Alþýðublaðið - 18.05.1921, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 18.05.1921, Blaðsíða 1
<3-e£IO lit a.f .Alþýðwfloldkn«&m. 1921 Miðvikudaginn 18 maí. 110. tölubí. Janðametii suniraiir. Fólska innrásin slítnr Yinittu Frakka og Breta. Kböfe, 16 Kiaí. Símað er frá París, að árás 'Lloyd George mælist þar enjög i'Sa fyrir. Hefir Briand svarað því, að Frakkland ætli sér að halda fast við þjóðaratkvæðagreiðsiuna og ræður Lloyd George, £ háði, til þess, að senda 50,000 manns til að halda á reglu, en leggur áherziu á, að innrás í 0pp Schle síu (af Breta hálfu?) sé ófriðarsök. Luadúnahlöðin verja Lloyd Gor- ge og segja að þolinmæði hans gagnvart Frökkum hafi verið ein- stök. Þegar æðsta ráðið kemur saman eftir viku, verður rætt um Upp- Schlesfumálin og verði Frakk iand þá útilokað, segja blöðin að væntanleg vináttusiit við Frsskka séu hættuminni en við Þýzkaland. Blöðin New Statesman, Nation ©g Times gefa f skyn að samn- ingar fari fram miSli Þjóðverja og Breta bak við Frakka. Bandamenn séu í raun og veru ur sögunni. Allir sjá, að Frakkar séu með- mæltir broti Pólverja á friðarssmc- ingnum, sem hafi lengi verið á döfinai og átt að framkvæma sama daginn og Frakkar settust £ Ruhrhéraðið, en sem þeir hafi verið hindraðir í að framkvæma. [Eins og sjá má af skeyti þessu, er alt upp í loft milli bandamanna og raá búast við því, að alt fari þá ög þegar út um þúfur. Bretar eru sáróánægðir með það, hve dugiegir Frakkar hsfa verið að ota fram sinni stefnu á ölium fundum, og sjá jafnframt að þeim er iilmöguiegt að konta ár sinni særailegs, íytir borð, meðan yfir- gangur Frakkanna er svo mikill. Lloyd George áefir áður hlótið ámæli fyrir undanlátssemi sína við keppiaautana og er ekki óseatii . segt að hann, þegar hann heyrir hfjóðið t þjóðinní, vilji slá sér upp á þessu frumhlaupi Pólverja, sem vitanlegan á rót sína að rekja til frönsku þjóðreoibingsmannanna. En haldi Lloyd George nú fast við yfirlýsingar sínar, er bersýni- legt að það leiðir til sundrungar bandamanna og er ekki gott að segja hvað spunnist getur út af slfkum úrslitum þessarar deilu J ítskntarkalttrinn, Saltfiskur til ArgeuHnn. Norðmesn fluttu 5000 smálestir af sahfiski til Argentinu 191.3, en á strfðsárunum minkaði útflutning- urinn þangað stórum. Vegnaþess hve lciðin er löng og fara þarf yfir hitabeltið, þarf sérstakan út búnað, svo fiskurinn skemmist ekki. Er hann iátinn í kassa, þar til gerða, og flutíur í kælirúmum Helstu keppinautar Norðmanna í Argentínu eru Skotland og Ný. fundaaland. Hefir fiskur verið fiuttur frá þessum iöndum á stríðs- árunum. 1916—1920 var mest selt af fiski frá Nýfundnalandi, en þegar norski fiskurinn fór aftur að flytjsst náði hann fyrsta sæti í samkepninni og óttast Norðmenn ekki Nýfundnaiaad úr þessu, því fiskur þaðan er afarilla úr garði gerður. En það er annar keppinautur, sem Norðmennimir óttast, og sem komið hefir í Ijós að getur orðið markaði þeirra þar hættu- iegur, en það eru Skotar. Einkum er það firaaa eitt í Aberdeen, sem reyttst feefir Norðmönnum snjaiiara í því, að koaaa út fisk inum. Segir Norðmáður er skrifar utn þelta efrsi frá Argentínu, að yfirstandandi ár verði Norðmönn- um crfitt, en þó sé eftirspurn eftir norskum saltfiski mjög mikil og markaðurinn nægur, einkum á föstunum. Ein af höfuðástæðununt fyrsr því, að Skotum gengur betur að koma út fiski sfnum, er ekks sa, að skoskur fiskur sé btfcri en norskur, heldur eru það sðluskil* málarnir sem miklu ráða, leagri gjaldfrestur, borgun við méttöku á staðnum, en ekki við skipshiið á átskípunarstað, o fi. Eitt af þvf, sem Norðm&ður þessi telur afar nauðsynlegt, er það, að menn, sem fróðir era mu fiskverkun og meðferð fiskjar, annist sölu hans á sölustaðnura og ræður frá því, að hafa hann í. umhoðssölu. Vill hann að ö!! fisksaian fari fram á einni hendi og leggur til að rikið annist hana. Telur hann sömu skiiyrði öil fyrir hendi í SuðurAmeriku og í Por- tugal og Spáni. Sem kunnugt er hefir íslenxkur fiskmarkaður verið of þröngur siö- ¦ ustu ária, bæði vegna lágs geng- is ftalskrar myntar og fyrir þá sök að framleiðslan hefir aukist. Og nú síðast hefir markaðnum mjög verið spiit af hinum svo- fcaliaða „fiskhíiag*, með þvt að> flytja fiskinn of ört á markaðhw og oífylla hann. Það veitir því ekki af, að vér ísiendingar förum að rumska og lfta i kringum okk- ur eftir rýmrí markaði. Islenski saitfiskurinn hefir, að þessu, alls- ' staðar náð undirtökunum, og því ekki ósennilegt að hann næði þeim Iíka víðar, þar sem markað- ur er á asnað borð fyrir saltfisk. Ef það íiú er rétt, sem engin ástæða er að efa, að sömu skii- yrði séu fyrir hendi um sölu salt-p fisks í Suður-Aoieríku og á Spáni og Portúgaí, veitir ekki af að fara að reyaa fyrir sér þar syðra. Lfka má vafalaust selja meira af fiskj tii Baikanskaga, og ekki má gleyma Rússiandi, sem Norðmenn iíta nú mjög hornauga til, og hugsa sér að verða á undan keppinautum? < sfnum þangað og ná fiskmarkaðn- um þar uudir sig. , Það seni liggur fýrst fyrh að» gera t þessu cnáli, er að seodss.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.