Vísir - 09.10.1962, Blaðsíða 15

Vísir - 09.10.1962, Blaðsíða 15
VÍSIR . Þriðjudagur 9. Okíóber 1332. Friedrich Dúrrenmatt GRUN 75 ' " ai"<tm m*Mr*Mi,m«MÚ itlHM IHHIMill sma 00 vernstað í Sviss, áður en hann slapp burt frá hinum taumlausa heimi stríðsglæpanna. En innst f hjarta sínu grunar hann, að það sé hann, sem ég leita og enginn annar. Aðeins hann. Og hræðslan grípur hann, stöðugt fastari tökum, enda þótt honum í aðra röndina kunni að finnast heldur ólíklegt að ég leiti hans á meðan ég ligg hér á sjúkra- húsinu í vanmætti mínum" — Hann þagnaði. Emmenberger leit undarlega á hann, næstum með meðaumk- un í :vipnum. Hann hélt á sprautu^ni í öruggri hendinni. „Ég efast um árangur yðar," l gði hann rólega. „En ég óska yður góðs gengis." „Hann mun sligast undir ótt- anum," svaraði gamli maðurinn 6'nagganlegur. Emmenberger lagði sprautuna ^arlega á glerborðið, sem stóð við hlið sjúkravagnsins. Þar lá hún nú, óhugnanlegur, oddhvass hlutur. Emmenberger hallaði sér eilítið fram á við. „Eigið þér við?" sagði hann loks. „Trúið þér?" Augu hans drógust sam- an, unz þau voru næstum ósýni- leg bak_við gleraugun. „Það sæt ir I furðu, að hitta nú á dögum slíkan bjartsýnismann, sem yð- ur. Þér eruð mjög djarfur í hugs unum yðar. Við skulum vona, !að raunveruleikinn valdi yður ekki of milum vonbrigðum >..5 væri leitt. ef þér kæmust að Ineikvæðri niðurstöðu" Hann sagði þetta hljóðlega. hálf- hissa. Síðan gekk hann aftur inn í myrkuj herbergisins, og allt varð bjart að nýju. Skurðstof- ,an var böðuðu hjáleitri skjanna- I birtu. ímmenberger stóð við | Ijósaborðið. „Ég ætla að rannsaka yður i seinna, hr. Kramer", sagði hann i brosanai „Sjúkdómur yðar er al ] varlegs eðlis. Það vitið þér. Grunurinn um að þér kunnið að \ vera í lífshættu, er .nn í glidi. Það er bezt að vera hreinskil- inn. Rannsóknin verður ekki beinlínis auðveld, þar sem hún þarfnast uppskurðar. Þess vegna held ég, að við ættum að bíða þar til eftir nýár, "innst yður það ekki? Það sem mestu máli skiptir ,er að þér eruð nú hér í mínum höndum". Barlach svaraði ekki. Emmenberger slökkti i síga- rettunni: „Hver skollinn, lækn- ir" sagði hann við aðstoðar- lækninn. — „Nú hef ég reykt í skurðstofunni. Hr. Kramer er taugaæsandi sjúklingur. Þér ætt uð að hundskamma okkur báða". „Hvað er nú þetta?" spurði gamli maðurinn, þegar aðstoðar læknirinn rétti honum tvær rauð nillur. „Aðeins róandi meðal", sagði hún. Samt drakk hann -atnið, sem hún rétti honum, með vax- andi óhugnaði. „Kallið þér á systurina", sagði Emmenberger frá ljósaborðinu. í dyrunum birtist systir Klari. Hún minnti Barlach á góðlegan L'ðul. Allir böðlar eru góðleg- ir" hugsaði hann. „Hvaða herbergi hafið þér £3tlað hr. Krarrier?" spurði lækn irinn. „Númer 72, læknir", svaraði systir Klári. „Við skulurr heldur hafa það nr. 15", sagði Emmenberger. „Þá getum við haft betri stjórn ; honum", Þreytan, sem lögreglufulltrú- inn hafði fundið til í bifreið Hungertobels, sagði nú til sín á ný Þegar systirin ýtti gamla marminum aftur út á ganginn, snéri hún vagninum snöggt í hring. Þá sá Barlach enn einu sinni andlit Emmenbergers. . Hann sá, að læknirinn virti hann fyrir sér, brosandi og af athygli. En svo leið hann út af, skjálfandi a"f-kölduX«# HERBERGIÐ. Þegar ha,-,i vaknaði, (það var S, ©PIB n ¦MPENHABEN Ég er nýkominn, á að gefa drykkjupeninga? enn nótt, hann hlaut að hafa sofið einar þrjár stundir) lá hann í herbergi, sem hann virti fyrir sér áhyggjufullur, en þó með nokkrum létti: Þar sem hann hataði sjúkraherbergi, lík aði honum vel, að þetta herbergi líktist fremur tilraunastof :. í bláu IjósinU frá náttborðslamp- anum virtist honum það kulda- legt og ópersónulegt. Rúmið, sem hann lá í var ekkert annað en sjúkravagninn, sem hafði flutt hann hingað. Hann þekkti hann undir eins, enda. þótt hon- um hefði verið bréytt í rúm með nokkrum handtökum. „Hér eru merm hagsýnir", 5UT AS HE SEGAN CLM5INS, JUAN SNEAICEP T0WAK7 THE KOCIC. SAVLINS TKllMPHANTLYv HEGRIfPcf' HIS PICIC! 14-574.5 ——*—'i—*í-"t.-i • — —-_•— _ -—¦___%-wmBm Brátt voru mennirnir tveir komnir Ut úr göngunum, Spán- verjinn flýtti sér upp allstóran klett. Tarzan hélt eftirförinni áfram og kastaði reipinu upp á kletta- nibbu og festi það þar. En þegar hann tók að klifra upp eftir klettinum læddist Juan að klettanibbunni með illkvittnis legt bros á vör. Hann þreif öxina. . sagði gamli maðurinn hálf hátt 1 við sjálfan sig. Hann lýsti með hreyfanleg- um lampanum um herbergið' Stórt tjald var frammi fyrir hon um. Bak við það hlaut glugginn að vera. Tjaldið var skreytt alls kyns fáséðum jurta og dýra- myndum, sem glömpuðu í ljós- geislanum. Hann 'agðist aftur-ÆEo'ddann og hugsaði um hverjŒlíannJiefði áorkað. Það var langf frS jþvi nóg. Hann hafði jstaðM Sætlur fram að þessu. Nú Sa» ?am a? gera, að halda éítæca, ffií eetti. marki, ríða netið JieT;tanJ>a?lTa • nauðsynlegt, að hafast að, e:, hvar og hvernig, vissi hann ekki. Hann þrýsti á hnapp, sem h-nn fann á náttborðinu, og systir Klari birtist. „Er það sjúkrasystirin frá Biglen við járnbrautalínuna Burgdorf-Thun", sagði gamli maðurinn. „Þarna sjáið þér, hvort ég þekki ekki Sviss, þótt ég hafi verið lengi í burtu". „Jæja, hr. Kramer. Loksins er uð þér vaknaður", sagði hún og stúddi höndunum á mjaðmirnar. Gamli maðurinn leit að nýju á úrið sitt. „Klukan er ekki nema hálf ellefu". „Eruð þér svangur?" spurði hún. » „Nei", svaraði lögreglufulltrú- inn. Hann var heldur máttfar- 'larnasagan KALLI »!i græm páfa- ^aukur* ian Undir handleiðslu eins hinná fjölhæfu páfagauka eyjarinnar hófust stýrimaðurinn og Mester handa á ný. „Við fáum ágætis leiðsögn", viðurkenndi Mester, „lóðrétt niður... dýpra... stopp... „Þarna sjái^ þér. Þér eruð ekki einu sinni f;vaneur. Ék skal fC# rtotltN tO*iNDtl *-* =~==sis= kalla á aðstoðarlækninn. Þér haf til vinstri, þú heyrðir Jim, að þetta hljómar ekki svo vitlaust. En Mester hafði hrósað páfa- gauknum of snemma, því nú tók hann að gefa þeim þveröfug fyrir mæli. „Til hægri lóðrétt niður, dýpra.. grafið dýpra... stopp..... einn meter í viðbót". Þegar menn irnir skreiddust loks upp úr gryfj unni, uppgefnir, var þar fyrir heill hópur af páfagaukum. Allir vildu þeir hjálpa til, og hróp- uðu þeir hver sína fyrirskipun. Þegar páfagaukarnir höfðu skemmt sér nóg á þessum stað, flugu þeir áfram til hinna leitar- mannanna, til þess að rugla þá einnig alveg. • .„-^. *tí&tsipur ¥@Tzlunin

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.