Vísir - 16.10.1962, Blaðsíða 15

Vísir - 16.10.1962, Blaðsíða 15
VTlSTR . ?nðjudagur 16. október 1962. /5 Friedrich Dúrrenmatt GRUNURINN ©© Þessi skrif mín kynnu að leiða I tilhneiginguna til að fórna sið- til málaferla, sem að vísu yrðu skelfileg og auðmýkjandi fyrir land okkar, en samt sem áður óhjákvæmileg. Og enda þótt virðingu okkar kynni að vera stefnt f voða, myndum við með ráðvendni og heiðarleik yfir- vinna þá erfiðleika með tíman- um. (Já, við myndum sennilega gera enn hagstæðari viðskipti eftir á en við erum vanir, með úra, osta og vopnaframleiðsíu okkar). Þess vegna tek ég nú til óspilltra málanna. Við fórn- um miklu með því að fórna rétt- lætinu. Við skorum á þennan af- brotamann, þennan lækni í Zúr- ich, sem við sýnum enga misk- unn, vegna þess að hann sýndi aldrei neinum miskunn, sem við munum kúga, vegna þess að hann myrti fjölda saklausra manna — við skorum á hann að gefa sig. fram við lögregluna í Zurich. Við vitum að dómurinn, sem við munum kveða upp, verður dauðadómur (þessa setn- ingu las Biirlach tvisvar) yfir þessum yfirlækni einkahælis — svo að meira sé látið uppi. — Mennirnir hafa lengi verið til alls vísir og hafa í auknum mæli litið .á morð sem hvern annan hversdagslegan hlut. Og nú er svo komið, að við Svisslending- ar erum ekki lengur nein und- antekning, þar sem við höfum einnig innra með okkur sömu ferðinu á altari eigin hagsmuna. Við gætum nú lært af þessari morðingjaófreskju, sem nú hef- ur verið dæmd með orðunum einum, að andinn, sem hefur verið lítilsvirtur, mun upp rísa og þvinga tungur til máls, og kalla tortímingu yfir þá, sem verðskulda hana. Hversu glæsilega sem þessi texti var samboðinn fyrirætl- unum Barlach um að hræða Emmenberger, varð hann nú hreinskilnislega að viðurkenna, að honum hafði skjátlazt hrapal lega. Læknirinn var ólíkur öll- um öðrum mönnum, sem hægt væri að vekja hjá ótta. Fortschig var nú í lífshættu, hugsaði lög- reglufulltrúinn. Samt vonaði hann, að rithöfundurinn væri nú í París og þar með óhultur. Nú gerðist atvik, sem Barlich áleit í fyrstu, að gæfi honum möguleika til að komast i sam- band við umheiminn. Inni í herbergið gekk nefni- lega vinnumaður, með mynd Dúrers „Riddari, dauði og djöf- ull" undir hendinni. Myndin var í stækkaðri eftirprentun. Gamli maðurinn virti fyrir sér mann- inn af nákvæmni. Þetta var góð- legur, heldur ósnyrtilegur mað- ur í bláum vinnufötum, að því er virtist tæplega fimmtugur. Hann hóf þegar að taka niður „Líkskurðinn". . „Halló," hrópaði lögreglufull- trúinn. „Komið hingað." Vinnumaðurinn hélt áfram verki sínu. Hvað eftir annað missti hann eitthvað á gólfið, ýmist töngina, skrúfjárnið eða eitthvað annað, og jafnharðan beygði hann sig niður eftir því. „Heyrið þér," hrópaði Bár- lach óþolinmóður, og þegar maðurinn veitti honum enga at- hygli: „Ég er Barlach lögreglu- fulltrúi. Skiljið þér? Ég er í lífs- hættu. Þegar þér hafið lokið verki yðar, þá skuluð þér fara beint til Stutz lögregluforingja. Hann þekkja allir. Eða þér getið farið til hvaða lögreglustöðvar sem er, og látið hana ná sam- bandi við Stutz. Skiljið þér það, sem ég er að segja? Ég þarfn- ast þessa manns. Hann á að koma til mín." Maðurinn skipti sér enn ekk- ert af gamla manninum, sem lagði sig allan fram við að ná tali af honum. Hann átti mjög erfitt með að tala og dró stöð- ugt af honum. Vinnumaðurinn hafðí nú tekið líkskurðarmynd- ina ofan, og virti nú nákvæm- lega fyrir sér mynd Dúrers, ým- ist bar hann hana upp að and- litinu eða hann hélt henni með báðum höndum eins langt frá sér og hann gat. Inn um glugg- an féll hvít birta. Eitt andartak virtist gamla manninum hann sjá mattan knött svífa um loft- Það eru ekki aðcins bændurnir sem þurfa að fá rigningu, við þurfum það líka. Nú erum við búnir að gefa loforð um rigningu þrjár síðustu vikur. ið, umvafinn hvítum þokuskýj- um.. Nú rigndi ekki lengur. Hár og skegg vinnumannsins lýstist upp. Hann hristi höfuðið nokkr- um sinnum. Honum virtist myndin ógeðfelld. Hann sneri sér snöggvast að Barlach og sagði á undarlega greinilegu máli og mjög hægt, um leið og hann hristi höfuðið: „Djöfullinn er ekki til." „Jú," hrópaði Barlach æstur: „Djöfullinn er til, maður minn, og hann er hér í þessu sjúkra- húsi. Heyrið þér það? Þau hafa auðvitað sagt yður, að ég sé vitskertur, en ég er í lífshættu. skiljið þér, í lífshættu. Þetta er sannleikurinn ,ekkert annað en sannleikurinn." Maðurinn hafði nú hengt upp myndina, og sneri sér nú að Bárlach og benti glottandi á riddarann, sem sat svo hreyf- ingarlaus á baki hesti sínum, og^gaf írá, sér.nokkur undarleg, káfnandi' hljóð, sem Barlach skildi ekki strax, en fengu þó loks merkingu: „Riddarinn er horfinn," heyrð ist nú skýrt og greinilega frá krampakenndum, skökkum vör- IN5TEAP OF 5EING COKNERgí', TARZAN USEP THE WALLTO SU7PENLY SíRINS FOKWAgP ANP 5LAIA HIS PIOCTHK0U6H THE ttETAL WCBtóTrWf] þess að láta vegginn öxinni gegnum brjósthlíf Spán verjans. í stað króa sig af, spyrnti Tarsan 1 hann, stökk fram og hjó með Þannig bar Tarzan sigur af hólmi, og eftir að hafa grafið Spánverjann, hélt hann niður til Indíánaþorpsins. •Hrnasagan KALLÍ tg græm pófo-- joukur- ini? Víkin við eyjuna var alveg full af perlum. Það var að vísu ekki víst, að einmitt þessar perl- ur va'ru fjársjóður James Tar sjóræningja, en nú kvartaði eng- inn lengur yfir páfagaukunum. — „Þegar allt kemur til alls, getum við ekki álasað páfagauk- unum fyrir neitt. Þetta hefur auð vitað verið eitt af brögðum afa. Hann kenndi páfagaukunum að tala og sagði þeim margar sögur um fjársjóðinn, svo það er þess vegna sem páfagaukarni'r hafa gabbað okkur. Sniðúgt, ekki satt?" — „Jú mjög sniðugt", svaraði Kalli þurrlega. Tar leit á Kalla og vissi ekki hvað hann ætti að halda. Svo lagði hann til, að þeir skiptu perlunum á milli sín. ¦ , -¦ :' um mannsins í bláa sloppnum. Riddarinn horfinn, riddarinn horfinn." Loks er vinnu maðurinn hafði yfirgefið herbergið og lokað á eftir sér hurðinni skildi gamli maðurinn, að hann hafði talað við daufdumban mann. Hann greip dagblaðið. Hið fyrsta, sem hann sá, var andlit Fortschigs og undir mynd inni stóð: Ulrich Friedrich Fortschig og þar* fyrir neðan: kross. Fortschig. „Hinni ömurlegu ævi rithöf- undarins alræmda Fortschigs lauk á óljósan hátt síðastliðna miðvikudagsnótt" — las Bár- lach. Honum fannst pemi ein- hver hefði tekið fyrfU kverkai sér — „Þessi maður," héll hinn mærðarfulli fréttaritar Bernarblaðsins áfram, „sen- náttúran gaf svo mikla; hæfi- leika, reyndist erfitt-að nota þá á réttan hátt. Hanrí hóf feril sinn sem expressionískfc leikrita skáld, sem vakti tafeerða &t- hygli meðal rithSRirÆaj lielms ins, en smám sanian tttíssti hann allt taumhald ÍS skálda- gáfu sinni (en það var þð skálda gáfa, hugsaði gamli maðurinn), unz hann fékk þá ömurlegu hug mynd, að gefa út éigið öagblað er hann nefndi „Eplakjarnann". „Eplakjarninn" kom út 5reglu- lega í upphafi, sem var xu þ. b. 50 vélrituð eintök. Allir, sem lesið hafa þetta hneykslisblað vita ofurvel, að það samanstóð af árásum, ekki aðeins á allt. sem okkur er dýrmætt og heilagt, heldur einnig á þekkta og mikilsvirta borgara. Honum hnignaði stöðugt og oftast sást hann drukkinn, með hinn lands- fræga skærgula klút sinn um hálsinn, flakkandi milli kránna, í fylgd með nokkrum stúdent- um, sem litu upp til hans sem snillings og létu hann njóta þess fjárhagslega. — Um endalok skáldsins er eftirfarandi upp- lýst: Fortschig var meira og minna drukkinn síðan um nýár. Hann hafði fyrir tilstyrk ein- Odýrt# donskor oSuSIor kvenpeys- ur oðeins kr, 95 mJT~* :.u,.-::v;,m\mmií>Jt

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.