Dagblaðið Vísir - DV - 15.05.1982, Blaðsíða 18

Dagblaðið Vísir - DV - 15.05.1982, Blaðsíða 18
18 Agnes Löve býr í sérstaklega skemmtilegu timburhúsi í Kópa- voginum ásamt manni sinum, Ingimar Jónssyni námsstjóra, og tveim sonum. Húsið stendur hátt og útsýni fallegt, enda segir Agnes að hún þurfi mikiö á því aö halda. Húsið er eins og lítill ævintýraheimur, jafnt að utan sem innan, og enn ævintýra- legri verður blærinn þegar tónar frá píanói Agnesar berast út í kyrröina semþaniaríkir. Hun tók hlýlega' á móti gestkom- endum, sjálf nýkomin inn úr dyrunum frá starfi sínu í Þjóðleik- húsinu þar sem hún vinnur að uppsetningu á óperunni „Siiki- tromman" eftir Atla Heimi Sveinsson sem verður frumflutt viö opnun Listahátiðar 5. júni. Agnes æfði ennfremur söngvarana í Meyja- skemmunni, en við byrjum á byrj- uninni. „Enginn fyrirmyndarnemandi" — Eg byrjaði að læra að spila á píanó þegar ég var átta ára. Þá var keypt píanó á heimili mitt og strax tekið fram að ég ætti ekki að gutla á það heldur læra. Ég lærði hjá Helgu Laxness í tvö ár og fór síðan í Tón- listarskólann í Reykja vík þar sem ég lærði i sjö ár. Eg hafði strax óskap- lega gaman af þessu en veit samt ekki hvort ég hef nokkurn tíma haft einhverja sérstaka tónlistarhæfi- leika. .. Það er eins og það tilheyri menntun telpna að læra á píanó, strákarnir eru frekar úti við í fót- sveitinni, hittumst á hverjum degi í mörg ár og spiluðum saman. Það varð þvi úr að ég spilaði á píanóið en Ásdís á fiðluna. Þetta gerðum við alveg frá 12 ára aldri og þar til við urðum 16 eða 17 ára en þá fór Asdis til náms í Þýzkalandi. Við spiluðum saman, bæði í Tónlistarskólanum og í Gagnfræöaskóla Austurbæjar, þar sem Asdís var í skóla, og einnig komum við fram á kirkjukvöldum hjá Laugarneskirkju. — Kom þetta ekki niður á náminu? — Nei, ég held ekki að maöur taki eitt fram yf ir annað. — Við Asdís hittumst til dæmis gjarna á kvöldin þegar aðrir notuðu tímann til að vera úti við eöa sinna sínum áhugamálum. Þetta var okkar áhugamál og við eyddum öllum okkar f ristundum viö að spila. — Svo fórst þú í framhaldsnám til Þýzkalands? — Já, mig hafði alltaf dreymt um að fara út til að læra meira. Fyrstu tvö árin min í Tónlistarskólanum kenndi Katrín Dalhoff mér en Rögn- valdur Sigurjónsson hin fimm. Það varð þó ekkert úr aö ég lyki burt- fararprófi þaðan því að ég trúlofaöi mig aö haustlagi þegar ég var 17 ára. Þá var unnusti minn á leið til Þýzka- lands í framhaldsnám svo að ég fylgdi á eftir honum sumarið á eftir. Eg var svolitið súr fyrst þegar ég kom út til Leipzig og sá að ég átti að læra svo margar námsgreinar því að ég var bara komin út til að læra aö spila á píanó. Fyrst þurfti ég að taka ,Ég vildi ekkiuppfífaþetta aftur. . bolta o.þ.h. En ég fór snemma að spila sjálf þau lög sem ég hafði áhuga á og keypti mér jafnvel nótur sem ég réð ekkert við! Ef ég heyrði eitthvað sem mér fannst fallegt var labbað í næstu búð og athugað hvort til væru nótur svo að ég gæti spilað sjálf. Þetta voru Beethoven sónötur og Chopin, svo að eitthvað sé nefnt, og ég sullaði í þessum nótum afturábak og áfram. Eg efast nú samt um að ég hafi verið eitthvað sérstaklega duglegur nemandi... Á veggjum hanga myndir af tón- skáldum og á einum stað sé ég fiðlu. Spilarhúnáfiðlu? — Nei, þaö geri ég ekki lengur. Aftur á móti var ég í Laugarnesskól- anum þegar ég var barn og þá var Ingólfur Guðbrandsson söngkennari þar. Það er áreiðanlega engin til- viljun hvað mikið af okkar tónlistar- fólki var í Laugarnesskólanum á þessum ánun þvi að það má segja að þá hafi verið kominn vísir að fastri tónlistarkennslu i Laugames- skólanum, svona eins og tiðkast erlendis. Skólinn keypti 20 fiðlur og svo voru fengnir 20 nemendur til að leika í fiðlusvcit. Viö fengum þarna kennslu á fiðlu og með mér í þessum hópi voru Rut Ingólfsdóttir, Þorgerður Ingólfsdóttir og Sólrún Garðarsdóttir sem nú spilar með Sinfóníuhljómsveitinni. Tónlistar- lífið í skólanum var mikiö, þar var alltaf sungið, við vorum í kórum, og Helena Eyjólfsdóttir var þá orðin barnastjarna. Þetta andrúmsloft gerði það að verkum að öllum fannst gaman að læra að syngja og spila á hljóðfæri. Fyrstu fiðluna mína, sem er þarna uppi á vegg, eignaðist ég þegar ég var 10 ára. Þó varð minna úr fiðluleik hjá mér en til stóð. Við Ásdis Þorsteinsdóttir, sem nú er einnig fiðluleikari í Sinfóniuhljóm- próf í þýzku til að geta tekið inntöku- próf i tónlistarháskólann. Það próf tók ég upp á 4,0 sem nægði mér til að komast í inntökuprófiö. Að öörum kosti hefði ég þurft aö veraeitt ár við læra þýzkuna svo að fjórir komu sér vel að þessu sinni! Með píanónáminu þurfti ég að taka f jöl- margar aðrar námsgreinar, s.s. hljómfræði, tónlistarsögu, uppeldis- fræði, sálarfræði, kennslufræði og sitja fyrirlestra í listasögu og margt fleira. Það hefur komið sér vel síðar að hafa lært þetta þó mér hafi ekki verið vel við það þá. „Eittárfyrir hvort barn" —Hvað varstu lengi í námi þarna. — Eg var í sjö ár. Þau áttu upphaf- lega að vera fimm en ég eignaðist báða syni mína úti og eins og allar mömmur vita er börnurn, sem dvelja á dagheimilum, gjarnt til að grípa alla sjúkdóma sem ganga. Það er ár á milli drengjanna og það var aldrei svo að þeir veiktust samtímis. Það var alltaf fyrst annar, sem svo smitaði hinn, svo að þetta tafði fyrir. Eg sótti þess vegna um námsframleng- ingu í eitt ár er. rektor skólans sá um að ég fengi tvö ár, eitt fyrir hvort barn. Þannig urðu árin sjö. Þá var maðurinn minn búinn með sitt nám svo að hann fór að skrífa doktors- ritgerð á meðan ég lauk minu námi og svo þegar ég var búin var hann ekki búinn. Eg dreif mig þá heim með drengina, um haustið 1967, en svo dróst það að maðurinn minn gæti varið rítgerðina svo að hann kom ekki heim fyrr en um vorið. — Hvernig var að búa í Þýzka- landi? — — Ja, það gekk á ýmsu á þessum námsárum okkar og satt aö segja vildi ég ekki upplifa það aftur. 'Húsin í Leipzig eru gömul og þar var engin hitaveita. Það þurfti því að fara á fætur klukkan 6 á morgnana og byrja á að henda út öskunni úr kolaofninum, sækja kolin og hita upp og það var fyrst um áttaleytið sem ég gat þá farið að spila. Þá voru drengirnir báðir á dag- heimili svo að Ingimar fór með þá þangað á meðan ég sá um að hita upp. Þeir fengu allan mat á dag- heimilinu svo að það var ekkert annað aö gera en koma þeim á fætur og af stað. Við áttum ekkert á þessum árum nema fötin okkar og einn gamlan bil. Það var hreinasti „lúxus" að eiga bil til að koma börn- unum á milli. Þvottavél átti ég ekki heldur og þvoði því alltaf allt í hönd- unum, bleiur og tilheyrandi. Loksins þegar ég svo eignaöist þvottavél þá var hún fyrir riðstraum, en það var jafnstraumur i íbúðinni svo að hún stóð alltaf ónotuð á eldhusgólfinu. Sennilega hef ur hún horft glottandi á mig þegar ég var að þvo í höndunum! Seinna gat ég svo notaö hana, þegar við vorum flutt í aðra íbúð, enda þurfti ég þá ekki eins mikið á henni að halda. En ég veit semsagt hvaö þaö er að búa í kulda og ég hugsa að fáir Islendingar njóti þess eins vel og ég að hafa hitaveitu. Og þvottavélin min — ég fer oft niður ogklappahenni! — Var ekki erfitt að vera í námi meðtvölítilbörn? —Það var varla hægt. Það var ekki einu sinni algengt að að ungar stúlkur færu til náms í útlöndum, hvað þá að eignast tvö börn, með árs millibili, í náminu. Enda áttum við ekki annarra kosta völ þegar eldri drengurínn fæddist en að láta hann á vikuheimili, þ.e.við fórum með hann á mánudögum og sóttum hann aftur á föstudagskvöldum. Þetta var þó sem betur fer bara í skamman tima. Þegar sá yngri fæddist var ekki hægt að koma honum inn á svona heimili. Þá vorum viö komin í mjög slæma aöstöðu því að við höfðum engan þarna úti sem gat litið eftir honum. Við komum hingað heim í frí um jólin og þá varð úr að við skildum hann eftir hér heima hjá mágkonu minni sem var i góðri aðstöðu til að annast hann. Hann var þriggja mánaða þá og svo fór Ingimar heim um sumarið ogsóttihann. — Var ekki vond tilfinning að skilja barnið sitt eftir í öðru landi? — Jú, það var ægilegt. Enda sá ég þá að ég vildi heldur basla með þá báöa heldur en láta þá frá mér, enda hafa þeir ekki farið frá mér síðan, f yrr en þá kannski núna, enda orðnir fuDorðnir, Þorsteinn verður tvítugur í næstu viku, og lýkur þá jafnframt stúdentsprófi, og Jón er 18 ára, verður 19 á þessu ári, og hann er í Menntaskólanum í Hamrahlið. —Spila þeir á hljóðfæri? — Nei, þeir spila bara á plötu- spilarann! Sá eldri er mikið fyrir popptónlist en sá yngri er fyrir klassískt. Maðurinn minn hefur lika áhuga á klassískri tónlist en þegar strákarnir voru litlir urðu þeir hrein- lega ofmettaðir af tónlistinni hjá mér og báðu mig þá oft um að spila ekki. Núna hef ég svo góða aðstöðu hérna heima aö ég get lokað mig af svo að þeir hey ra ekki til mín ef þeir vilja fá frið. „í einangrun" — En svo við snúum okkur aftur að Þýzkalandi, var ekki óskaplega erfitt aö búa i svona kulda eins og þið gerðuð? — Jú, sérstaklega man ég eftir einum vetri þegar Þorsteinn var lítill og Jón á leiðinni. Þann vetur var 30 stiga frost allan veturinn og kol voru skömmtuð. Skammturinn var svo litill að þó að við hituðum bara upp annað herbergið yfir daginn þá þrutu birgðirnar á tveimur dö'gum. A nóttunni sváfum við svo dúðuð öllum þeim sængum sem viö gátum. Þennan vetur var óilum skólum lokað til að spara kol en tónlistar- skólinn, sem ég ^ar á, átti hús úti í sveit og þangaö vorum við flutt í 6 vikur þegar mesti kuldinn var. Annars efast ég bara um að við hefðum haft þennan vetur af. Þetta voru dýrðlegar vikur, það var eins og M -iiif zmg Paðe astri Texti: Anna Kristine Maanusdóttir viðþt Agnes Lfive í ft<

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.