Dagur - 17.09.1994, Blaðsíða 7

Dagur - 17.09.1994, Blaðsíða 7
Laugardagur 17. september 1994 - DAGUR - 7 unar í trúnni þegar á bjátar, veik- indi eóa sorg bankar aö dyrum. Er því eins fariö meó presta? „Ég held að það hafí rækilega komið fram í fjölmiðlum að und- anförnu að prestar eru menn. Þótt maður njóti umönnunar lækna og ástúðar fjölskyldu og vina þá skynjar maður það að þegar hlut- irnir ganga ekki upp að viska mannsins er takmörkum háð og þá þroskar maóur innra með sér tengsl við þann Guð sem maður hefur trú á. Það ætti aó vera auöveldara fyrir prestinn að fela vandamál sín í Guðs hendur og biðja um hjálp og styrk í að standast það sem á hann er lagt. En ég hef reynt það á móti að ýmsar spurningar vakna innra með manni sem erfitt er fyrir manns eigin trú að svara. -Sú spurning hefur einnig leitað á mína fjölskyldu og kallað fram ákveðna „reiði" gagnvart Guði, hans miskunnsemi og hjálp og af hverju hann á einhvern hátt skuli ekki taka í taumana og minnka það álag sem gengið hefur yfir mig og mína fjölskyldu. Það var í fyrsta skipti sem konan mín varð veik að ég sló í borðið og spurði minn Herra hvað hann ætti við með þessu. En síðan skynjar maður að gátum heimsins cr ekki svo auðvelt að svara. Að vera svo kröfuharður að ætla að Guð taki frá manni þjáningarnar sem eru raunverulega litlar miðaó við það sem er að ger- ast allt í kringum mann. I minni þjáningu og baráttu átti ég heil- margar uppgjörsstundir við Guð í bæn, örvæntingu og jafnvel ósætti. Þegar upp er staðið er ég þakk- látur fyrir aó hafa fengið að ganga í gegnum öll þessi veikindi, því bæði ég og konan mín höfum þroskast og skynjað hversu lífió er mikilvægt og að allir hlutir eru ekki sjálfsagðir. Þjáningin þarf ekki að vera svo slæm ef hún þroskar mann til þess að getað unnió sig út úr henni. Við erum gæfusöm með börnin okkar og tengdadætur og það væri vanþakk- læti við skaparann að segja að gjaf- ir hans væru við nögl skornar. Þeg- ar eitthvað bjátar á í fjölskyldum þá sameinast fólk svo sterkt í því að komast gegnum hlutina, þrátt fyrir að sundrung hafi ríkt í við- komandi fjölskyldu og fólk hafi ekki verið í einingu. Þjáningin sameinar það. Mín þjáning og minnar fjölskyldu hefur þjappað henni saman og þroskað. Maður skynjar kannski ekki til fulls það óöryggi sem skapast hefur innra með börnum okkar, bæói við veik- indi föður þeirra og móður en ég held að þau hafí skynjaö mjög sterkt að lífið er fallvalt og ýmis- legt getur gerst. Kærleikurinn og umhyggjan hefur vaxið og við höf- um orðið hvort öðru svo mikils virði í þessari baráttu. Þjáning aðstandenda mikið veiks einstaklings er oft mikil og henni þarf að gefa meiri gaum." Að lítilsvirða sálarangist er mannvonska - Finnst þér þú vera betur í stakk búinn að koma að sjúkrabeði manneskju sem hefur orðið fyrir því t.d. að missa fótlegg og end- urvekja trú viðkomandi á lífið? „Reynslan segir mér að það ætti að vera auðveldara að geta sett sig í spor einhvers annars en hins veg- ar hættir manni til að fyllast hörku í garð annarra ef maður hefur gengið sjálfur gegnum erfiðleika. Ef það kæmi til mín maóur og ætti í mikilli sálarkvöl vegna þess að hann hefur misst framan af fingri, sem ég veit að er missir engu að síður, þá gæti vafalaust sótt sú til- finning að mér að þetta væri nú meiri auminginn. Hans reynsla væri lítilmótleg miðað við mína. Eg held að slíkt muni samt ekki sækja að mér því við erum mis- jafnlega fyrirkölluð aö mæta and- streymi lífsins. Ég er kannski vel í stakk búinn vegna þess að ég hef frá blautu barnsbeini þurft að berjast við það að koma mér áfram, en margir hafa gengið gegnum lífið án þess að reka olnbogann utan í, og þegar eitthvað kemur upp á hjá því fólki verður vandinn stór. Það verður maður hins vegar að virða og leiða þá manneskju hægt og rólega út úr vandanum. Hversu lítil sem sálarangistin er og af hversu litlu hún er sprotttin þá er hún það stór að það þarf að fara að henni með gætni. Að lítils- virða sálarangist einhvers er nánast mannvonska og allir hafa rétt á að finna til, hver á sinn máta. Ef við- komandi leitar til einhvers er hann aö leita styrks, hjálpar og hand- leiðslu í því að komast út úr vand- anum. Ég álít að ég eigi auðveldara með að skynja stöðu þeirra sem eiga bágt, bæði vegna þess aó ég hef legið um 50 sinnum á sjúkra- húsi og er búinn að sjá mjög margt fólk sem hefur átt við líkamleg og sálræn vandamál að etja. Mín veik- indi hafa þroskað mig og gert mér auóveldara aó skynja stöðu þeirra. Ég sem sjúklingur get sagt við aðra, sem síóar kunna að veróa í svipuðum sporum og ég, að segja þeim sem það treystir hvaðeina sem er að berjast innra með þeim, og hvað þeir óttast. Margir veigra sér við að hugsa upphátt í sinni þjáningu þegar þeim er tilkynnt að Texti: Geir A. Guðsteinsson Mynd: Robyn Redman taka þurfi af þeim fótinn. Óttinn vex oft í það aó verða veruleg sál- arangist í einveru á sjúkrahúsi, þ.e. innilokaður ótti magnast upp. Ég þegi oftast þótt ég þjáist, nema þegar konan mín er nálæg. Eg nota því hana sem milligöngu- mann eða miðil. Mín skilaboð til fólks sem fær boð um útlimamissi er aö tala út, segja það sem brýst um í höfðinu, því angistin á sína orsök, hún er ekki aumingjaskapur eða hræðsla, og því þarf viðkom- andi að tala og tjá sig." Fer í markið næsta sumar „Eg hef um nokkra ára skeið spilað meó B-liði Þórs í Old-Boys knatt- spyrnu og skömmu eftir aógerðina stóð fyrir dyrum árlegt „Pollamót". Eg sendi skilaboð til félaga minna í liðinu þess efnis að markmaðurinn skyldi finna sér aðra stöóu á vellin- um því ég ætlaði mér í markið. Þegar svo mótió byrjaði mætti ég í búningi eins og sönnum fyrirliða sæmdi. Síóan arkaði ég út á völl á hækjunum og tók í hendina á dóm- aranum og fyrirliða andstæðing- anna. Dómarinn horfói á mig í for- undran en kvað svo upp úr mcð það aó hækjur væru ekki leyfileg- ar. Ég hvarf því aftur af velli. Ég stefni að því næsta sumar aó koma inn á í léttum leik og þá í markið en ekki úti á vellinum. Ég er þrátt fyrir allt raunsær og þekki mín takmörk. Ég lýsti því yfir skömmu eftir aðgerðina í vor að ég ætlaði að fara ríóandi í Gljúfurárrétt í haust og náði því markmiði. Aó setja sér markmió og segja við sjálfan sig: „Eg skal, ég get," er mikill stuðn- ingur. Vilji er allt sem þarf til að koma sér áfram um leið og nei- kvæðninni er ýtt burtu." Álits leitað l.Áttírðu von á því að sjá sr. Pétur koma eins tljótt til starfe og raun bar vitni? 2. Getur barátta hans orðið öðr- um í svipuðum sporum tíl eft- irbreytni? Sr. Birgir Snœbjbrnsson á Ak- ureyri og prófasíur Eyfirðinga: 1. „Það leit ekki vel út á tímabili, en hann sýndi alveg dæmalausa hetjulund og alltaf jafn bjart- sýnn. Það hefur fleytt honum yfir mikla erfiðleika. Ekki síður á hann góða eiginkonu sem ver- ið hefur honum stoð og stytta og á stóran þátt í því að hann er aft- ur farinn að þjóna í sínu presta- kalli." 2. „Það er hvatning að sjá aðra bera sinn kross svo vel og því geta margir sagt sem svo: „Því ætti ég ekki að geta það Hka með Guðs hjálp." Margar þær hetjur sem hafa verið sjúkar mestalla ævi, eins og t.d. Helen Keller og Adelle Kuhm, hafa orðið ótöldum til hjálpar. Það ætti dæmi Péturs að geta gcrt líka." Sr. SvavarA. Jónsson íÓlafsfirði: l.„Hann hefur sýnt ótrúlega þrautseigju í sínum veikindum og gefst aldrei upp. Því kom það ekki á óvart, en það er raun- ar lyginni likast." 2. „Það er alltaf hægt aó læra af mönnum eins og sr. Pétri Þórar- inssyni. Ekki bara þeir sem eiga við veikindi að stríða heldur einnig þeir sem eigai einhvers konar erfiðleikum. Ég er hins vegar viss um að hann hefur stundum verið beygður án þess að brotna í baráttunni, því riann er ekki hið dæmigerða hörkutól heldur seigur, hlýr maður."

x

Dagur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagur
https://timarit.is/publication/256

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.