Dagblaðið Vísir - DV - 11.06.1983, Blaðsíða 12

Dagblaðið Vísir - DV - 11.06.1983, Blaðsíða 12
12 DV. LAUGARDAGUR11. JUNI1983. Tónlistarskóli Seyðisfjarðar óskar aö ráða tónlistarkennara fyrir næsta skólaár. Æskilegar kennslugreinar, gítar- og forskólakennsla. Einnig er staða organista við Seyðisfjarðarkirkju laus til umsóknar. Umsóknarfrestur er til 1. júlí. Uppl. í símum 97-2188 og 97-2136. SKÓLANEFND. Lausar stöður hjá Reykjavíkurborg. Reykjavíkurborg vill ráöa starfsfólk til eftirtal- inna starfa. Starfskjör skv. kjarasamningum. Staða forstöðumanns viö eftirtalin heimili. Fóstru- menntun er áskilin: — Dagheimilið Hlíðarenda, Laugarásv. 77. — Dagheimilið Suðurborg v. Suðurhóla. — Dagh./leikskólinn Ösp, Asparfelli 2. Fóstrustöður við eftirtalin dagvistarheimili: — Álftaborg, Safamýri 32. — Dyngjuborg, Dyngjuvegi 18. — Hlíðaborg, v/Eskihlíð. — Laufásborg, Laufásvegi 53—55. — Leikfell,Æsufelli4. — Suðurborg, v/Suðurhóla. — Sunnuborg, Sólheimum 19. — Vesturborg, Hagamel 55. Upplýsingar veitir umsjónarfóstra Fornhaga 8, s. 27277 eða forstöðumaður viðkomandi dagvistar- heimilis. Umsóknir skulu vera skriflegar og greina m.a. frá menntun og starfsreynslu, auk almennra persónulegra upplýsinga. Umsóknum ber að skila til starfsmannahalds Reykjavíkurborgar, Pósthússtræti 9,6. hæð, fyrir kl. 16.00 þriðjudaginn 21. júní 1983. ÚTBOÐ Rafmagnsveitur ríkisins óska eftir tilboðum í eftirfarandi: RARIK—83008. 132 kV Suðurlína, jarðvinna — svæði 4 og 5. Opnunardagur: Mánudagur 27. júní 1983, kl. 14.00. Verkið skiptist í 3 sjálfstæða verkhluta. 1 verkhlutum 1 og 2 felst jarðvinna og annar frá- gangur við undirstöður og stagfestur í masturs- stæðum, ásamt flutningi á forsteyptum einingum o.fl. frá birgðastöðvum innan verksvæðis, lagn- ingu vegslóða auk byggingu tveggja grjótvarðra eyja í verkhluta 2. Verkstæðið fylgir Fjallabaksleið nyrðri og nær frá Skaftá í Blautaver, alls um 26 km að lengd. Verkhluti 1: Mastrafjöldi er 56, lengd svæðis um 13 km. Lagningu vegslóða er að hluta lokið. Verkhluti 2. Mastraf jöldi er 67, lengd svæðis um 13 km. Verkhluti 3: felst í jarðvinnu og uppsteypu, undirstaða fyrir 6 stálmöstur við Tungnaá. Verklok sérhvers verkhluta skulu vera 1. október 1983. Tilboðum skal skila á skrifstofu Rafmagnsveitna ríkisins, Laugavegi 118, 105 Reykjavík, fyrir opnunartíma, og verða þau opnuð á sama stað að viðstöddum þeim bjóðendum er þess óska. Utboðsgögn verða seld á skrifstofu Rafmagns- veitna ríkisins, Laugavegi 118,105 Reykjavík, frá og með mánudeginum 13. júní 1983 og kosta kr. 300,-hvert eintak. Reykjavík9.júníl983. RAFMAGNSVEITUR RÍKISINS. l>rjií ævintýri frá Indónesíu Ævintýri eru misjöfn að eðli og uppbyggingu. Einkenni þeirra og frásagnarstíll ráðast eiiikum ;if þvi til hvaða þjóðlanda þau eiga rætur sínar að rekja. Isiendingar hafa liingum lifað sig inn í aevintýri. Þar hefur aðallega verið um evrópskar sögur að ræða svo sem fráhinumNorfturlöndunuin. Við höfum 11 ins vegar lítt kannáð ævintýraheim fJarlæg- ari landa. Það lilýtur að teljast miður þvi að þar er ekki síður að finna f rábær gullkorn en í þjóðlöndum sem okkur erunálæg. Hér fyrir neðan gefur að líta þrjú stutt ævintýri frá Indónesíu, eyjaklasanum milli Ástralíu og Austurlanda fjser. Þau viröast kannski skritin við fyrsta lestur ea eru ekki fráleitari í sjálfu sér en þau evrdpsku ævintýri sem við þekkjum best. Þannig varö stjarnan OrUm til Á eyjunni Borneó kannast allir við ævintýrið sem hér f er á ef tir: Hátt á himni lýsir stjörnumerkið Pegasus. Það er á Borneó kallaö Palai. Faöir Palai býr í skrautlegu himin- liúsi. Hann á 1 jómandi fallega dóttur. Dag einn, þegar hún horfði niður til jarðar, sá hún í Baramhéraði ungan mann. Hann hét Lafaang. Hann var hraustur og fallegur og dóttir Palai varð ástfangin af honum. ,Mér geðjast að þér," sagði hún við Lafaang. „Viltu ekki koma til mín til himins?" Hjartað barðist i brjósti Lafaangs. „Þú ert fögur," svaraði hann. „Eg elska þig. Er langt til himins? " Stjörnudóttirin ljómaði öll og sagði: „Ef þú elskar mig, muntu rata veginn. Ég mun verða hamingjusöm. En eitt verð ég að segja þér að við á himni lifum allt öðruvísi en mennirnir. Það verður þér erfitt að venjast háttum okkar." ,,Ef þú ert hjá mér," svaraði Lafa- ang, ,,þá er ég ekki hræddur viðþað." Því næst lagði hann upp. Palai varö mjög forviða þegar maður stóð allt í einu við dyr hans. „Hvað er hann að vilja hingað?" spurði hann dóttur sítia. Hún svaraði: „Það er hann Lafaang frá Baramhéraði. Ég ætla að giftast honum!" Palai hristi höfuðið. ,,Þetta eru bara duttlungar," sagöi hann. „Hví skyldi maður lifa meðal okkar? Hann mun verða óhamingjusamur!" En unga parið hlustaði ekki á föður- inn. Þá gaf gamli maðurinn — sem gat ekki neitað dóttur sinni um neitt — samþykki sitt og Lafaang gekk að eiga hina fögru stjörnumey. I nokkra daga voru þau mjög hamingjusöm. En Lafaang fór rangt að öilu. „Kkki éta með fingrunum," sagöi kona hans við hann. Hún rétti honum hnifapör. En Lafaang kunni ekki að fara með þau. Hann geröi þó heiðar- lega tilraun til þess. Palai horfði á og hristi höfuðið. Hann renndi grun í óhamingjuna. Skömmu seinna sagði hann viö tengdasoninn: „Taktuöxiþéríhöndog ryð þú blett í frumskóginum! Ég hef hugsað mér að rækta þar hrísgrjóna- akur. Þú þarft ekki annaö en að leggja öxina að trénu. Þá fellur það af sjálfu sér." Lafaang kinkaði kolli. Hann gekk inn í skóginn og reiddi silfuröxina hátt til lofts og hjó á þann hátt sem hann var vanastur. En tréð lét ekki undan, hversu mikið sem Lafaang hjó. Aðeins eggin á siifuröxinni lét á s já. ,,Þú særir tréð!" sagði kona hans í ásökunartón. ,,Komdumeðmér! Faðir minn mun sýna þér hvernig þú átt að faraaðþessu!" Palai gerði ekki annaö en að leggja öxina við stofn trésins og það skipti engum togum, stórtréð féll til jarðar með braki og brestum. Þá varð Lafa- ang hræddur. Hann uppgötvaði að á himni giltu önnur lögmál en á jörðu niðri. Hann langaði að lilaupa brott. En hann skammaðist sin að gera það vegna konu sinnar. Hún var þunguð er hér var komið og hann gat ekki skilið hana eftir eina. Hann ákvað að láta semekkertværi. A öðrum degi gengu þeir Lafaang og Palai aftur út í skóginn. Og enn hjól Lafaang með öxinni. Hann haföi þá! gleymt fræðslunni. Eða vera má að hann hafi blátt áfram ekki trúaö því að öxi gæti fellt tré með því einu að eggin snerti lauslega stofninn. Skógurinn hefndi sin á ofbeldisverkum Lafaangs. Fallandi tré, sem Palai hafði höggvið, sleit vinstri handlegg af honum. | Nú var hann orðinn krypplingur. „Það er ekkert vit í þessu," sagði hann við konu sína. „Eg læri ekkert af því sem þið viljið kenna mér. Eg skil það einfaldlega ekki. Það er best að ég snúi aftur heimtil jarðarinnar." Stjörnudóttirin baö hann innilega að vera kyrran. „Er ég nú orðin ófríð," sagði hún „af því ég ber barn undir belti? Líst þér ekkilengur ámig?" „Getur þú elskað einhentan mann?" svaraði Lafaang. „Eg elska þig eins og þú veist," svaraði dóttir Palai. En hún gat ekki talið Lafaang hughvarf. Að lokum sagði hún sorgbitin: „Eg finn að ég get ekki haldið þér lengur. Því skaltu fara. Taktu þetta með þér. Það eru sykur- rófnafræ og bananaplöntur. Kastaöu þeim bara á jörðina. Þær vaxa af sjálfu sér. Þú þarft ekki að gróðursetja þær og hef ur þú samt sem áður nóg að bíta og brenna." Á þessum tímum voru hvorki bananar né sykurrófur til á jörðinni. Lafaang hvarf frá himni og renndi sér á langri línu niður til jarðar. En skömmu áöur en hann tyllti tánum á hana, heyrði hann fyrir ofan sig grát nýfædds barns. Þá varð honum ljóst að það var barnið hans. Hann hlustaði á um leið og hann brunaði niður: „Lof mér aö snúa aftur!" kallaði hann til Palai. En stjömufaðirinn svaraði: „Það var þín eigin ákvörðun að yfirgefa okkur. Nú er það um seinan." Lafaang grét beisklega en leiðin til himins var honum nú lokuð. Hægt renndi hann sér niður síðasta spölinn. Hann gróf tvær smáholur og gróður- setti þar sykurrófur og banana því að hann gat ekki hugsað sér að þau spryttu við það eitt að varpa þeim til jarðar. Til refsingar fyrir óhlýðni Lafaangs spruttu jurtirnar illa og báru enga ávexti. Aðeins grófgert hátt grasiðþautupp. Lafaang einhenti lifði lengi og alla ævi varð hann að afla sér daglegs brauðs í sveita sins andlits. Stjörnu- merki hans lýsir samt skært til þessa dags á næturhimni og minnir á ferð hans til dóttur Palai. Fólkið á Borneó kallar stjörnuna Lafaang. Hjá okkur er hún nefnd Orion. gur líhumshluturmr deildu sín á mllll Ibúarnir á eynni Nías fyrir vestan Súmötru voru einu sinni hausaveiðar- ar. Af djúpri lotningu tilbáðu þeir áa sína. Níasbúar hafa eftirfarandi sögu aðsegja: I árdaga, við upphaf mannkyns, hófst mikil deila milli likamshluta mannsins. Allir vildu verða fremstir. Augað sagði: „Eg stend fremst því að enginn nema ég fær séð og ég tek eftir öllu fyrr en aðrir." „Þarna skjátlast þér illilega," sagði eyrað „því að enginn nema ég getur heyrt og ég heyri allt fyrst." Nefið fussaði: ,fiuU, vinir góðir! Ég er fremst, því að ég finn lyktina af öllu fyrst!" Munnurinn hló fyrirlitlega: „Að þið skulið vera að deila um þetta. An efa er ég mikilvægastur því að ég et, og án matar er okkur ekki líf t!" Þannig var deilt um eitt og annað. Höndin sagði: „Eg tek fyrst á móti öllu. Hver getur jamast á við mig?" Fóturinnsvaraði: „Verið ekki aðríf- ast um þetta! Eg geng hringinn í kring og kemst fyrstur áfram. Eg fer mína leið og hef mikið fyrir því, þess vegna erégfremstur!" Allir deildu þeir. Hjartað eitt þagði. Það sat rólegt í brjóstinu, bærðist dálitið, en mælti ekki orð. Það hlustaði aðeins á og nógu var eftir að hlusta því að allan daginn rifust auga, eyra, nef, munnur, hönd og fótur. Hvert um sig vildi verða öðru fremra og meira. Deilan stóð yfir í níu daga og níu næt- ur. Enginn vildi lata af sínu. Að lokum sagöi hjartað sem hafði dregið sig viröulcga í hlé hingað til: ,,Hvað eruð þið að fara? Hvers vegna deilið þið? Langar ykkur til að heyra sannleikann?" Og þar eð líkamshlutarnir sex gátu ekki komið sér saman um neitt, hróp- uðuþeir: „Segðuokkursannleikann!" Og hrópin voru há því að hver um sig hélt að hann myndi bera sigur úr být- um. Hjartað svaraði: ,,Ef þið nennið að hugsa, verðið þið að viðurkenna að ég tekykkurfram!" Hinir sex gripu fram í hver fyrir öðrum og voru í æstu skapi. „Þú? Hvers vegna þú? Það er hlægilegt! Hvaða gagn þykist þú gera?" Hjartað mælti þ4: „Ef ég hætti að sla, væruð þiö allir dauðir. Af því ég bærist getur fóturinn hreyft sig, höndin aðhafst, augað séð, eyrað heyrt, og munnurinn etið. Og nefið fyndi enga lyktef mín nyti ekki við. Tilvera ykkar byggist á þvi að ég bærist," hélt hjartað áfram. „Eg vaki þegar þið sofið. Ég vinn og starfa lát- laust svo að þið getið hvílst. Augað getur orðið blint, eyrað heyrnarlaust, nefið Iyktarlaust, munnurinn lamast, og það má sníða höndina af og fótinn á sama hátt; samt lifir maöurinn. Og það er vegna þess að ég tifa dag og nótt og svo lengi lifir maðurinn sem ég geri. Og hver er mér þá fremri?" spurði hjartað. Og síðan sú spurning var borin upp hafa þessir líkamshlutar þagaö.

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.