Vísir - 13.10.1962, Blaðsíða 15

Vísir - 13.10.1962, Blaðsíða 15
V í S I R . Laugardagur 13. október 1962. 15 Friedrich Durrenmutf ©© ið þér svo, lögreglufulltrúi? Án þess að við séum spurð leyfis af gnægtum jarðarinnar þennan stór peningur. C'est ca. Ef ég stutta tíma, sem hún megnar að gæti lcitt yður um þetta sjúkra- bera okkur. En það er bara ekki hús, lögreglufulltrúi, um þetta er okkur hrúgað niður á þannig og verður aldrei þannig.. sjúkrahús, sem hefur gert mig spíungna akurjörð og við vitum Qg glæpurinn er ekki fólginn i i fð bví> sem ég er, hyorki ekki til hvers. Svo störum við Lymdinni og örbirgðinni heldur!kona né maður' he,dur aðems út f geiminn, út í hræðilegan tómleika, og jafnhræðilegar alls nægtir, óskiljanleg, einskis nýt sóun. Síðan berumst við með straumnum nær fossinum í fjar- lægð, sem eitt sinn hlýtur að soga okkur til sín. Það er það eina, sem við vitum með fullri vissu. Þannig lifum við til þess eins aO deyja. Þannig drögum mismuninum á fátækum og rík- ! hold, sem stöðugt þarfnast | um. I skipinu, sem við að lokum meira morfins, þa gæti ég syn, munum farast með, eru sér ká- yður hvernl? hlmr rlku devf etur fyrir hina voldugu og rfkulfP mund,1 svnauvður hm furðl við hlið fjöldabústaða hinna fá-|leSu sjukraherbergi, yrmst c tæku. Svo segja menn, að þetta ; ^mekkleg eða glæsileg, þar serr skipti engu máli, því að öll mun- be,r rotna ,nlður bessir fangar um við eitt sinn deyja. Deyja'losta °% kvala' gl0rræðls °S j er að deyja. Ó — þessi hlægi- glæpa. Eg skal seoja ykkur að i".i ^íendur alveg hjartanlega á sama ure hvort hann er kossekta eða ekki— — — . lega stærðfræði. Dauði hinna' Bárlach þagði. Hann lá þarna | þiggja allt, sem hann býður I einnig hér inni í miðju Sviss við andann, tölum við, og elsk- j fátæku er eitt, og dauði hinna sjúkur og hreyfingarlaus og . þeim, en þeir þarfnast meira.; inni í miðri Zurich, án afskiptí um við. Við eigum börn og j ríku og voldugu annað, og á sneri andlitinu frá lækninum j peir þarfnast vonarinnar, og | lögreglunnar eða laganna, já barnabörn til þess eins að breyt milli er heill heimur. I þeim ger- ' ast í duft eitt og ösku rneðal|ist hinn grátbroslegi bardagi þeirrá, sem við elskum, til þess að leysast upp í sömu dauðu numefnin, sem við erum sett saman úr. Teningunum er kast- að og við getum við ekkert ráð- ið. Þannig er lífið. Og þar sem þessi skítuga og ískalda jörð er það eina, sem við eigum, ríg- höldum við okkur í hana, og vonum að líf okkar, þetta líf, sem er eins og örfáar mínútur andspænis régnboganum mikla, sem 'breiðir sig yfir móðu hyl- dýpisins, — já, við vonum, að þetta líf verði hamingjusamt líf. Við vonum, að okkur verði veitt Hún beygði sig yfir hann. j hana veitir hann þeim einnig.! jafnvel í nafni vísindanna o§ Ég gæti," hélt hún áfram j En trúin, sem hann gefur þeim mannúðarinnar. -- Hann gefui milli hinna veiku og hinna vold- ugu. Hinn fátæki deyr á sama hátt og hann hefur lifað. Á poka í kjallaranum eða, ef kjörin eru miskunnarlaust, „sagt yður nöfn þeirra, sem hafa tortímzt og eru að tortímast. Nöfn stjórnmála- manna, bankástjóra, iðjuhölda, eilítið betri, á gauðrifinni dýnu.,: hjákvenna og ekkna, sem deyja Ef til vill deyr hann á blóðugum í þessu sjúkrahúsi. Ýmist tala akri heiðursins. En hinn ríki, þeir um dauða sinn með kald- hann deyr öðruvísi. Hann hefur hæðni, sem nálgast guðlast, eða lifað í munaði, og vill nú einnig þeir gera uppreisn og' bölva á deyja í munaði. Hann kann sig báða bóga yfir að eiga allt, sem vel, og í dauðanum klappar glampar af gulli og silki, og hánn saman lófunum: Klappið jarma sömu bænina um að þurfa þið, kæru vinir. Leiksýningin ekki að skipta á hinni jarðn- er á enda. Lífið var einn sjón- leikur_ Dauðinn aðeins orðtak. Greftrunin, auglýst og allt einn esku sælu fyrir hina himnesku. Emmenberger lætur þeim allt í té og þeir eru óseðjandi og er reyndar trúin á djöfulinn, og vonin, sem hann gefur þeim, er einmitt helvítið. Þeir hafa yfirgefið guð, og fundið nýjan guð. Af frjálsum vilja ganga sjúklingarnir í kvalirnar til þess að þurfa ekki að skilja strax við það, sem þeir elska meira en himinn og helvíti, meira en sæl- una og útskúfunina, þ. e. a s. jörðina, sem veitti þeim valdið. Hér sker yfirlæknirinn einnig án deyfingar. Allt sem Emmen- bergar gerði í fangabúðunum í Stutthof við Danzig, gerir hann A HE SLA.SHE17 Wlim.Yv BUT THE APE-MAN SIP'ESTEF'f E7 ANP THE NAKEÍ7STEEL SWISHEP" fAST HIS RI5SÍ Augu Spánverjans skutut gneist um. „Nú ætla ég að drepa þig, öskraði hann, ég Francisco Piz- arro. Juan sem var orðin óður og virtist því sterkari en áður, færði sig nær Tarzan. Hann hjó með sverðinu, en mönnunum óhindrað, það serr þeir óska: Kvalir, ekkert nema kvalir." „Nei," hrópaði Barlach. „Nei, við verðum að hafna slíkum mönnum." „Þá verðið þér einnig að hafna sjálfu lífinu," gwraði hún. Hann hrópaði hvaðNÆEiÍj^sin- að í örvæntingu ogTersHPBÍÖeð erfiðismunum. „Nei, nei," heyroTSMrS^Ör- um hans. Hann^gate$ní«s&ðe3ní hvíslað. '."RíSíftiwK Þá hreyfði aðstoðarlæknirinr kæruleysislega við öxl hans, og hann féll bjargarlaus aftur á bak. „Nei,# nei, koddann. snökkti hann í apamaðurinn vék sér til hliðar, svo að sverðið þaut fram hjá honum. •arnasagan KALLI íj græm inn Þegar allir páfagaukarnir byrj- uðu að garga í kór, gerði Kalli og Jack Tar sér ljóst með hverj- um páfagaukarnir héldu. — Hættið þessu gargi, hrópaði Kalli þið gerðuð nóg þegar þið létuð jjessa sjóræningjaræfla finna fjár sjóðinn. Hvað þá, sagði Jack Tar tortrygginn, hafið ÞÉR þá heldur ekki fundið fjársjóðinn?. „Heldur ekki? svaraði Kalli, ég hélt að þér hefðuð fundið hann" Jack hristi höfðið. „Þessir páfagaukar hafa aldeilis gabbað okkur. Ég het enn ekki fundið fjársjóðinn hans afa míns". „Var Jemes Tar virkilega afi þinn, sagði Kalli og rétti fram höndina. Ég vildi að ég hefði kynnzt yður miklu fyrr", — „Til hægn, beint niður, þrjú tré, niður í holurnar, vældu fugl arnir". Þetta gátu mennirnir ekki staðizt, þeir þutu á eftir páfa- gaukunum, sem hófu sig til flugs og stefndu til strandarinnar. „Þér eruð heimskingi," sagði konan og hló. „Hvað haldið þé* að þér megnið með þessu nei-i yðar_ Heima í svörtu kolahér- uðunum átti ég einnig mitt nei gegn örbirgð og illsku heimsins og ég hóf baráttuna fyrir nýjum og betri heim. Ég gekk í flokk- inn og las í kvöldskólum og seinna í háskólanum. Ég varð stöðugt þverúðarfyllri og ein- beittari í flokknum. En núna, lögreglufulltrúi, núna, þegar ég stend hér frammi fyrir yður í lækniskyrtlinum, veit ég, að þetta „nei" er fásinna. Jörðin er of gömul til að geta verið fullkomin. Hið góða og hið illa Nýkomnor krepsokkabuxur fiðeins kt. 95,00 .:;.;,¦¦.,:..,:.,;...¦.¦- ,-.,JL-:lv:^ T.-» .-.1 i. -? 1 .-- W ; .-

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.