Dagblaðið Vísir - DV - 12.03.1983, Blaðsíða 21

Dagblaðið Vísir - DV - 12.03.1983, Blaðsíða 21
DV. LAUGARDAGUR12. MARS1983. leysi þau meö henni eins vel og ég get. Þá er um trúnaðarmál okkar að ræða. Þannig finnst mér að yfirflugfreyja þurfi að vera. Að þaö sé hægt að leita til hennar. Það getur verið erfitt að bera áhyggjur sínar með sér í starfi semflugfreyja. Það geta líka komið upp leiðindamál sem geta haft óþægilegan endi fyrir viðkomandi og mig sjálfa. Til dæmis þegar þarf að vísa flugfreyju úr starfi en það er hluti af minu starfi," segir Ernaennfremur. — Nú þarfu að fara eftirlitsferðir með flugvélunum. Hefur þú fundið fyrir að flugfreyjurnar séu hræddar við þig? „Já, ég þarf að fara eftirlitsferðir og það án þess að þær viti að ég verði um borð. Sem betur fer hefur mér fundist að flugfreyjurnar taki mig sem eina úr hópnum. Ég vinn yfirleitt alltaf með þeim í vélunum. Oneitanlega hefur þó myndast bil milli mín og þeirra sem ég átti ekki von á. En ég er þakklát þeim sem líta á mig sem eina út hópnum þegar ég finn það." Kenndi f lugf reyjum í Nígeríu Erna Hrólfsdóttir hefur í gegnum starf sitt fengið tækifærí til að ferðast vítt og breitt um heiminn. Þó ekki nóg að eigin sögn. Erna hefur alla tíð haft mikinn áhuga f yrir ferðalögum og ekki bara utanlands þvi hún hefur einnig ferðast heilmikið innanlands. „Eg veit ekkert betra en að sofa í tjaldi í rign- ingu og heyra rigninguna lemja tjald- ið. Helst vil ég þó að það sé stytt upp þegar ég vakna," segir hún og hlær. I gegnum starf sitt hefur hún kynnst ýmsu og upplifað. Meðal þess er aö kenna Nígeriufólki að verða flugfreyj- ur og flugþjónar. „Ég fór til Nigeriu ásamt kennara okkar í neyðarútbúnaði, ÞorkeU Jóhannessyni, til að kenna þarlendu fólki flugfreyjustörf. Þetta fólk hefur nú starfað um tima, en ekki gengið nógu vel, þar sem allt viðhorf til vinnu er allt öðruvísi en hér á landi. Afrískt f ólk er vant að sofna þegar það er syf j- að eða þreytt, sama hvað það er að gera eða hvar. Ég féll í þá gryf ju þegar ég kom út að ætla að breyta þessu f ólki ef tir minu höfði. Eg hafði vissan metn- að að kenna þeim þá þjónustu sem þykir sjálfsögö um borð í flugvélum á Vesturlöndum. Ég var fljót að sjá að nefnt dæmi þegar við komum einu sinni til Saudi-Arabiu. Starfsmaður Flugleiða þar hafði bíl til umráða til að keyra okkur frá vélinni að flugstöðinni, en það var töluverður spotti. Þegar við vorum komin miðja vegu stoppaði lög- reglan okkur, tók bílst jórann af síðis og rak okkur kvenmennina út úr bílnum. Þeir töluðu nokkra stund yfir bílstjór- anurn sem sagði okkur síðan að þarna hefði hann naumlega sloppið fyrir horn. Það var nefnilega stranglega bannað að aka með konur. Eftir þetta þurftum við að ganga og reyndum þetta ekki aftur," segir Erna brosandi. „Einnig kemur mér það alltaf tölu- vert á óvart í sambandi við múham- eðstrúna að flestir eiga þeir fleiri en eina konu. Ég hitti tvær innfæddar flugfreyjur sem báðar ætluðu að gift- ast sama manninum. Karlarnir geta líka skilað konunum aftur, ef þeim líkar ekki við þær, en það þykir mjög niðurlægjandi fyrir konuna. Þó ég sé kvenréttindakona get ég ekki annað en þakkað fyrir að vera Vesturlanda- búi og þá sérstaklega íslensk þó við konur á Islandi eigum enn langt i land. Þrátt fyrir allt myndi ég ekki vilja missa þau forréttindi að vera kona." Fær bréf til IMígeríu Eftir stutt spjall um nígerísku kon- una minnist Erna á bréf sem henni eru oft að berast frá Nígeríu. „Nígeríu- búar eru oft frekir og ýtnir. Ég fæ þó oft hlýleg og einlæg bréf sem hlýja manni um hjartaræturnar. Iðulega eru þau þó að segja mér að koma með eitt- hvað handa sér, allt frá úrum, fatnaöi, skóm eða heilu tölvurnar. Þau hika ekki við að biöja mann enda mjög snikin. Segja gjarnan: „Þú átt að gefa mér. . ." Svo biðja þau Guð að blessa mann, sem ég veit stundum ekki hvort er okkar Guð eða Allah, sem skiptir auðvitað engu máli," segir Erna og brosir. Garðrækt á sumrin Erna er gift Jóni Erni Ámundasyni. Þau byggðu sér hús í Fossvoginum fyrir einum tíu árum og hefur eitt aðal- áhugamál þeirra yfir sumartímann verið að gróðursetja í garöinum. Reyndar er garðurinn þegar orðinn yf irfullur af gróðri en þau létu ekki þar við sitja heldur eignuðu sér gamalt tún i Laugardalnum við Laugarvatn, þar sem þau eru þegar byrjuð að gróður- setja. Ahugamálin virðast ótæmandi en við beinum þeirri spurningu til Texti: Elín Albertsdóttir Ljósm.: Gunnar V. Andrésson „íminu starfí þarf ég líka stundum að leysa per- sónuleg vanda mál." reyjur 9 v ifis I n í hálof t un iim það var misskilningur að ætla að breyta Afríku. Enda breyttust skoðan- ir mínar mikið eftir dvölina i Afríku. Þjónustan í Nígeríu er í engusambæri- leg við okkar þjónustu enda menning þeirra allt öðruvísi. Þetta fólk var fljótt að læra, enda allt skólagengið fólk. Kcnnslan fór fram á ensku — einfaldri ensku — eiginlega á barnamáli. Nígeríubúar eru nefnilega eins og stór börn, þeir eru fljótir að gleðjast og fljótir að reiðast. Þeir höfðu líka sérstaka þörf fyrir að tjá sig. Hér heima er það eitt stærsta vandamálið að fá nýjar flugfeyjur til að tala í hátalara, en í Nigeríu var rif- ist um að fá að tala. Þeim fannst það spennandi að fá að tala í hátalara og feimni þekkja þeir ekki. Kennslan í Nígeríu var auývitað ekki jafnvíðtæk og hér heima enda verður ein íslensk flugfreyja alltaf að vera með í hverri flugferð í Nígeríu öryggisins vegna," sagðiErna. — Er ekki eitthvað sem hefur komið þér sérstaklega á óvart í Afriku? „Þaö kemur mér alltaf jafnmikiö á óvart hve konan er lítils metín. Eg get Ernu hvort það sé ekki erfitt að vera flugfreyja í h jónabandi. ,,Nei, nei, alls ekki, ég er sannfærð um að öll hjónabönd eigi sér sina gráu daga. Þá er einmitt gott og hollt að komast aðeins burtu og finna þegar maður kemur heim aftur að einhver hefur saknað manns. Annars eiga flug- f reyjur oft meiri og betri frí en margar aðrar konur og ég persónulega tel að það sé auðveldara að vera gift flug- freyju en konum í mörgum öðrum stéttum. Annars er það auðvitaö ekki mitt að svara fyrir eiginmennina," segir hún. Hræðsla...? Er ég hitti Ernu fyrst vissi ég eigin- lega ekki hverju ég ætti von á. Ég hafði rætt við hana í sima og hún leyfði mér að koma í heimsókn þar sem hún var að kenna nýliðum í flugfreyjustéttinni. Hún tók jafnframt fram við mig í símanum að hún væri hrædd við blaöa- menn sem ég var fljót að segja að væri óþarfi. Ekki veit ég hvort hræðslan hafi horfið af sjálfdáðum er hún hitti mig en svo mikið er víst að enga hræðslu var að merkja hjá henni. Erna er einmitt, að manni sýnist, hugrökk. Og skemmtileg er hún. Enda kemur fljótlega í ljós við nánari kynni að hún hefði ekki gengið í gegnum allt það sem hún hef ur gert án k jarks. Hræðsla við blaðamenn hefur því bara verið uppgerö.. . Eu fyrst Erna segist vera hrædd við blaðamenn, hefur hún þá aldrei veríð ' hrædd að fljúga? „Nei, ég hef aldrei verið flughrædd," er hún fljót að svara. „Ætli ég sé ekki hræddari að aka miíli Reykjavíkur og Keflavíkur en aö fljúga," heldur hún áfram og segir siðan: ,J2itt sinn skal hver deyja," segir Erna alvarleg á svip og bætir við —, J2g tek því." Innanlandsflugið sæluvika — Hvað með innanlandsflugið. Eru sömu flugfreyjur í því og utanlands- flugi? „Já, og það köllum við sæluvikuna okkar. Flugfreyjurnar skipta innan- landsfluginu með sér og er það vika í einu. Ég held að flestum flugfreyjum þyki sæluvikan skeinmtileg til- breyting. Innanlands&ugið gefur okkur tækifæri til að kynnast okkar þjóð betur. Mér Snnst til dæmis mikiH munur á hve fólk utan af landsbyggð- inni er óstressaðra en fólk á höfuð- borgarsvæðinu. Það er jafnvel vina- legra og opnara. Það er t.d. hægt að finna mun á fólki frá Húsavík og Isa- firði,"segirEma. Mjúk lending í lokin — Við höfum nú spjallað lengi vel, bæöi á skrifstofu Ernu og alla leið til London og heim aftur. Það má þvi með sanni segja að spjall okkar hafi verið langt og ekki síður skemmtilegt. Erna er fús að veita allar upplýsingar um flugfreyjustarfið og það er ekki síst henni að þakka að Iesendur geta fræðst um þetta vinsæía starf í helgarblaði DVídag. Að lokum, áður en við lendum á Keflavikurflugvelli, spyrjum við hana hvort einhver munur sé á ráðningum í dag og var fyrir átján árum er hún byrjaði. „Það er ekki mikill munur," svarar Erna. „Við þurftum að taka samskonar próf og fórum í viðtal. Mig minnir að pað hafi verið þrjár þétt- setnar skólastofur þegar ég var á námskeiðinu. Ahuginn var jafnmikill oghannerídag." — Hvað með umsóknir frá kari- mönnum? „Það voru tveir flugþjónar starfandi þegar ég byrjaði og annar starfar ennþá. Annars er ég hissa á hvað fáir karlmenn sækja um þetta starf þó það sé alltaf að aukast. Svo virðist vera að stelpurnar séu með betri málakunn- áttu en strákar. Þeir eru hins vegar betri að sér í almennum inálum, virðast lesa blöðin meira. Það er greinilegt að krakkar sem sækja um núna hafa haft fleiri tækifæri til mála- náms erlendis heldur en við höföum. Þeir eru líka miklu opnari og ófeimnari," segir Ema og þar með lendir elsta flugvél Flugleiða mjúklega á vellinum og blaðamannamöppunni er lokað enda klukkan langt gengin í þrjúaðnóttu. -ELA.

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.