Vísir - 30.05.1967, Blaðsíða 12

Vísir - 30.05.1967, Blaðsíða 12
12 V1SIR . Þriöjudagur 30. maí 1967. Kvikmyndasaga samin af Ednu O'Brien eftir skáldsögu hennar ,Jhe Lonely Girl" Ég fór fram úr og þvoöi mér, og skömmu síöar héldum við af staö inn í skóginn. „Þú hleypir ekki neinum inn, þótt bariö verði að dyrum", kall- aði hann upp til Önnu. „Er von á fógetanum?" kallaði hún illkvittnislega á tnóti. Hann hleypti brúnum og hafði orð á að hún væri farin að leyfa sér sitt af hverju. Úti var mitt í veðri, komiö logn en hlýr rigningarsúddi. Allt var hljóít, ag í Jjarska heyröist sagar- hljóð, þar sem menn unnu að því að fella tré. Ég tók af mér höfuö- klútinn og lét regnið úða hár mitt og andlit. Ef ég varð fyrir mis- svefni, sagði það alltaf til sín með hita og ónotum-í andlitinu og roða á hvörmunum. Hann fór að segja mér frá kvikmynd, sem hann hafðí séð £ Lundúnum, rakti gang sögunnar í myndinni og lýsti hinni ljoshærðu ástríöuheitu stúlku, sem léikið hafði aðalhlutverkið. Mér fannst ég vera svo heimsk og óað- laðandi í samanburði viö hana, þegar hann dásamaði vðxt hennar og Imaburö. Við héldum um þröngan stlg nið ur aö vatninu. Grenitrén stóðu stofnbein í réttri i-öð á aðra hönd, eins og hermenn í fylkingu á hina var lágur grjótgarður meöfram vatninu. ...... „Þú kemur mátulega til Lund- úna tii að sjá þessa mynd", sagði hann og beygði sig til að taka upp tvo hvíta smásteina af stígnum. „Ég segi Ginger að bjóða þér með sér". Þessi Ginger var kona, sem hann ætlaöi að láta taka á rríótj mér og sjá um mig í Lundúnum. Hann sagði að hún væri »rauöhæíö. '$g þóttist viss um að hún ynni honum, gat ekki gert mér það í hugarlund, swHBHnnnBnBHB að hokkur kona kynntist honum án þess að verða ástfangin af hon- um. „Er hún aðlaðandi?" spurði ég. . „Já, hún er það", svaraði hann, rétt eins og þaö snerti hann ekki hið minnsta. Það var eins og ekk- ert snerti hann — hvorki regnið, hvítu smásteinarnir, trén i fjalla- móðunni — allt sýndist viðlíka merkilegt eöa ómerkilegt og ekki koma honum við. Það ' var ekki laust við að-H»éi^-^eetti nóg um þennan kaldrana hans. „Ég vona að það liggi ekki illa á þér, vina mín", sagöi hann og lagði höndina á öxl mér. Sagði mér að heröa upp hugann. Regnúð- inn hríslaðist um kápuna mina eins og perlumóður. Djúp þögnin lagð- ist að mér sem farg; Allt virtist svo draumkennt og óraunverulegt... þokan, sem læddist neðst með stofnum trjánna, svo þau virtust svífa í lausu lofti, blámóðan sem vafði fjallshlíðarnar. „Ég má ekki til þess hugsa að fara frá þér", sagði ég. „Aðskilnaður okkar varir ekki nema í hálfan mánuð — alls ekki lengur", sagöi hann hugsunarlaust. Við settumst niður og horfðum yfir Vátnið, þar sem þokumóöan náði enn ekki til, svo að akrarnir sáust skýrt og greinilega. ' „Gaztu ímyndaö þér að það væri svona fallegt hérna", sagði hann og horföi út yfir vatnsflötinn. „Það er yndislegt hérna", varð mér að orði, án þess hugur fylgdi þó máli. I „Þó er enn fegurra hérna á sumrin, Já — ég verð að kenna þér að synda í sumar", sagði hann „Já, í sumar", endurtók ég, eítts og ég mundi aldrei lifa þaö. Og mér varð hugsað til liðinna sumra, þegar hann hafði synt í vatninu meö Lauru, og á eftir hefðu þau svo legið í sólbaði i sandinum í skugga hesliviðarins. Mér varö allt af hugsað til Lauru, þegar ég var í nálægö hans öldungis eins og mér varð alltaf hugsað til móður minnar sálugu, þegar ég var ein- hvers staðar nálægt föður minum. „Hve lengi áttuð þið Laura heima hérna?" spurði ég óafvit- andi. „Ég man það ekki fyrir víst Ætli það hafi verið öllu lengur en árið". „Var hún synd?" Baba var flugsynd og leikin í dýfingum. Ég gat hvorugt. „Já, víst var hún synd", svaraði hann. Ég bjóst við að hann segði eitthvað fleira en þaö gerði hann ekki. Það rökkvaöi snemma vegna þess hversu dimmt var í lof ti. Hann leiddi mig upp brekkuna, og varaði mig við héra'holunum. „Má ég sofa hjá þér í nótt?" spurði ég, þegar við klöngruðumst upp brattann. „Ætli það ekki", svaraði hann ástúðiega. Ég bað til guðs, að hann léti eitt- hvað það gerast, sem yrði til þess að ég þyrfti ekki að fara. Og mér varð að bæn minni. ÞRETTÁNDI KAFLI. Það tók að hvessa með kvöldinu. Stormurinn hvein í gluggahlerun- um og Anna hljóp út til aö ná í þurrkur og handklæði, sem hún hafði breitt út til þerris á þyrni- gerðið. Pjáturskjóla valt eftir stétt inni og glamraði hátt við. Ég haföi verið hrædd og kvíðandi allan daginn. Gerði ráð fvrir að þeir kæmu þá og þegar, þrátt fyr- ir símskeytið. Ég varð því storm- inum fegin. Ólíklegt að þeir hygöu á aðför í slíku veðri. Og á morgun héldi ég til Lundúna---- , Eftir að við höfðum drukkið kvöldteið, breiddi hann út upp- drátt yfir Lundúnir og benti mér á ýmis stræti og staöi. Það var á- kveðið að ég legði af stað snemma að morgni. „Við ættum að læsa útidyrun- um", sagði ég. „AHt £ lagi. Við læsum öllu, sem læst verður", sagði hann. Viö stóðum á fætur, hann fékk mér stórt vasaljós, sem ég lýsti hon- um með og hann læsti bæöi aðal- dyrunum og bakdyrunum með erfiðismunum, því að lyklarnir voru ryöfastir í skránum og slagbrand- arnir gengu ekki í grópin nema hann berði á þá með brennikubb. Anna og Denis voru setzt aö uppi í herbergjum sínum og viö heyrö- um þaðan danstónlist úr viðtæki. . „Segðu þeim að opna ekki þótt barið verði aö dyrum", mælti ég. „Þaö er óþarfi", sagði hann, þau 'koma aldrei niður, eftir að þau eru setzt að uppi á kvöldin. Fara í rúmið, þegar þau hafa hlustað á fréttirnar". Og ég vissi að hann var of stoltur til þess, að hann vildi láta þau taka nokkurn þátt í erf- iðleikum sinum. „Við. skulum halda okkur frá gluggunum", sagöi hann, þegar viö vorum setzt að við arininn í vinnu- stofu hans. Eikarlaupurinn var full ur af brenni, og hann sagöi að okkur væri óhætt, hvað sem á dyndi. Það stóö haglabyssa í horni niðri í anddyrinu. Ég haföi orð á að vissara væri aö sækja hana og hafa hana við höndina. „Vitleysa, góða mín", sagði hann. „Það er eins og þú sért staðráðin í að setja einhvern æsileik á svið". Stormurinn gnauðaði við glugga- hlera og upsir, mér fannst ég allt- af heyra í bfl, en það var einungis ímyndun min. Ég burstaði hár hans og neri vöðvana á baki hans og öxl- um, og hann sagði að það væri einstaklega róandi og notalegt. „Okkur kemur vel ásamt, þér og mér", sagöi hann. „Já", svaraði ég, og hugsaði sem svo, að gaman hefði það verið, ef hann hefði heldur sagt, ég elska þig, ég er orðinn ástfanginn af þér. En það gerði hann ekki. Sagði einungis að okkur kæmi vei á- samt. „Við höfum ekki þekkzt nema í nokkra mánuði," sagði hann og horfði inn í eldinn, eins og hann hefði getið sér til um óánægju mína. Ég gerði mér það ljóst, aö hann hafði mesta trú á allri hæg- fara þróun, aö ræturnar leituðu festu djúpt í myrkri, þögulli mold- inni. Hann hafði yndi af að planta trjám og fylgjast með vexti þeirra og hann vildi aö ást okkar þrosk- aöist á sama hátt. „Trúirðu á guð?" spurði ég allt í einu. Ég veit ekki hvers vegna. „Þaö held ég varla. Ekki þegar ég sit öruggur við minn eigin ar- in. En ég er ekki frá þvi, að ég geri það, þegar ég ek bilnum átta- tiu milur á klukkustund og veit beygjur framundan". Mér fannst svarið undarlegt. Skildi þaö ekki fyllilega. ¦,,Við-hvað'ertu hræddúr?" spuröi ég ehn, eins og mig langaði til að hlusta á einhverja dularfulla- játn- ingu, eöa ég vildi leitast viö aö taka þátt í ótta hans, til aö gleyma mínum eigin ótta. „Sprengjur", svaraöi hann. Og mér fannst þaö svar ekki síður undarlegt en hið fyrra. „En ekki Helvíti?" spurði ég, og nefndi það, sem ég óttaðist næst mest. „Þeir gera mig áð kyndara í Helviti", svaraði hann. „Ég kann aö skara í glæðurnar". Ég varð undrandi á því hve rödd hans gat verið róleg og hlutlaus og svipur hans mildur þegar hann lét sér annaö eins um munn fara. Ég neri vöövana aftanvert á hálsi hans og herðum, hvíldi svo hendurnar og sat hjá honum. Spuröi sjálfa mig hvernig ég ætti að geta lifaö án hans í Lundúnum — þangað til storminn lægöi, eins og hann komst að orði. „Já, þetta er Helvíti..." hóf hann máls, en ég heyröi aldrei seinni hluta þeirrar setningar, því að þá rak hundurinn upp gelt mik- ið og spangól úti í garðinum. Þaö stóð í nokkrar sekúndur, en breytt ist svo i lágt, aðvarandi urr. Ég spratt skelfd á fætur. T A R Z A II Tarzan syndir út, blökkumanninum til hjálp- ar. „Enn er ekki öll von úti. Skepnan bít- ur aðeins um handlegg hans, en hefur ekki sært IiöTuS hans eða aðra viðkvæma líkams- hluta." „Hann er morðóður þessi. Ætlar sér greini- lega að drekkja mannræflinum í botnleðj- unni." Maðurinn sem annars aldrei les auglýsingar i IVVÖRUSÝNING KAUPSTEFNAN REYKJAVÍK1967 POLLAND TfeKKÓSLÓVAKIA SOVETRÍKIN-UNGVERJALAND ÞÝZKA ALÞÝDULÝÐVELDID Öpiö í dag og á morgun kl. 14-22. Stórt vöruúrval frá 5 löndum. Vinnuvélar sýndar i gangi. Bflasýning. 5 kvik- myndasýningar kl. 15, 16, 17, 18 19, 20. 3 fatasýn- ingar kl. 15, 17 og 18.30 meö Dólskum sýningar- dömum og herrilm. Veit- inaasalur ODinrv. OPID FRÁ KL. 14-22 ALLA DAGA 20. MAÍ-4.JÚNÍ ÍÞRÖTTA-OG I SVNINGARHÖLLIN LAUGARDAL Knútur Bruun hdl. Lögmanhsskrifstofa Grettisgötu 8 II. h. . Simi 24940.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.