Tölvumál - 01.02.1978, Blaðsíða 5

TÖLVUMÁL
5
gert annað en að vona hið besta með tilliti til afhendingar-
txma búnaðarins. Hann getur til dæmis komið því svo fyrir,
og þá með einhverjum ráðum, að hann færist töluvert framar
í biðröðinni, verði einhver til að afturkalla pöntun sína.
Hann getur einnig áætlað sölumöguleika sína vel fram í tímann
og pantað búnað eftir því. Þetta á sérstaklega við um búnað,
sem lofar góðu um að verða eftirsóttur og allt útlit er
fyrir að allmargar pantanir munu berast. Söluaðilinn getur
þá dregið í lengstu lög að staðfesta pöntunina eða þangað
til hann er viss um að úr sölu verði. Að öðrum kosti verður
hann að taka á sig þá hættu a-ð sitja uppi með búnaðinn, ef
salan bregst. Þar með hefur hann þurft að binda fjármagn,
sem að líkindum hefur reynst erfitt, að afla.
Þegar uppsetningu búnaðarins líkur, er komið að skulda-
dögunum í tvenns konar skilningi. 1 fyrsta lagi þarf
kaupandinn að inna af hendi greiðslu fyrir búnaðinn og í
öðru^lagi hefjast greiðslur samkvæmt viðhaldssamningi.
Og þá vaknar sú spurning, hvort kaupandinn eigi að inna af
hendi greiðslu um leið eða hvort hann eigi að bíða með
greiðslu, þar til hann er orðinn nokkurn veginn öruggur um
að hafa fengið þann búnað, sem hann óskaði eftir. Her á
landi virðist algengara^að inna greiðsluna af hendi um leið.
Söluaðilinn setur upp búnaðinn og tekur hann út og kaupandinn
lætur sér þessa úttekt söluaðilans nægja. Nú er ég ekki að
efast um að söluaðilinn vandi sig ekki við úttekt búnaðarins,
hann framkvæmir þær prófanir, sem framleiðendur búnaðarins
leggja til að gerðar séu. En nú er því þannig varið um
elektrónísk tæki, að fyrstu dagarnir, sem þau eru í notkun,
geta gefið nokkuð góða vísbendingu um, hvernig þau muni
reynast í framtíðinni. Ef þau standast fyrstu þolraunina,
má yfirleitt vænta góðs af þeim síðar, hvað snertir gang-
öryggi. Þetta á þó ekki nauðsynlega við um þann hugbúnað,
sem fylgir með frá framleiðandanum. Gallar í honum koma ekki
að ráði fram x dagsljósið, fyrr en farið er að prófa eða
taka í notkun viðbótarhugbúnað, sem gerður hefur verið af
kaupandanum sjálfum, eða er aðfenginn. Þetta þrennt er
nauðsynlegt, svo að hægt sé að gera úttekt, sem mark er á
takandi. Úttektin gæti orðið með þeim hætti, að vélin væri
keyrð stanslaust í viku með hugbúnaði frá framleiðanda, hug-
búnaði,sem til er, að viðbættum hugbúnaði þeim, sem til
verður í sömu viku. Ef allt þetta samspil gengur vel 98%
af þeim tíma, sem þessi úttekt stendur yfir, er óhætt að
slá því föstu, að við höfum fengið það, sem til var ætlast.
Úttekt með þessum hætti er tiltölulega einföld og hentug í
þeim tilfellum, þar sem búnaðurinn er til dæmis notaður til
útreikninga vísindalegs eðlis.
En þessi úttektaraðferð segir frekar lítið um sjálf afköstin.
Ekki er ólíklegt,að kaupandinn hafi átt annan vélbúnað fyrir.
Ennfremur að gamli búnaðurinn hafi ekki annað álaginu lengur
og ef til vill var það ætlunin, að nýi búnaðurinn mundi anna
á tólf tímum því, sem eldri búnaðurinn þurfti 24 tíma til að
ljúka. Hafi söluaðilinn gen^ist undir að svo skyldi vera og
gert hafi verið ráð fyrir því í kaupsamningnum, þá hlýtur
hluti af úttektinni að vera fólginn í því, að ganga úr skugga
um að svo sé. En áður en lengra er haldið, er rétt að gera
sér ljóst, að mælingar á afkastagetu búnaðar eru allerfiðar
viðfangs, þar sem einingar tölvuframleiðanda eru allt aðrar
en einingar kaupanda. Framleiðandinn gefur upp fjölda sam-
lagninga á sekúndu, sem miðstöðin getur leyst af hendi, hve
margar nanósekúndur það tekur að flytja upplýsingar úr minn-