Þjóðviljinn - 19.02.1943, Blaðsíða 2

Þjóðviljinn - 19.02.1943, Blaðsíða 2
ÞJÓÐVILJINN Föstudagur 19. febrúar 1943. Tuær honur shlptast ð kuefljum Rússneskur skærulíðí, 24 ára gömul stúlka, rílar ameríska ko^T3öry°^ogs ^^ ir rnjnir, væri bikar hamingju minnar fleytifullur. Ég var svo rík af hamingju. Þá kom hjúkrunarkonan inn meS bréfiS. Kæru vinir, lesiS þetta bréf; lesiS þaS aftur og aftur. kvenrífhöfundínum Ruth Mc Kenney Bréf Alexöndru. Kæra Ruth Mc Kenney! Þetta bréf er frá rússneskum skæruliða, Alexöndru Ivanovu. Þú þekkir mig ekki. Eg er að- eins óbrotin sovétstúlka, eins og þúsundir annarra hér í Sovétríkj unum. Eh ég þekki þig, þó ég hafi aldrei séð þig. Mér finnst þú meira að segja kunningi minn, já, jafnvel vinur minn. Eg skal segja þér hvers vegna. Eg ligg nú á sjúkrahúsi. Eg varð fyrir skóti, þegar ég var að bera særðan liðsforingja. Mér líður nú betur. Eg get meira að segja gengið. í tímaritinu Inter- national Literature las ég sögu þína um, hvernig þú ásamt böm um þínum hefðir útbúið pakka handa rauða hernum. Mér þótti gaman að sögunni og ég ímynda mér, að það hafi verið gjöfin þín, sem ég bragðaði á einu sinni, í nánd við Leningrad. Við vorum á verði í skóginum. Allt í einu kom liðsforinginn okkar og var með pakka í höndunum. Hann brosti, sagði að þetta væri gjöf frá Ameríku og þeir hugrökk- ustu skyldu fá hana. Hann valdi úr tvo, sem höfðu skarað fram úr í nýafstöðnum bardög- um. Eg var eina stúlkan í her- flokknum, svo karlmennirnir gáfu mér alltaf með sér af því, sem þeir fengu. Þeir hlógu að mér, og sögðu að ég væri krakki, af því mér þótti gott sælgæti. Það var margt gott í pakkanum m. a. malað kaffi. Það var máske ekki pakkinn Gullmunir handunnir — vandaðir Steinhringar, plötuhringar o. m. fl. Trúlofunarhringar alltaf fyrirliggjandi. Aðalbjörn Pétursson, gullsm., Hverfisgötu 90. Sími (fyrst um sinn) 4503. aassaaaaatínaa Daglega nýsodín svíð. Ný e$g, soðín og hrá. Kaffísalan Hafnarstræti 16. Mnnið Kaffísðluna Hafnarsfræfí 16 Bréf Alexöndru Ivanovu, rússneska skæruliðans, og bréf Ruth Mc Kenney til ameríska tímaritsins New Masses birtast hér í íslenzkri þýðingu. Þau hjálpa bæði til þess að gefa nokkra hugmynd um þá baráttu, sem nú er háð. Þau birtust í New Masses 29. des. s. 1. þinn, en ég ætla nú samt að í- mynda mér að það hafi verið hann, því mér líkar svo vel, hvernig þú skrifar. Þú skilur þetta stríð og hvernig við verj- um Leningrad. Eg ætla að segja þér dálítið af sjálfri mér. Það eru líklega margir, sem hugsa og finna til eins og ég. Meðan finnska stríðið stóð út- skrifaðist ég úr hjúkrunar- kvennaskóla. Þegar Þjóðverj- arnir réðust á okkur, gerðist ég sjálfboðaliði í hernum. Síðan barðist ég í skæruhóp unz ég særðist. Eg fer þangað aftur, þeg ar mér er batnað. * Eg sá Þjóðverjana í fyrsta sinn 14. júlí 1941. Það var í Prokhnev-héraðinu. Eg hafði fal ið mig í runnunum. Það var nótt og fyrstu skriðdrekarnir komu eftir þjóðveginum, rétt þegar tunglið var að koma upp. Og í turnopi eins skriðdrekans sá ég Þjóðverja. Ö, hvað mig langaði til að kasta í hann handsprengju. En mér hafði verið bannað að gera það. Þarna var þessi Þjóð- verji að keyra skriðdrekann sinn yfir landið mitt og ég lá og horfði á hann og'gerði ekk- ert. Þetta var einmitt á afmælis- daginn minn, ég varð þá 23 ára. Mig langaði til að eyðileggja þá alla. Hatrið til þeirra var svo mikið, að ég hélt að það gæti aldrei orðið meira. En mér skjátl aðist. Seinna kom refsisveit Þjóð- verja inn í þorpin á Leningrad- svæðinu. Þjóðverjarnir vildu fá að vita, hvert skæruliðarnir hefðu farið. Þeir yfirheyrðu Bar- kanoff, formanninn í ,Paporot- no'-samyrkjubúinu. "jÞegar ékk ert fékkst upp úr honum, bundu Þjóðverjarnir hann á fótum og höndum milli tveggja skrið- dreka og tættu hann þannig í sundur. Þeir píndu líka ungan son Bar kanoffs. En hann sagði heldur ekki frá og þá drápu þeir þenn- an ellefu ára gamla dreng fyrir augum móður hans. Hún sleppti sér. Eftir þetta hataði ég Þjóðverj- ana svo, að ég hélt að það væri ómögulegt að hata meira. En mér skjátlaðist aftur. Þjóðverjarnir brenndu til ösku þorpið Hilikaya Diva. Þeir ráku bændurna inn í hlöðu og kveiktu í henni. Þeir skutu þá, sem reyndu að komast út úr eldinum, til bana með vélbyss- um. Þegar við komum að, var allt fólkið dáið. Þar lágu hlið við hlið börn og gamalmenni og konur með ungbörn í faðmi sér. Eg skrifa þér um allar þessar ógnir. Eg sá þær allar með eigin augum. Eg er ennþá mjög ung og lifi víst ekki lengi. Það fær enginn frið fyrr en fasisminn hefur verið afmáður. Mig langar svo til þess, að þeir, sem ekkert hafa séð til Þjóðverjanna, skilji það líka. Það eru margir, sem skilja það með heilanum, en þeir þurfa að skilja það með hjartanu líka. Þegar ég las sög- una þína, þá hugsaði ég með mér: „Hún skilur". Mig langar til þes að biðja þig að skýra þetta fyrir öðru fólki í Ameríku, svo það þekki fasist- 'ana eins og við þekkjum þá. Það myndi gera, út.af við Hitler. Eg þrýsti hönd þína. Kysstu frá mér Tom, litla drenginn þinn og Paddy, sem þykir súkkulaði svo gott. En hvað ég skil hann vel. Og segðu þeim að sovétstúlka sendi þeim bróðurkveðju og þakki þeim fyrir ást þeirra á rauða hernum og gjafirnar. Þín Alexandra Ivanova Bréf Ruth Mc Kenney Ritstjórar New Masses og aörir vinir mínir, sem hafiö sent mér kveSjur. Kæru vinir! í morgun lá ég í rúmi mínu hér í sjúkra- húsinu og brosti af hamingju. Barnfóstran var aS enda viS aS flytja hina yndislegu dóttir okkar, Elieen, inri. í barnadelldina. Elieen dóttir okkar, er mjög efnilegt barn og á þessu augnabliki sefur hún örugg og róleg í einu af þessum nútmia amerísku furSuverkum, sjúkrahúsinu. sem veita þaS1 fullkomnasta öryggi, sem völ er á. Ekkert getur orSiS henni aS meini. Hún er umvafin ást og um- hyggju. Hjúkrunarkonur og læknar vaka yfir heilbrigSi hennar og velferS. Þið kunn- iS sönginn um að „englarnir vaka yfir þér alla nóttina". Þannig er vakað yfir barninu okkar — englarnir hafa breyzt í núima vísindamenn meS sótthreinsunargrímur á hvítum sótthreinsuöum slopp um og hendurnar þvegnar úr sóttvarnarlyfjum — en engu aS síður eru þeir englar. Og eins og þetta væiri ekki fullkomlega öruggt, hringdi Patrik litli og spurSi um líS- an systur sinnar, og sagSi mér um leiS, aS sér hefSi ver- iS faliS það vandasama hlut- verk, aS leika hreindýr á jólasamkomu barnanna. Hann á aS skreyta sig meS hornum úr pappír og klauf- um úr pappa, eins og sæm- ir forustuhreindýrinu í æv- intýraleik barnanna. Mér fannst — ég segi þaS í fullri alvöru á þessari jóla- hátíS, þegar herbergiS mitt var fullt af blómum, gjöfum og minningum um ykkur vin- okkar æfir ævintýraeik jól- anna vegna þess, aS þessi fjarlægi vinur okkar, Alex- andra Ivanova, hefur horfzt í augu viS hina hræSilegustu hluti og ekki hlíft sér í bar- áttunni gegn þeim hörmung- um, sem ógna okkur öllum. Hvenær fær hún aSstöSu til þcss aS halda á barni — sínu eigin barni — í faSmin- um? Hvernig líður henni á þessum jó|um, henni Alex- öndru Ivanovu, .,krakkanum" sem skæruliðarnir kalla svo. Hún segir frá því í bréfi sínu eins og hversdagslegum hlut. aS hún fari til skæruliSanna gítur. Hún segir — án þess aS kvarta — að hún lifi víst ekki lengi. Hamingja mín er greidd meS þjáningum hennar og sáruin. Börnin okkar njóta friSar og umhyggju vegna þess. aS hin dáSrakka, rúss- neska þjóS hefur í þessi löngu ár fórnaS blóSi sínu og lífi í baráttunni gegn plágu nazismans. Á hvem hátt get ég svaraS bréfi Alexöndru Ivanovu? Með auðmjúku og þakklátu hjarta get ég sagt henni, hve mjög ég dái hana og þykir vænt um hana - en það kemur að litlu liði. Hið eina verðuga svar við bréfi Alexöndru IvanovU er það að vinna nýtt heit. Eg veit það, kæru amerísku vinir, að þið munuð fúsir að heita hinni hug- rökku, rússnesku stúlku því með mér, að við munum ekki bregðast .henni. Kæra Alex- andra Ivanova, vér Ameríku- menn munum aldrei hætta að berjast fyrir frelsi og friði! Vér viljum vinna þetta Framhald á 4. síðu. Hvergi í heiminum bjó æska nokkurrar þjóðar við eins mikla umhyggju og eins full- komin menningarskilyrði, eins og æska Sovétríkjanna fyrir stríðið. — Nú býr fólkið í hinum hernumda hluta Sovétríkjanna við þá mestu grimmd, sem þekkist. En þrátt fyrir stríðið gleymist ekki í Sovétríkjunum umhyggjan fyrir hinni uppvaxandi kynslóð, ný heimili hafa verið byggð fyrir börn flóttafólks úr vesturhéruðunum. Sovétþjóðirnar leggja nú fram alla krafta sína í þessu stríði, til þess að tryggja æskulýðn- um öryggi, hamingju, frelsi og frið í framtíðinni.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.