Dagur - 17.12.1987, Blaðsíða 20

Dagur - 17.12.1987, Blaðsíða 20
20 - DAGUR - 17. desember 1987 Örn var allur á nálum við kvöldmatarborðið. Pabbi hans hafði eldað mexíkanskan rétt sem var svo sterkur að hann log- sveið í munninn. Mamma hans gerði ekkert annað en að hrósa honum og hrósa. „Hvað þú er góður kokkur, Jónsi. Aldeilis ótrúlega. Dásam- legur kokkur, ha, hreint út sagt frábær." Og svo fékk hún sér aftur á diskinn og þóttist ekki taka eftir því að Jónsi ljómaði og skein af stolti. „Svona, Örn, fáðu þér meira. Njóttu þess að fá heimatilbúinn mat, framreiddan af besta kokki í heimi," sagði Milia og ýtti sterk- lyktandi fatinu að Erni. Hann hristi höfuðið. „Nei takk, ég er orðinn pakk- saddur." Hann leit á klukkuna. „Hvaða órói er í þér, sonur?" spurði pabbi hans. „Ég er að fara út," sagði Örn. „Út núna? í þetta veður?" spurði pabbi hans undrandi. Örn kinkaði kolli. „En það er svo fín mynd í sjón- varpinu," sagði mamma hans. „Við Tóti vorum búnir að ákveða að fara svolítið í kvöld," sagði Örn og fannst eins og hann væri að svíkja þau. Hann var ekki vanur að fara út þá fáu daga sem þau gátu öll verið saman, ekki nema þá með þeim. „En það er áreiðanlega 10 stiga frost og . . ." „Við skulum ekki vera að nauða í honum. Hann er orðinn það stór," sagði pabbi hans bros- andi og kleip í kinnina á Millu sinni. „Hann ætlar að hitta ein- hverja stelpu." Örn roðnaði og varð feginn þegar síminn hringdi. Það var Tóti. Hann vildi vita hvenær Örn ætlaði til Gerðar. Þeir ákváðu að verða samferða. Örn ætlaði að koma við hjá Tóta, það var næst- um því í leiðinni. Hann skipti um föt og horfði lengi á sig í speglin- um. Kannski hafði hann verið of lengi í ljósunum í dag. Hann var ansi rjóður í andliti. En nú var enginn tími til að hugsa um þáð. Hann ætlaði að koma við í sjoppu og kaupa eitthvert sælgæti. Hann fór í úlpu og kvaddi. „Þú verður að leyfa mér að búa almennilega um þetta sár í kvöld," sagði mamma hans áhyggjufull og skoðaði á honum höndina. „Hafðu vettlinga." „Vettlinga, ertu alveg . . ." flissaði Örn og veifaði til pabba síns. Það var brunagaddur úti. Það brakaði í snjónum þegar hann þrammaði eftir götunni. Örn tróð höndunum djúpt í úlpuvasana og horfði vandlega í kringum sig. Það var enginn á ferli svo að hann setti á sig hettuna. Hann hljóp við fót og út í sjoppu. Áður en hann kom að sjoppunni þreif hann af sér hettuna. Þótt hann hefði verið að dauða kominn hefði hann ekki látið nokkra manneskju sjá sig með hettu, úff, eins og smábarn. Hann sperrti sig í kuldanum og bar sig mannalega þar sem hann stóð við sjoppugat- ið og keypti hitt og þetta. Hann taldi kæruleysislega peningana á borðið eins og hann ætti sand af þeim en ekki eins og þetta væri aleigan. Hann ætlaði að biðja pabba sinn að hækka svolítið við sig vasapeningana. Hann hljóp við fót heim til Tóta. Hann ætlaði að hringja bjöllunni en þá opnuðust dyrnar og Tóti stóð fyrir framan hann eins og klipptur út úr tískublaði. „Þú ætlar þó ekki að fara í þunnum leðurjakka í 10 stiga frosti," stundi Orn þegar hann sá Tóta í fermingarjakkanum sínum. „Þú hljómar eins og amma mín," sagði Tóti og brosti blítt um íeið og hann lokaði hurðinni og tiplaði á fínum skóm út í snjóinn. Leðurjakkar og spariskór - Kafli úr nýútkominni unglingasögu „Leðurjakkar og spariskór" er ein þeirra mörgu bóka sem koma út nú fyrir jólin. Sagan er eftir Hrafnhildi Valgarðsdóttur, en hún hlaut hæstu verðlaun sem veitt hafa verið fyrir barna- og unglingabækur, 100.000 krónur, þegar Stórstúka íslands I.O.G.T. efndi til sam- keppni um unglingaskáldsögu í tilefni barnaárs 1985. Söguhetjurnar eru nokkrir hressir krakkar í 8.-H og þá aðallega Örn, Tóti, Gerður, Lúlli og Nína. Sagan snýst um daglegt amstur og ástarskot unglinganna - en leikurinn æsist þegar Sindbað sæfari kemur fram á sjónarsviðið og eftir það vofir ótrúlegur háski yfir Erni, aðalsöguhetjunni . . . Útgefandi er Æskan, og hefur Dagur fengið góðfúslegt leyfi til að birta kafla úr bókinni. Það er hluti úr 2. kafla bókarinnar sem hér birtist. Örn er að búa sig undir að heimsækja Gerði, draumadís- ina sína, en hún er að passa litlu systur með aðstoð Nínu vinkonu sinnar. Örn ætlar að taka Tóta vin sinn með sér . . . „Þú ert brjálaður. Þú drepst úr kulda," sagði Örn hneykslaður. Honum fannst eins og Tóti svindlaði með því að vera í leður- jakka því að hann átti engan sjálfur. „Heldurðu að það sé eitthvað flott að vera í ballfötum úti í frosti og snjó? Þú dettur á haus- inn og hálsbrýtur þig," sagði hann og fannst eins og hann væri sjálfur nöldursöm kerling. „Ég hélt að við ætluðum að skreppa niður næstu götu og svo til hægri en ekki í langferð upp á jökul," sgði Tóti og reyndi að halda jafnvægi. Seinasta spölinn heim til Gerð- ar var Tóti farinn að skjálfa og hékk hálfvegis á Erni. „Ferlega er þetta allt í einu orðið langt," stundi Tóti og virt- ist vera á góðri leið með að gefast upp. Örn horfði sigri hrósandi á vin sinn. „Þú ert fjólublár." „Fínt," tautaði Tóti. Þeir þurftu ekki að hringja bjöllunni nema einu sinni. Þá var hurðin rifin upp og lítil krullhærð stelpa horfði á þá eins og þeir væru einhverjir brjálæðingar. Örn spurði eftir Gerði því að Tóti gat ekki talað fyrir kulda- kippum. Sú litla skildi hurðina eft- ir opna en hljóp inn og galaði af öllum kröftum: „Gedda, Gedda, þa er ljótir kallar spurja þig." Gerður kom til dyra og flissaði heil ósköp yfir því hvað systir hennar væri sniðug. „Er hún ekki mikið krútt," sagði hún hlæjandi og benti á þá litlu. „Hún segir að þið séuð ljót- ir karlar." Þeir tróðu sér inn í þröngan ganginn og Tóti gat ekki leynt því hvað hann skalf. „Ferlega ertu smart," heyrðist allt í einu í Nínu sem kom nú í ljós og líktist einna helst illa skreyttu jólatré. Hún horfði með aðdáun á Tóta. „Er þetta ferm- ingarjakkinn þinn?" spurði hún af ákafa og tuggði tyggjó. Tóti kinkaði kolíi. Hann gat enn ekki talað og tvísteig í köld- um ganginum á meðan stelpurnar skoðuðu hann í krók og kring. „Hann er næstum alveg eins og jakkinn hans Lúlla," vældi Nína og þuklaði jakkann. „Ertu að drepast úr kulda?" spurði þá Gerður allt í einu og virtist undrandi. „Komdu ög sestu hérna við ofninn. Ég skal ná í ullarteppi svo þér hlýni," sagði hún umhyggjusöm og leiddi Tóta inn í stofuna eins og hann væri brothættur. „Ég skal hita handa honum kakó," sagði Nína. Það var eins og þær hefðu gleymt öllu nema Tóta. Gerður vafði ullarteppinu vandlega utan um hann og nuddaði á honum axlirnar. Nína var á þönum. Hún vildi að hann færi úr fínu skónum svo að hún gæti nuddað lífi í tærnar á honum. Svo kom hún með rjúkandi kakó og þær settust báðar á gólfið og horfðu áhyggju- fullar á sjúklinginn sem langaði helst til að vera kalt það sem eft- ir væri ævinnar. Erni var nóg boðið. Hann reyndi að Iáta sem ekkert væri og litaðist um í nýtískulegri íbúðinni. Nína stóð letilega upp og setti plötu á fóninn. Hún lygndi augunum og sönglaði með. Hún var með ótrúlega hrúgu af málningu fram- an í sér og Erni varð hálfóglatt af ilmvatnslyktinni sem flæddi frá henni. Svo mundi hann allt í einu eftir sælgætinu sem hann hafði keypt. Hann fór fram á ganginn og tíndi það upp úr úlpuvasanum sínum. „Gemm mé gott manni," var allt í einu sagt fyrir neðan hann. Þarna stóð þessi krullaði krakki með útrétta hönd. Hann rétti henni nokkrar karamellur og brosti til hennar. „Gedda, Gedda, mánninn gaf mé gott," skríkti sú litla og hljóp til systur sinnar. „En þú sætur að koma með sælgæti handa henni," hrópaði Gerður og horfði með aðdáun á Örn. „Maður verður nú líka að hugsa um litlu börnin," sagði Örn með tilfinningu og klappaði á krullaða kollinn á barninu. „Ekki hefði ég trúað því að þú værir barnagæla," sagði Nína með aðdáun í röddinni. „Lúlli þolir ekki börn. Mér finnst það alveg agalegt. Litli bróðir minn er alveg logandi hræddur ef Lúlli kemur til mín þegar ég er að passa. Lúlli var alveg ofsalega fúll við litla krakka. Hann gefur bróður mínum aldrei sælgæti. Samt á pabbi hans margar sjoppur." „Mér finnst svo sjarmerandi strákar sem eru góðir við lítil börn," sagði Gerður og horfði enn með aðdáun á Örn. Hann beygði sig niður að krull- aða barninu og brosti framan í það. „Gúllí, dúllí, dúll," sagði hann og kitlaði barnið undir hökuna. Stelpan skríkti og vafði hand- leggjunum utan um hálsinn á Erni. Hann tók hana upp og horfði útundan sér á Tóta sem enn skalf í stólnum þótt hann væri vafinn inn í teppi sötrandi sjóðheitt kakó. Tóti horfði með fyrirlitningu á Örn eins og hann vildi segja: „Hræsnari, þú sem þolir ekki smákrakka." En Tóti þagði. Sú krullaða vildi alls ekki sleppa Erni. Hann settist því með hana í sófann og lét sem honum líkaði mjög vel að vera barnapía. „Settu þetta í skál ef þú vilt," sagði hann mannalega við Gerði og lét hana fá poka með afganginum af sælgætinu. „En þú sætur," galaði Gerður og fór inn í eldhúsið eins og stormsveipur. Hún kom svo með sælgætið í skálum og setti á borðið. Nína sneri plötunni við og yar c'arin að líta á klukkuna. „Ætlaði Lúlli að koma?" spurði Tóti sem fannst hann vera orðinn útundan. Nína kinkaði kolli og dansaði af innlifun fyrir framan stóran spegil. Gerður settist hjá Erni og litlu systur sinni. „Nú á lítil karamellustelpa að fara að sofa," sagði hún með smábarnalegum rómi og horfði á systur sína. „Nei, é ekki sofa. É vera hjá góða manninn," sagði sú krullaða ákveðin. Gerður hló. „Kannski getur Örn bara svæft hana," söng Nína og hélt áfram að dansa. Örn fraus. „Viltu það ljósið mitt?" spurði Gerður í gælutón. „Viltu biðja góða manninn að svæfa þig?" Barnið kinkaði kolli ákaft og lagði handleggina um hálsihn á Erni. „Þú svæfa Lóló." Tóti var farinn að glotta óþarf- lega mikið og Erni fannst hann kominn út á hálan ís. Hann ákvað þó áð leika hlutverkið til enda. Hann tók utan um barnið og kyssti það á kinnina. Tóti fór að flissa. Örn leit á hann með vorkunn og strunsaði á eftir Gerði inn í svefnherbergið með barnið í fanginu. „Þú ert algjört æði," hvíslaði hún og horfði ástúðlega á hann. „É pissa," sagði barnið. „Já, elskan, Gedda skal hjálpa þér." „Nei, ekki Gedda. Bara góði manninn," sagði barnið og hélt fast í Örn. Gerður yppti öxlum og blikk- aði Örn. „Hún bara elskar þig," sagði hún yfir sig glöð og fór. Hann stóð eftir með krullaðan krakka í fanginu, krakka sem þurfti að pissa. Hvað var hann kominn út í? Hann heyrði umgang og Nína galaði eitthvað. Hann heyrði rödd Lúlla: „Hva, Tóti? Komst þú einn, ég meina, kom Örn ekki með þér?" „Jú," flýtti Gerður sér að segja. „Hann er að hjálpa systur minni að pissa og svo ætlar hann að svæfa hana." Lúlli ætlaði að brjálast úr hlátri og Örn fékk hjartslátt af reiði. Hann baslaði við að koma barn- inu á koppinn og fannst hann hallærislegasti gæi í heimi. „Er hann ekki æðislegur?" vældi Nína. „Hver?" spurði Lúlli og var orðinn móður af hlátri. „Nú, hann Örn. Mérfinnstþað algjört æði að hann skuli vera svona hrifinn af litlum börnum. Hann kom meira að segja með sælgæti handa henni. Af hverju gerir þú það aldrei? vældi hún. Lúlli var hættur að hlæja.

x

Dagur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagur
https://timarit.is/publication/256

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.