Dagur - 12.07.1967, Blaðsíða 4

Dagur - 12.07.1967, Blaðsíða 4
 Daguk Skrifstofur, Hafnarstræti 90, Akureyri Símar 1-1166 og 1-1167 Ritstjóri og ábyrgðarmaður: ERIINGUR DAVÍDSSON Auglýsingar og afgreiðsla: JÓN SAMÚELSSON Prentverk Odds Björnssonar h.f. Atvinnumálanefhd Á ÖÐRUM STAÐ er birt tillaga sú um atvinnumálanefnd Akureyrar, sem bæjarráð, í umboði bæjarstjórn- ar, samþykkti. Hér fara á eftir meg- inkaflar úr greinargerð, sem tillög- unni fylgdi: „Algengt er í öðrum löndum, að bæjarfélög geri ýmsar ráðstafanir til eflingar atvinnulífi sínu, m. a. með því að fá fyrirtæki til að flytjast til bæjanna. Eru til þess stofnaðar ým- iskonar ráð og nefndir, og oft komið á samstarfi bæjarstjórna, lánastofn- ana, atvinnurekenda og verkalýðsfé- laga um slíka starfsemi. Víða kemur til stuðnings ríkisvaldsins þegar um er að ræða eflingu atvinnulífs í landshlutum, sem að einhverju leyti eru eftirbátar annarra landshluta, þannig að stuðlað sé að því, sem tal- ið er hagstæð byggðaþróun. Hér á landi hafa a. m. k. þrír bæir komið vísi að slíkri starfsemi á fót. Er þar átt við iðnaðar- og atvinnumála- nefndir í Sauðárkróki, Siglufirði og Húsavík. Elzt mun vera iðnaðar- málanefndin í Sauðárkróki. Allir munu sammála um, að þörf sé á eflingu atvinnulífsins á Akur- eyri. Akureyri getUr boðið atvinnu- fyrirtækjum upp á mjög fjölbreytt úrval þjónustu, sem að verulegu leyti er sambærilegt við þjónustuúr- val Reykjavíkur. Auk þess hefur Ak- ureyri að líkindum upp á ýmsa sér- kosti að bjóða, jafnvel umfram höf- uðborgina. Eitt af verkefnum þess- arar nefndar ætti einmitt að yera að kanna hverjir kostir Akureyrar séu og vekja athygli á þeim á iréttum stöðum. Nefnd þessi getur orðið bæjar- stjórn að verulegu liði við afgreiðslu mála viðkomandi atvinnulífi bæjar- ins. f því sambandi væri rett að nefndin safnaði saman ýmsum uppi- lýsingum um atvinnulíf og atvinnu- fyrirtæki. Þá getur slík nefnd kann* að ýmis vandamál, sem rísa kunna á vettvangi bæjarráðs og bæjarstjórn- ar og varða atvinnumál og gert al- mennar tillögur um ráðstafanir bæj- arins til eflingar atvinnulífi. Mundi nefndin þannig mynda tengilið á milli bæjarstjórnar og atvinnulífs bæjarins. Þegar sérstakir erfiðleikar steðja að atvinnulífi bæjarins, eða ein- hverjum hluta" þess, getur nefnd þessi orðið bæjarstjórn að verulegu liði, með því að kanna ástandið og gera bæjarstjórn grein fyrir orsök- og afleiðingum aðsteðjandi erfið- leika, Einnig getur slík nefnd veitt fyrirtækjum, sem í erfiðleikum eiga, ýmislega aðstoð í skiptum þeirra við opinbera aðila." ? Skurfiagerð í Stafiarbyggðamýrum Sé,stæðmjndMjning í Landsbankasalimm Hinn 1. júlí í sumar var aldar- fjórðungur liðinn síðan véla- vinna hófst við skurðaðgerðir i Staðarbyggðamýrum í Önguls- staðahreppi i Eyjafirði. En stærð „engjalanda" þar var talin 777,86 ha. samkv. umsögn Pálma Ein- arssonar, sem macldi fyrir skurð- um þessum. En undir áveitu var talið að fara myndu um 600 h'a. lands. Framkvæmd þessi var við ; það miðuð, að hlutaðeigandi bændur hefðu það á valdi sínu að veita Eyjafjarðará yfir engja- löndin og var því um áveitufram- kvæmd að ræða, en einnig að þurrka landið þegar við ætti, svo ' að unnt yrði á auðveldari hátt en áður að stunda þar heyskapinn. Staðarbyggðarmýrar ná að heita má milli Munkaþverár og Þverár, og eru mjög hallalitlar. Hallinn nær ekki tveim metrum á aðal- skurðinum austur við brekkuræt- urnar, en hann er 8,28 km langur og rými hans 50 þús rúmmetrar. Annar minni skurður, en framar eða vestar á þessum engjum, er nokkru styttri og 14 eða 15 þver- skurðir á milli þeirra. Staðar byggðarmýrar ná vestur undir Eyjafjarðará. Bakkar árinnar eru þurrir og töluvert grasgefnir víða, enda gott heyskaparland allt til þessa. En hið mikla mýrlendi, kennt við Staðarbyggð, var hins- vegar mjög votlent og á sumum stöðum nær botnlausir forarflóar og tjarnir. í tjörnum og flóum óx gulstör og náði miklum þroska, ennfremur fergin, sem þótti mjög hollt fóður handa nautgripum. En vinna við heyskapinn var hins- vegar mjög erfið og vandasöm. — Mest af heyinu var þurrkað á blautu landi eða hálfblautu, sem fór undir vatn ef skapleg hey- skaparveðrátta brást. Síðan var heyið flutt á hestum í garð. Kom sér þá vel, að í þessum mýrum er grasrótin víðast mjög seig og torf- kennd. — Þrátt .fyrir heyskapar- erfiðleikana þóttu það töluverð hlunnindi að eiga þarna land eða hafa þar ofnotarétt til fóðuröfl- unar. Áveitufélag Staðarbyggðar hef- ur lengi starfað. Áhugi bænda fyrir framkvæmdum í Stáðar- byggðarmýrum hefur jafnan verið mikill: Formaður þess félags um fjölda ára, og á meðan hin mikla skurðaðgerð fór fram, var Halldór Sigurgeirsson bóndi á Öngulsstöð- um, látinn fyrir skömmu, en síðar Baldur Kristjánsson bóndi á Ytri- Tjörnum. Þótt skurðirnir í Staðarbyggð- armýrum þættu stórvirki fyrir aldarfjórðungi, og væru það vissu- lega, segir sagan frá því, að á ár- unum 1878—1879 hafi einnig ver- ið gerðar athyglisverðar fram- kvæmdir á þessum slóðum. — Þá voru handgrafnir miklir skurðir í sama skyni og kostuðu um 9 þús. krónur, og var mikið fé á þeim tíma. Fyrir því verki stóð Sveinn Sveinsson búfræðinguí. í skýrslu, sem hann sjálfur ritar í Norðanfara fyrir 88 árum segir frá því m. a., að hann hafi starf- að við þær framkvæmdir fyrir til- skipaií amtsráðs Norður- og Aust- Uramtsins, og látið 10—40 menn vinna við skurðaðgerð frá júní- byrjun til 3. júlí, samt. SOO.dags- verk og aftur um haustið. Byrjað hafi verið á þvi að byggja brú frá Syðra-Laugalandi þvert vestur yfir mýrarnar, 8 feta breiða með skurði á hvora hlið, 300 faðma langa, til að auðvelda umferðina. Þar næst var byrjað á aðalskurðinum, er tekið gæti á móti öllu vatni mýr- anna. Var skurðurinn 6 álna breið ur og 2—3 feta djújmr og þá orð- inn 1000 faðma langur. „Seinna hefur maður í hyggju," segir Sveinn, „að ná bæði Munkaþverá og Eyjafjarðará inn á mýrarnar til að geta hafj áveituna í hendi sinni". Um aldamótin skrifar Sigurður Sigurðsson, eftir íerð um Norður- land og athugun á framkvæmdum í Staðarbyggðarmýrum: „Eins og nú horfir, tel ég það barnaskap næst að legga fram fé til að end- urbæta þær (þ.e. þessar jarðabæt- ur) með því fyrirkomulági, sem á þeim er". Og hann segir einiiig: „Sá tími mun koma fyrr eða síð- ar, að ráðist verður í að endur- bæta Staðarbyggðarmýrar að nýu. Ég efast ekki um, að það verði gjört nokkuð á annan hátt en áður. — Staðarbyggðarmýrarnar heyra 12 jörðum til á Staðarbyggð- inni, sem allar eru þjóðareign, auk þess á jörðin Kroppur lánd í mýrunum, en hún er bændaeign". Það mun hafa þótt mikil fram- kvæmd fyrir 80—90 árum að hand- grafa skurðina og hlaða upp ílóð- garðana á Staðarbyggðarmýrum. En alls urðu skurðirnir 7500 m langir og flóðgarðar 2550 metrar. (Grein Sig. Sig. 1937 í Aldarminn- ing Búnaðarlélagsins). Hvert nota- gildi skurðanna og flóð- og áveitu- garðanna var, skal ósagt látið. — Verkinu mun sennilega aldrci hafa verið lokið til fulls og sumir telja, að það hafi komið að litlum notum. Margir koma við sögu áveituframkvæmdanna á þessum slóðum fyrr og síðar, en hér verð- ur ekki nánar út í þá sálma farið. En enn sér fyrir hinum gömlu skurðum og görðum og hafa þeir e.t.v. þótt broslegir og einnig tæki þau, sem' fyrrum voru eingöngu notuð, þegar farið var af stað með fyrstu vélgröfuna hér norðanlands 1. júlí árið 1942. I fyrstu mátti notkun slíkrar vélgröfu, Priestman Cub, sýnast óframkvæmanleg við þær aðstæð- ur, er fyrir hendi voru. En bjart- sýni og verklagni fóru saman og sigruðu erfiðleikana. Arni G. Ey- lands, hinn kunni hvatamaður að innflutningi margra góðra hluta, og allir þekkja, átti sinn þátt í innflutningi skurðgrafa. Erik sonur hans vann að uppsetningu hinnar nýju vélar hér fyrir norð- an, ásamt Theódóri Kristjánssyni frá Ytri-Tjörnum, sem síðan vann manna lengst við skurðgröftinn, — og kenndi síðar inörgum meðferð slíkra tækja. Og svo hófst vinn- an. Lengst af var grafið í vatni, en landið er forblautast uppi við brekkurnar, þar sem aðalskurður- inn liggur. Grafan varð áð standa á flekum og varð að hlekkja þá saman, annars flutu þeir burtu, nema þeir, sem grafan stóð á, hverju sinni. Má geta nærri hve tafsamt og vandasamt verkið hef- ur verið við þau skilyrði, þegar ekkert sást fyrir vatni og gizka varð á, hvar skóflunni skyldi kasta. Þá var yfirborðið víðast „ólseig- ur fjandi", eins og einn skurð gröfustarfsmaður orðaði réttilega, en á öðrum stöðum rótlausir fúa- pyttir. En áfram var haldið og verkið unnið á nokkrum árum. — Mýrarnar tóku miklum breyting- um á ýmsan veg. En eitt vandamál var aldrei leyst að fullu, þ.e. að ná Eyjafjarðará upp á mýrarnar og hafa þannig vald á ávehunni. Um árangurinn verður ekki dæmt, Theodór Kristjánsson. fremur en um hina fyrri tilraun á Staðarbyggðarmýrum, enda gripu hér önnur öfl inn í. Ræktunarað- staða með stórauknum vélakosti bændanna batnaði, og ræktun þurrlendis jókst ört. Á tiltölulega skömmum tíma voru tún bænd- anna orðin svo stór og gjöful, að ekki þurfti að leggja kapp á dýr- an og erfiðan heyskap niðri í mýr- unum, eins og áður hafði verið gert, frá því menn mundu og vissu. Á skömmum tíma lagðist heyskapur í Staðarbyggðamýrum niður a'ð mestu og skurðirnir síga saman. Að vísu var aðalskurður: inn einu sinni hreinsaður upp. Árlega vinna skurðgröfur að full- þurrkun annars lands á þeim bæj- um, sem eiga land í margnefndum mýrum, en sauðfé og nautpening- ur nýtir kjarnafóður hinna flötu mýra, jafnskjótt og hann vex, — enda voru þær aldrei ætlaðar til túnræktar og verða aldrei til þess hæfar, fyrr en ný tækni kemur til, heldur áveituland, frjófgað með vatni Eyjafjarðarár. í þessu efni má segja, að sagan hafi endurekið sig að nokkru leyti, og að Staðar- byggðarmýrar þrjóskist enn við nýjungum og láti gras sitt gróa yfir mannanna verk. Með þessu er þó engan veginn lítið gert úr því framtaki, sem á þessu sumri á aldarfjórðungsafmæli, og var stór- merkilegt, en féll ekki saman við aðra þróun landbúnaðarmála, nema að litlu leyti. Hér að framan var drepið á hið seiga yfirborð umræddra mýra. Fyrrum var góð torfrista talin mikilsverð og ekki vantaði hana í hinum víðlendu mýrum. Unnt var að rista mörg lög niður. Mýra- torf á hús og hey var alveg nauð- syn fram á okkar daga. Með notk- un nýrra byggingarefna fór sú' þörf þverrandi, en þá fékk torfið eða reiðingurinn, eins og það var nefnt, gildi sem einangrunarcfni til húsagerðar. En þá var torfið rist á annan veg, eftir m'áli á alla vegu, flutt á hestabökum úr mýr- umim upp í þurrar brckkur ofan við, en síðan selt húsbyggjendum. Nú hafa önnur einangrunarefni rutt sér til rúms, og nú sjást ekki lcngur hcstalcstir með torf, og ckki heldur torfbílar f'lytja þá vöru á byggingarstaði. Og fyrir fáum áratugum var mjög til athugunar að nota þetta ágæta efni til að vinna úr því ein- angrunarplötur, í verksmiðju. — Unnu erlcndir menn að rannsókn- um á þessu um skeið. Torfið var mjog lctt þegar það þornaði, — enda ein rótarllækja, loftmikið og því gott til cinangrunar. Einhverntíma í fyrndinni hef- ur sjór legið yfir því landi, sem nú eru Staðarbyggðarmýrar. — Fyrir nokkrum árum fundust hvalbein við malarnám nálægt Hrafnagili, vestan ár, gegnt Stað- arljyggðarmýrum. Margra metra malarlag var yfir beinum þessum, og munu þau hafa vcrið komin til ára sinna. En við gröft aðalskurðarins við , brel^kurnar.,austast í Staðarbyggð-- armýrum komu upþ miklir lurkar skógviðar. Vera má, að þar hafi einhverntíma skógur vaxið, en aðrir gizka á, að þeta hafi verið gamlir rekadrumbar. Síðan vinna hófst með skurð- gröfunni í Staðarbyggðarmýrum 1. júlí 1942, hafa lönd verið jmrrkuð í stórum stíl við Eyja- fjörð til túnræktar, og enn er verið að grafa skurði, allt upp í fjallshlíðar í Öngulsstaðahreppi. Vélgrafnir skurðir á þessu tíma- bili (þetta sumar ekki meðtalið) eru orðnir 903.057 lengdarmetrar og 3835.363 rúmmetrar. Heildar- kostnaður 13.956.055 krónur. — Frámlag ríkisins 8.531.338 krónur. Hitt hafa bændur greitt sjálfir. En myndin er ófullkomin, ef Sval- barðsstrandarhreppur og Grýtu- bakkahreppur eru ekki meðtaldir. Þar voru grafnir 663.284 rúm- metrar á þessu tímabili, eða ná- lægt 147.000 lengdarmetrar. Kostn aður samtals 2.206.154 krdnur. — Framlag ríkisins 1.306.826 kr. — Af þessum tölum er ljóst hvert verk hefur verið unnið við Eyja- fjörð á þessu sviði síðan 1942, eða á aldarljórðungi. Ef stærra er litið á þessi mál, og landið allt er haft í huga, kem- ur í ljós, að einum mánuði fyrr en skurðgrafan fór að grafa í Staðarbyggðarmýrum, fór önnur grafa af stað við Akranes. Það var einnig Priestman Cub. En á 25 árum, sem síðan eru liðin, hafa á öllu landinu verið grafnir um 15 millj. lengdarmetr- ar skurða, sem eru 62.5 millj. rúmm. Um 60% skurðanna mcð gröíum Vclasjóðs. Kostnaður alls cr 260 millj. kr. Þar af hefur ríkis- sjóður greitt um 169 millj. kr. Vélasjóður á nú 22 starfhæfar skurðgröfur og tvo lokræsaplóga. Fyrsta skurðgraían, sem til landsins kom, var grafa Skeiða- áveitunnar, keypt 1919. — Með henni voru grafnir skurðir Skeiða og Flóaáveitunnar.. Hún var 30 tonn og stóð á brú yfir skurðinum, en brúarsporðarnir hvíldu á spor- brautum á bakkanum. Árið 1930 voru lög sett um skurðgröfur ríkisins. Þau voru síðar felld inn í jarðræktarlöin. Það var Hermann Jónasson, ráð- herra, sem lét flytja inn fyrstu gröíurnar, en Árni G. Eylands sá um kaupin. Framræzlan með opn- um skurðum, gröfnum á síðasta aldarfjórðungi, svarar til þess, að um 120 þús. ha. lands hafi verið ræslir. Skurðgröfurnar mörkuðu því tímamót í ræktunarmálum og eiga drúgan þátt í hinum stór- stígu ræktunarframkvæmdum síðari ára. E. D. og höfundurinn, Þórður Halldórsson, er kynlegur kvistur ÞESSA DAGANA eiga bæjarbú- ar þess kost að sjá sérkennileg málverk sérstæðs manns í Lands bankasalnum. — Það er Þórður Halldórsson frá Dagverðará á Snæfellsnesi, rúmlega sextugur maður, sem sýnir þar 40 myndir, og voru margar þeirra seldar þegar í gær, þegar blaðamaður hirti höfund þeirra að máli. — Myndirnar verða menn sjálfir að sjá og njóta þeirra, svo sem þeim er auðið. Þær eru forvitni- legar og málarinn ekki siður. — Hann hefur verið 20 vertíðir á togara, en sveitamaður á sumr- in, hefur stundað refaveiðar í 40 ár, kveðið niður drauga og látið margt flakka við lifandi menn og framliðna. Snæfellsnes er mikillar náttúru. Dagverðará stendur þar sem sjór er á aðra hönd en jökull á hina. Þar var skóli Þórðar í uppvextinum, en í annan skóla gekk hann í 8 vikur, sem barn, og f jóra daga var hann ástfanginn af sænskri listakonu, sem heimsótti ísland. Hún var málari og það var líka skóli. Þú hefur áður haldið mál- verkasýningu, Þórður? Já, í Hafnarfirði og Olafsvík, og ekki má gleyma sýningunni í Bogasalnum, þar sem öll málverk in seldust, nema eitt. Hvernig hefur verkum þínum verið tekið? Myndirnar seljast en stofulærð ir menn ætluðu að kveða mig í kútinn og var það samdóma álit þeirra, að gamlar refaskyttur ættu ekki að fást við léreft og liti, eins og þeir, sem með slíkt kynnu að fara. Eg svaraði því til, að ekki væri ósennilegt, að ýmsir þeir, sem hæst létu meðal listgagnrýnenda, myndu síðar endurfæðast sem refir. Eitthvað muntu hafa lært — meira en að kynnast fagurri stúlku með pensil? Já, ég hef alltaf verið fremur eftirtektarsamur, og í mörg ár var ég fylgdarsveinn málara og lærði ýmislegt af þeim. Flestir þeirra voru fúsir á að segja mér margt um málaralistina og þetta bjó með mér alla tíð síðan og hefur þroskast þar með árunum. En ég fór ekki að mála fyrr en þetta fór að ónáða mig á efri ár- um. Ég hef stundum verið að velta því fyrir mér, hvað myndin sé í raun og veru? Hún er tjáning málarans á því, sem liggur honum á hjarta. Og myndin er eirt af mörgum tján- ingarformum. Stundum sækir eitthvað svo fast á hugann, að það er erfitt að standa á móti því, að það fái útrás. Það getur verið bæði sorg og gleði, hrifn- ing eða bara sjálfsmeðaumkvun. A meðan menn höfðu svo fátt fagurt í kringum sig, leituðust menn við að bæta það upp með skrauti, bæði í útskurði og í meðferð lita. Nú eru margir orðn- ir snortnir af hinu hrjúfa, jafnvel því ljóta og sér þess víða merki. Svokölluð abstrakt-list er að sumu leyti sprottin af hræðslu mannsins við sjálfan sig, og hann vill þá ekki horfast í augu við - Verksrniðjureksfur SÍS í hættu (Framhald af blaðsíðu 8). nefnd til þess m.a., „að vera bæj- arstjórn til ráðuneytis um at- vinnumál og skapa tengilið milli bæjarstjórnar og atvinnulífs bæj- arins". Hlutverk samvinnusamtak- anna í landinu mun vera hið sama og áður? Já, hlutverk samvinnumanna og samtaka þeirra er enn hið sama og verið hefur: Að stuðla að bættum kjörum almennings í landinu, með batnandi verzl- unarháittum og framleiðslu] til hagsbóta bæði fyrir framleið- endur og neytendur. Heildarsamtök samvinnu- manna, Samband íslenzkra sam- vinnufélaga, hefur nýlega lokið aðalfundi sínum að Bifröst. Þar var af fyllstu hreinskilni gefin skýrsla um ástandið í verzlun og iðnaði Sambandsins og /kaup- félaganna. Er dýrtíðin höfuðorsök hinna miklu erfiðleika i iðnaði og verzlun samvinnusamtakanna? Undanfarin ár, eftir að dýr- tíðarflóðinu' var gjörsamlega sleppt lausu hér á landi, hefur verksmiðjureksturinn verið mjög erfiður, þótt um verulegan tap- rekstur hafi ekki verið að ræða fyrr en á sl. 2—3 árum. Verzl- unarrekstur Sambandsins og samvinnufélaganna er einnig mjög óhagstæður og því ekki við að búast, að hann geti til lengdar staðið undir taprekstri iðnaðarins. Nokkuð aS lokum? Eg trúi ekki öðru, segir Jakob Frímannsson, en að ríkisvaldið Til maðkfínslumanna skilji hvað hér er í húfi og geri ráðstafanir til að fyrirbyggja það, að jafn þýðingarmikil grein þjóðarbúskaparins, sem iðnaður- inn er orðinn ,og þá alveg sér- staklega iðnaður í sambandi við annan aðalatvinnuveg lands- manna, landbúnaðinn, visni. Fyrir Akureyri hefur og er iðnaður- inn lífsnauðsyn. — Verður að treysta því, að opinber aðstoð fáist hér ekki síður en í Reykja- vík, segir stjórnarformaður Sam- bandsins, Jakob Frímannsson að lokum, og þakkar Dagur viðtalið. E. D. m^mmm BARNGÓB STÚLKA óska&t í ársvist á íslenzkt heimili í New York, helzt sem fyrst. Tvö börn í heimili. Uppl. í síma 1-15-27. GARÐUfUNN viS Minjasafnið í Kirkjuhvoli er eign þess. Þessi garður er fyrsta gróðrarstöð landsins og í gegnum hann ganga allir þeir gestir, sem heimsækja safnið, og þeir eru margir, innlendir og útlendir. Af báðum þessum orsökum er skylt að reyna að hafa garðinn sem bezt útlítandi. Fjárskortur og starfskraftaleysi hefur vald- ið því, að garðurinn hefur ekki verið svo vel hirtur sem skyldi undanfarin sumur. Það vantar m. a. girðinguna og hliðið við götuhlið hans, er þar um ís- lenzkan slóðaskap að ræða og verður ekki einn sakaður í því máli. En nú í sumar hefur safn- vörður unnið gott starf í garð- inum og keypt til þess aðstoð, svo hami er nú með bezta móti útlits, plantað hefur verið blóm um í beð, gangstígar snyrtir og grasfletir. En þá komið þið, maðktínslumenn er kvöldar. Nú hef ég persónulega, nokkra samúð með þeim, sem vantar beitu, enga þó með þeim, sem tína maðkinn til að selja okkur, sem vantar hann. En það er samt erindi mitt að feiðja ykkur að láta garðinn í friði, því að víða er maðkinn að fá. En ef freistingin ber ykkur ofurliði eins og oft vill henda dauðlega menn, þá reynið að valda sem minnstum spjöLlum í beðum og á grasflötum. Vonandi tekst bráðum að fá hliðgrind og girðingu, þá verður erfiðara um að fyrirgefa, sé garðinum spillt. Með vinsemd. K. f. D, iiiisiiiii FJÁRMARK MITT ER Biti fr., fjöður aftan hægra, stýft vinstra. Brennimarkið er Þ. Þorsteinn Jónsson, Samkomugerði. Rauði RABARBARINN er beztur nú, til fi^stingar og sultu- gerðar. Athugið að ég mun ekki getað annað allri eftir- spurn að hausti. Pantið þess vegna sem allra fyrst, með eins dags fyrirvara. Gísli Guðmann, Skarði. Sími 1-12-91. eigin geru, enda margir leiðir á sjálfum sér. " En þín list? Hún er að miklu leyti sprottin af reynslu minni, einkum á mörg- Þórður Halldórsson. um einverustundum í náttúrunni. Uppi á fjöllum og úti í hraunum hefi ég átt margar, lahgar og ógleymanlegar stundir, sem ég vil miðla öðrum í myndum min- um. Eg held, að það sé ekkerf fals í þeim. En hver og e;inn verður að njóta þeirra eftir föng- um. >g:í;jF;R;Étíét;Í:PÍ;: TIL SOLU: BIFREIÐIN A-35, Mercedes Benz, árg. 1963 Uppl. í síma 1-15-05. TIL SÖLU: BIFREIÐIN A-487, Renault Dauphine, árg. 1961. Vel með farin. Góðir greiðsliuskilmálar. Uppl. í síma 1-15-05. TIL SÖLU: FORD FÓLKSBIFREID, árg. 1958 (sex.cyl. bein skiptur. G.óðir greiðslu- skilmálar. • " Uppl. frá kl. 5 tií'7. Ólafur Sigfússon, sími 1-13-95; " BÍLLTILSÖLU Chevrolet fólksbifreið, árgerð 1955, til sölu.r,, Uppl. í síma 1-14-21. TIL SÖLU: Chevrolet vörubíll með yfirbyggðum palli'. Árgerð 1947. Nýskoðaður Jón B. Rögnvaldsson, sími 1-15-13. TIL SÖLU: MERCEDES BENZ, árgerð 1962. Ógangfær, palllaus. Upplýsingar hjá Sigurði Stefánssyni, Fornhólum, Fnjóskadal. Þú nrant vcra skyggn? Stöku sinnum, og drauga hefi ég kveðið niður, t.d. á Fróðá. — Þar er nú bara nótalegt orðið, enda verða draugarnir bara góð- ir, ef maður sjálfur er nógu góð- ur. En hitt er mér meira virði, að ég get slappað algerlega af, þannig að hugsa alls ekki neitt. En þá er hægt að skynja bæði eitt og annað og þroska með sér vissa hæfileika. Hin algera, and- lega hvíld er dásamleg og hress- andi. Finnst þér gott að koma hing- að til bæjarins? í>að er einkennilegt við Akur- eyri, hve hér hafa alizt upp marg- ir ágætis mtenn eða tekið ást- fóstri við staðinn. Af einhverju er það. I því sambandi minni ég á Davíð og Matthías. Eg minni líka á ummæli Bólu-Hjálmars og á Bjarna Thorarensen. Og hér hóf Oddur Björnsson merka út- gáfu og var langt á undan sinni samtíð. Mín ferð hingað er eins- konar pílagrímsferð. Eg þykist vita, að för mín hafi áhrif á mig, en það tekur sinn tíma. Sjálfur hlakka ég.til að sjá þær myndir, sem Akureyrardvölin fæðir af sér, segir Þórður að lokum, og þakkar blaðið viðtalið. E. D. M$$$MmM 2—3 herbergja ÍBÚÐ ÓSKAST til leigu. » Þrennt í heimili. Uppl. í síma 1-29-39. HÚSEIGNIN ODDEYRARGATA 4 er til sölu. Upplýsingar gefa Jón Vigfússon, Hrafna- gilsstræti 23, og Svein- björn Egilsson, B.S.O. Ungt par óskar eftir 2 HERBERGJA ÍBÚÐ á leigu. Tilboð sendist blaðinu fyrir 20. þ. m. merkt ,,íbúð". ÍBÚD ÓSKAST 4—5 herb. íbúð óskast nú þegar eða eigi síðar en 1. október. Brynjólfur Brynjólfsson, Ásveg 27, sími 1-29-80. EINBÝLISHUS á Norður-Brekkunni til sölu. Uppl. í síma 1-29-39. VANTAR IBUD í hauM, helzt á EyTÍnni. Uppl. í síma 1-16-71 eftir kl. 5 e. h. 1—2 herbergi í eða við miðbæ óskast fyrir VINNUSTOFUR. Uppl. í síma 1-17-32. HERBERGI til leigu. Reglusemi áskilin. Sími 1-21-91. SA HLÝTUR VIÐSKIPTIN, SEM ATHYGLI VEKUR Á ÞEIM

x

Dagur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagur
https://timarit.is/publication/256

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.