 ið, 2? spann, 29 smaíihn.'. Lóðrétt: 1 ör, 3 iasa', 4 unt, 5 snák, 6 P.S., T lúatír; 9 raskaðij 11 ÍasaJr;^^ 13; ómáðl, 15 til, ¦¦28-NJÍ.-' m Ráðning: JUárétt: 1 Orkneyjar, 8 tái;, 9 óma, 10 um, 11 Ása, 13 au, 14 æfáfa, 16 sárr, 17 klám, 18 sagar, 20 ir, 22 mar, 23 G.G., 24 nóg, 26 sóa, 27 Nikulásar. Lóðrctt: 1 oturskinii,;? rám, 3 kr., 4 éisa, 5 jó, 6 áma, 7 raufeáagaf, 11 ídraxct,-12. afk- ar, #&$, j£ air, lö gaul, 21 rói, 23 góa; 25- G^K., 26 S.S. - ,:-.....

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.