Alþýðublaðið - 28.06.1967, Blaðsíða 5

Alþýðublaðið - 28.06.1967, Blaðsíða 5
,^:C-:. ¦¦ .-¦•¦¦-, '¦:X-;-±>i':-!W'- ki MAO TSE-TUNG er nú verr settur en nokkru sinni, síðan jhann tók við vöiduni í Kína ár- ið 1S49. Menningarbyltingin hef ur farið út um þúfur, alltaf eru erjur á milli hinna ýmsu hópa rauðra varðliða, — herinn er svo ssundraður, að hann er ekki fær um að skerast í leikinn svo að um muni fyrir Mao. Og hálf Kína hlýðir ekki skipunum frá Peking lengur. Þetta höfum við eftir Hans Granqist, fréttaritara norska Arbeidar-blaðsins, — en hann skrifaði nýlega grein í blað sitt um hið sundraða Kína. Hann sagði þar m. a.: Ýmislegt í kínverskum blaða- skrifum benti til þess, að Mao Tse-tung hafi ætlazt til þess, að iþeim þætti menningarbyltingar- innar, sem leikinn var í vetur, skyldi lokið í maí. Þá skyldu taka við þríhyrningssamtök menningarbyltingarmanna, á- reiðanlegra flokksmeðlima og fulltrúa hersins, sem stofnuð skyldu í öllum hinum 29 héruð um Kína. Þessi harði kjarni í héruðunum skyldi svo verða uppistaðan í hinni nýju stjórn Kína. En maí kom og fór og slík þríhyrningssamtök voru aðeins til í fjórum héruðum og í tveim stærstu borgunum Peking og Shanghai. Auk þess voru þessi þríhyringasamtök völt og bar- dögunum hélt áfram meðal rauðu varðliðanna. Viku af júní gerði stjórn menningarbyltingarinnar í Pek- ing nýjar tilraunir í þá átt að ibinda endi á óeirðirnar innan hreyfingarinnar. Rauðu varðlið- arnir fengu skipun um að hætta o. lengur öllum uppsteyt og herinn fékk skipun um að handtaka alla óróaseggi, einnig þá, sem reynd- ust áhangendur Maos. Það varð strax rólegra í hálfri Kína, ¦— þeim helmingi landsins, þar sem skipuniun Pekings er hlýtt, en annars staðar hélt óeirðunum áfram og meira að segja var eins og þær færu vaxandi í lákveðnum héruðum í norðri og vestri. Og rósemin stóð ekki einu sinni traustum fótum í hlýðnustu héruðunum. í Kanton nálægt Hong Kong, mótmæltu rauðu varðliðarnir því, að stjórnin skerti frelsi þeirra. í þorpi nálægt Kanton kom það fyrir, að tveir hópar rauð- liða, sem stóðu í bardaga hver við annan, snerust einhuga gegn lögreglumönnum sem ætluðu að skakka leikinn. Lögreglumenn- irnir logðu loks á flótta, þeir, sem ekki voru dauðir eða hel- særðir. Á meðan þetta ástand ríkir, er það ekki auðvelt fyrir Mao að fylkja þjóðinni til þess að ¦ steypa Liu Shao-chi, forseta, sem er hættulegasti keppinautur Maos í valdabaráttunni. Allir hafa búizt við því, að Mao kall- aði saman flokksþíng til þess, að steypa Liu, — en á slíku þingi hefði Mao líklega beðið lægri hlut. í stað þess breikkar sífellt gjá- in, sem myndazt hefur milli hinna ólíku hópa í Kína. Liu Shao-ehi tekur ekki virkan þátt í baráttunni, — hann situr í stofufangelsi, — en hann er sam nefnari allra þeirra, sem standa gegn öfgum rauðu varðliðanna og Maos. Virkir andstæðingar Maos virðast enn klofinn flokkur. En það má vera, að einn þeirra, Wang En-mao, hershöfðingi, — verði sá, sem dregur stríðsfán- ann að hún gegn Mao. Hann er landsstjóri í Sinkiang-héraði, þar sem kjarnorkuvopnabæki- stöð kínverska hersins er. Kína stendur nær klofningi og ef til vill toorgarastyrjöld heldur en nokkru sinni síðan 1949. Það íþarf ekki að ganga svo langt. Mao hefur ennþá möguleika á að fallast á málamiðlun eða leggja niður völd. En ef hann gerði það, missti hann allt það, sem hann ætlaði sér að ná með menningarbyltingunni. Og þótt hann geti framvegis setið á veld isstóli verður það aðeins sem tákn eða skrautfígúra, —• ekki sem virkur formaður kínverskra kommúnista. ffiiliU REYKVIKINGAR eiga þess alltof lítinn kost að leita út í náttúruna tómstundir sum- armánaðanna. Fari höfuðstað- arbúar ekki burt úr borginni, verða þeir að ganga stræti og torg eða sitja inni. Vtilij stendur þeim naumast tii boða. Stjórnendur Reykjavíkur hafa hér gleymt sjálfsagðri skyldu við borgarana. Það er ámælisvert og raunar hneyksl- anlegt. Úr því verður að bæta í náinni framtíð. Heiðmörk. Umhverfi Reykjavíkur hentar mætavel til útilífs, en borgur- unum er þar úthýst. Gleggsta dæmi þess er Heiðmöríc. Hún útti að verða skemmtigarður Reykvíkinga og er ¦prýðilega til þess fallin. Sá draumur he.fur hins vegar aldrei rætzt. Þvert á móti hefur verið haf- izt handa um svokallaða skóg- rækt i Heiðmörk og því þar með spillt, að hún yrði það, sem vonir og loforð stóðu til. VirOist þó, að Reykvíkingar gætu stundað slíka dægra- styttingu annars staðar, en haft Heiðmörk sem skemmti- garð eða útilífssvæði. Nú verð- ur þar ekki drepið niður fæti á frjálsan hátt gangandi manna, sem vilja kanna land- ið og njóta þess í íslenzku veðri. Viðey. Bót er saml i máli, ef Við- ey kemur í Zeitirnar innan skamms, en hún hefur verið Reykvíkingum týnd lengi, þótt við bæjardyr þeirra sé. Þessi fagri, forvitnilegi og sögu- Íhægi staður virðist loksims ætla að komast í eigu Reyk- vikinga. Ber mjóg að fagna því. . Hiit vekur furðu, að ráðamenn Reykjavíkur láta ekkert uppi um fyrirætlanir sínar í þessu efni. Hverjar eru ráðagerðir þeirra um framtíð Viðeyjar? Á hún að verða skemmtigarður Reykvíkinga eða kannski að týnast á ný. Borgaryfirvöldin hljóta að fjalla. um þetta mál og rækja þá skyldu sína, að Viðey komi Reykvíkingum að tilætluðu gagni útilífs og skemmtunar. Hitt væri eins og að hrökkva upp af blundi til að sofna aftur. Þakleysi. Nokkurt dæmi um tillits- leysið við Reykuíkwga varð- andi útilíf þeirra er íþrótta- svæðið í Laugardal. Þar hafa risið upp mörg og mikit mann- virki, sem kosta víst ærna fjármuni. Þó hefur gleymzt sú framkvæmd, er nauðsynleg- ust telst öllu því fólki, sem leitar í Laugardalinn að fylgj- ast með kappleikjum. Áhorf- endastúkan er þaklaus. Fólk er þar háð duttlungum veður- guðanna eins og úti á ber- svæði. Hvað veldur slíkri og þvi- líkri gleymsku? Áhorfenda- stúkan á varla að verða þak- laus í framtíðinni? Hvers vegna er þá þessi framkvæmd látin dragast á langinn?- Var helzt ástæða að spara þakið, sem á að skýla áhorfendum í misjöfnum veðrum? Sundabátur. Sjávarleiðir í nágrenni Reykjavikur myndu hvarvetna eftirsóttar. Samt mun Reykja-' vík eina höfúðborg veraldar- innar við sjó eða vatn, þar sem ekki gefst kostur þess ¦ að sigla á sundabáti um ná- . grennið. Stjórnendur Reykja- víkur vvrðast hálda, að borgin sé staðsett uppi á hásléttu. i Yndislegt væri að sigla á fögrum sumardegi meðfram ströndinni milli Reykjavíkur! og Hafnarfjarðar, svo og aðrar sjávarslóðir í nágrenni höfuð- borgarinnar. Þjóð, sem ferðast í hópum um lönd og álfur ár, hvert, ætti að hafa ráð á þeirri tilbreytingu, en sennilega koii^-' ast jarðarbuar á tunglið áður en Reykvikingum gefst sunda-: bátur. 28. júní 1967 -~ ALÞÝÐUBLAÐIÐ f

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.