Vísir - 07.10.1965, Blaðsíða 15

Vísir - 07.10.1965, Blaðsíða 15
VlSIR . Fimmtudagur 7. október 1965. 15 12. - „Þá það, yfirforingi — segjum sem svo, að ég komi út aftur. Mundi ég þá ekki vera í gasvarn- arbúningnum, ef ég kæmi út eftir að hamsturinn væri dauður?" „Vitanlega — annars gæfist yður ekki tími til að koma aftur, þvl að þér væruð dauður áður". „Allt I lagi", varð mér að orði um leið og ég dró japönsku marg- hleypuna úr hylkinu og tók hana úr öryggislæsingunni. „Komi ég fram í dyragættina, og sé enn í gas varnarbúningnum, getið þið skotið mig og skellt aftur dyrunum. Það fer ekki hjá að þið hæfið mig í dauðafæri". Cliveden tók hikandi við marg- hleypunni. En það var ekkert hik í röddinni, þegar hann mælti: „Þér gerið yður þá ljóst, að ég beiti marghleypunni, ef til þess kemur". Ég brosti. „Auðvitað. En álít harla ólíklegt að til þess komi. Raunar vil ég heldur falla fyrir byssuskoti, en sem herfang djöfla veirunnar, ef marka má þá lýsingu á henni sem við hðfum heyrt". „Mér þykir leitt að ég skyldi láta skapið hlaupa með mig í gön ur", mælti Cliveden rólega. „Þér eruð hugaður maður Cavell". „Ég reiði mig á að þér gleymið því efcki I eftirmælagreininni 1 Times . . . Hvernig væri að þú létir menn þína ljúka við að ljós- mynda stálhurðina, Hardanger?" Að tuttugu mínútum var allt und ir það búið, að stáldyrnar væru opnaðar og ég færi inn I aðalrann sóknarstofuna. Þeir hinir virtu mig fyrir sér, eins og þeim finndist ó- viðeigandi að segja ekki eitthvað fallegt við mig i kveðjuskyni, en hefðu ekkj neitt slíkt á taktein- um. Þeir gerðu því einungis að kinka kolli og halda fram ganginn, út fyrir næstu dyr, að Cliveden undanteknum, sem stóð við stál- dyrnar — með marghleypuna fyrir aftan bak. sennilega af tillitssemi við mig. Gasvarnarbúningurinn var aðskor- inn og gerði mér örðugra um hreyf ingar; hið óeðlilega mikla súrefnis magn frá öndunartækjunum gerði mér þurrt í munni. Ég athugaði enn einu sinni, að allt væri í lagi með búninginn ,tók svo að fást við hurðarlæsinguna sam- kvæmt leynikerfinu, sem var hið flóknasta ,auk þess sem hanzkarnir á búningnum drógu úr fingrafim- inni. Það tók mig þó ekki nema mfnútu; það heyrðist lágur smellur þegar hinir sterku rafseglar drógú stálslagbrandana úr skorðum og þvínæst ýttist hin þunga hurð frá stöfum, en ég lagðist á hana með öxlinni. Ég greip búrið með hamstrinum, gekk inn fyrir og Iokaði stáldyrun um fljótt og vandlega. Fyrir innan tók við lítið anddyri og úr því dyr með gúmþéttilistum inn í að alrannsóknarstofuna. Ég gekk þar inn fyrir og lokaði einnig þeim dyrum vandlega á eftir mér. Ekki þurfti ég að hafa fyrir þvi að kveikja rafjjósin; ,sá,.,sem.;jsíðast var þarna á ferð .haffii ekki gefið sér tíma til að slökkva þau og var svo bjart inni, að hvergi bar á skugga. Fyrst tók ég þó varla eftir þessu, athygli mín beindist öll að viðbrögðum og hátterni hamsturs- ins, sem ég setti frá mér á bekk. Ég taldi sekúndurnar. Dr. Gregori hafði fullyrt að hamsturinn fengi krampaflog og yrði dauður eftir fimmtíu sekundur, ef djöflaveiran léki lausum hala inni í rannsóknar stofunni; það liðu þrjátíu sekúndur og flogin áttu að gera vart við sig, en hamsturinn sat hinn róleg- asti hálfuppréttur á afturlöppunum og klóraði sér um nefið með fram- löppunum. Fjörutíu og fimm sekúndur . . . mínúta. Kannski hafði dr. Gregori ofmetið banvæni veirunnar, eða þá að hamsturinn var óvenjulega líf- seigur af þeirri skepnu að vera. Enn lét ég líða nokkrar sekúndur til vonar og vara ,en Ioks opnaði ég búrið og tók hamsturinn út úr því, og bar ekki á að hann væri neitt miður sfn eins og hann spriklaði f hendi mér. Ég sleppti honum, og hann tók stökk eftir gólfinu, sett- ist upp á bekk fjarst mér, og tók enn að klóra sér um nefið. Þá tók ég af mér hjálminn og öndunar tækin og dró djúpt að mér andann. Ramman ódaun lagði mér fyrir vit. Nú fyrst skildi ég hvers vegna hamsturinn klóraði sér stöðugt um nefið. Ég greip sjálfur ósjálfrátt fyr ir nasirnar og tók að svipast um inni í rannsóknarstofunni, unz ég kom auga á það, sem ég bjóst við að sjá, en vildi þó ekk'i þurfa að sjá. Hardanger þurfti ekki að leita dr. Baxters lengur. Hann lá þarna í hvítum vinnukufli sfnum á gólf- inu. Hann hafði ekki látizt af blá- sýrue'itrun, svo mikið var vfst. Þar sem ég þóttist fara nærri um hvað orðið hefði honum að aldurtila, varaðist ég að snerta líkið. Bak við annað eyrað gat að lita áverka eftir högg og hafði blóð seitlað úr en ekki vottaði fyrir bólgu, svo brátt hafði dauðann borið að. Skammt frá gat að líta brot úr kúptu gleríláti og rauðan plast- tappa, leyfar af einhvers konar geymi, en ekk; sáust þess nein merki hvað á honum hefði verið. Það gaf auga leið, að h'inn óboðni gestur hafði ekki beinlínis gleymt að slökkva Ijósin — hann hafði ekki gefið sér tfma til þess, heldur hraðað sér á brott eins og hann ætti lífið að leysa, hvað og ekki var sönnu fjarri. Á næsta vegg voru dyr, vandlega I þéttar með gúmlistum milli stafs og hurðar ,en þykkt gler í hurð- inni. Á bak við þessar dyr var „dýragarðurinn", eins og vísinda- mennirnir kölluðu herbergið. Það var gluggalaust. með hillum á öll um veggjum. Á þessum hillum gat að lfta f jölda búra með tilraunadýr- um; skiptu búrin hundruðum og dýr in áreiðanlega þúsundum ,mest- megnis mýs en einnig naggrfsir og kanfnur. Varð ekki annað á þeim séð en að þau væru við beztu |heilsu. Ég hafði nú dokað við um tfu Imínútur inni í rannsóknarstofunni. jEkkert hafði enn~ orðið mér að Imeini, oglftlár ííkur til að svo yrði héðan af. Ég náði hamstrinum og setti hann í búrið aftur og andar- taki síðar stóð ég við stálhurðina og minntist þess, að Cliveden yfir foringi stóð fyrir utan með japönsku marghíeypuna í miði. Þeg ar hann sá mig koma fram í gætt ina, lagði hann^fingur á gikk og þá mundi ég að mér hafði láðst að geta þess við hann, að lítið sem ekkert mátti við gikkinn koma til þess að skotið hlypi af. En ekki var tími til þess nú; ég flýtti mér að segja að allt væri í lagi og hann lét byssuna sfga. Það vottaði fyrir brosi á andliti ! hans ,en dauft var það. Kannski | hefur honum allt f einu dottið það f hug, að í raun og veru hefði I hann átt að bjóða sig fram í þessa Ihættuför — sem ekki hafði reynzt nein hættuför — og að nú væri það of seint séð. „Eruð þér öldungis viss um það, Cavell?" „Er ég ekki á lífi eða hvað?" spurði ég önuglega. „Þarf þá frekari jvitnana við?" Ég sneri aftur inn íí rannsóknarstofuna. Beið eftir I þeim hinum f anddyrinu. Hardanger kom fyrstur inn fyrir. „Hvers konar óþefur er þetta?" spurði hann og gretti sig. „Taugalömunarsýkillinn ..." varð Weybridge höfuðsmanni. að orði. Hann varð náfölur f framan og hvíslaði: „Taugalömunarsýkillinn". „Hvernig vitið þér það?" spurði ég. „Hvernig?" Hann leit undan sem snöggvast, leit svo á mig aftur. „Það varð slys hérna fyrir hálfum mánuði. Tæknifræðingur ..." „En hvað í djöflinum..." Það var Hardanger, sem tók til máls. „Dauður maður", svaraði ég. „Dauður af völdum taugalömunar- sýkilsins. Hann liggur þarna inni á gólfinu. Það er dr. Baxter" Þeir litu spyrjandi á mig. Síðan hver á annan. Fylgdu mér svo þang að, sem líkið lá. Hardanger starði á það. „Ertu viss um að þetta sé dr. Baxter?" spurði hann. „Þú manst að hann lét stimpla sig út klukkan um hálf sex í kvöld er leið?" „Kannski hefur hann átt vir- klippur f fórum sínum", varð mér að orði. „Jú víst er það Baxter. Það var einhver, sem rotaði hann svo að hann féll þarna á gólfið. Þvf næst tók sá hinn sami sér í hönd geymi með taugalömunar- sýkli, gekk ut að dyrunum og grýtti geyminum yfir f vegginn svo að hann brotnaði, en skauzt um leið sjálfur út um millidyrnar og skellti þeim aftur". „Sá fjandi", mælti Cliveden hrjúfum rómi. „Sá erkifjandi". „Eða fjendur?" sagði ég. Dr. Gregori hafði tekið sér sæti á stól og fól andlitið í höndum sér. Ég gekk til hans, lagði höndina á öxl honum. „Mér þykir þetta leitt", mælti ég, „eins og þér sögðuð, þá eruð þér hvorki lögreglumaður né hermaður, svo að það er eðlilegt, að þessir hlutir taki á yður. En þér verðið að vera okkur til aðstoðar". „Vitanlega", mælti hann hlj<5m- laust. „En, .Baxter . var ekki aem- ungis samstarfsmaður minn, held- ur og góður vinur. Hvaða aðstoð get ég veitt?" „Veiruskápurinn..." sagði ég. „Aðgætið allt þar". „Veiruskápurinn ... Auðvitað. Ekki veit ég um hvað ég er eigin- lega að hugsa". Hann starði með skelfingu f svip á líkið og leyhdi sér ekki um hvað hann var að hugsa. „Ég kem strax", tautaði hann. Hann gekk yfir að skápnum, tók í handfangið, en hurðin hreyfðist ekki. Hann hristi höfuðið. „Hann er læstur ..." „Þér eruð með lykil að honum", mælti ég óþolinmóður. „Eina lykilinn", sagði hann. „Eng inn á að geta komizt í skápinn, nema hann hafi þennan eina lykil, eða brjóti upp hurðina. Og þess sjást ekki nein merki". „Enga heimsku", sagði ég stutt- ur í spuna. „Þér haldið kannski að Baxter hafi látizt úr kvefi?" Titrandi höndum sneri han'n lykl inum í skránni og opnaði dyrnar. Enginn okkar virti líkið viðlits, jvið störðum allir á dr. Gregori. .Hann seildist inn í eina hilluna, I tók þaðan dálftinn kassa, lyfti lok- auglýsing í VÍSI kemur v/ðo v/ð VISIR er auglýsingablab almennings auglýsingamóttaka er sem hér segir: smáauglýs- i n g a r berist fyrir p kl. 18kL 18 daginn áður en þær eiga að birtast, nema í mánudagsblöð fyrir kl. 9.30 sama dag. s t æ r r i auglýsingar berist fyrir kl 10 sama dag og þær eiga að birtst AUGLYSINGA- STOFA VÍSIS INGÓLFSSTRÆTI 3 SÍMI 1-16-60 VÍSIR ASKRIFENDAÞJONUSTA Askriftar-. . . Kvartana- simmn er 11661 virka daga kl. 9-19 nema laugardaga kl. 9 —13. Nálægt Butuþorpinu. Moskitóflugur millj- ðnir þeirra. Mér þætti gaman að vita hvort Umtali höfðingi veit... En að hann er svo upptekinn af skordýr- unum, lætur apamanninn gleyma öðrum hættum. Svo næst. Heilsuvernd Námskeið mín i tauga- og vöðvaslökunar- og öiidunaræl- ingum fyrir konur og karla hefjast mánudag 4. oktðber. — Uppl f sfma 12240. VIGNIR ANDRÉSSON _______— fþrðttakennarj —

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.