Þjóðviljinn - 27.08.1943, Blaðsíða 3

Þjóðviljinn - 27.08.1943, Blaðsíða 3
Föstudagur 27. ágúst 1943 ÞJ '©-JVÍLJ IN N Þi6otfiMum Utgefandi: Sameiningaiflokkui nlþýðu — StMalwtaflokkurinn Ritatióiar: fiinar Olgeirsson Sigfús Sigurhjartarsom (áb.) Ritatjorn: Garðastræti 17 — VSkingspreu! Slni 2270. Afgreiðsla og auglýsingaskríf- atofa, Auttuntrœti 12 (I. baeð) Simi 2)84. Vikingaprent h.f. GarSaitracti 17. Eru framsóknarmenn ad verða vítlaasír? Htbú Dana Það er ekki sennilegt, að marg ir Danir óski að hafa útbú hér á íslandi, né anriarsstaðar, þeir munu yfirleitt komnir á það þroskastig, að óska þess eins að fá að ráða skaga sínum og heima eyjum, án þess að hafa íhlutun um málefni annarra þjóða. Hins vegar óska þeir áreiðanlega góðr ar samvinnu við alla nágranna og menningar- og vináttusam- bands við Norðurlandaþjóðirriar allar. Það er því mjög ósennilegt, að það útbú, sem deyjandi stór- danskur hugsunarháttur á hér á íslandi og kallað er Alþýðu- flokkur, starfi í þökk Dana eins og nú er komið. En eftirtektar- vert er það í þessu sambandi, að Alþýðuflokkurinn í Færeyj- um, svo notað sé orðalag Alþýðu blaðsins, virðist leika sama hlut- verk þar, eins og hinn deyjandi Alþýðuflokkur hér, sem al- mennt er kallaður flokkur Stein dórs. Báðir þessir flokkar vinna eftir því sem þeir geta fyrir úr- elt dönsk sjónarmið. Þeir berj- ast fyrir því, hvor í sínu landi, að ekki verði þurrkaðar út minningar eldgamallar danskr- ar kúgunar, sem íslendingar og Færeyingar hafa verið beittir Hvað veldur þessum ósköp- um? Alkunnugt er það, að Al- þýðuflokkurinn hér hefur ,alla tíð notið stórfelldra fjárhags- styrkja frá danska „Alþýðu- flokknum". Hefur ef til vill fylgt þessu fé ósk um, að Alþýðuflokk urinn gætti hinna dönsku sjón- armiða í viðskiptum vorum við Dani? Hyggjast Alþýðuflokks- leiðtogarnir að vera, aldrei þessu vant, trúir beinum eða óbeinum loforðum, jafnvel eftir að ætla má, að þeir sem þessi loforð fengu, vildu alls hugar fegnir falla frá þeim?. Eru „Alþýðu- flokkarnir" á íslandi og í Fær- eyjum einskonar útbú frá „Al- þýðuflokknum" danska? Allt eru þetta spurningar, sem hljóta að koma fram, þegar at- huguð er hin hliðstæða og furðulega afstaða „Alþýðu- flokksins" á íslandi og í Færeyj um til sjálfstæðismála þessara þjóða. En hvað sem öllu þessu líður þá er vonandi að afturhaldsöfl- unum í Færeyjum verði engu meira ágengt í i skemmdarstarfi þeirra í sjálfstæðisbaráttunm en danska útbúinu hér. Færey- ingar eiga að fá fullt frelsi og sjálfstæði. Allir heiðarlegir ís- lendingar vilja styðja þá til þess. Allir heiðarlegir íslending Það munuí vera einhverjar undarlegustu og frekustu tillögur, sem nokkurn tíma hafa sézt á prenti, sem Tím- inn gerir í þriðjudagsblaði sínu 24. ágúst. Hann álítur það hvorki meira *né minna en sjálfsagt aö ríkið tryggi öllum bændum sölu á öllum þeim afurðum, sem þeim þókn ast aö setja á markað, með" því verði sem vísitölunefhdin hefur komizt að níðurstööu um að þeir þyrítu aö fá, — og stimplar það bara einfald- lega sem svik og iagabrot, ef ekki sé tafarlaust fallist á þessa heimtufrekju hans. Það er rétt að gera sér þaö ljóst, hvað það er í raun og veru, sem Tíminn er að heimta meö þessu: Hvaða íslendingur sem er má fara að framleiöa land- búnaðarafurðir, eins mikið og hann vill. Hann þai*f ekk- ert tillit að taka til; þess hvaða vörur þjóðin þarf eöa getur selt við kostnaðarverði erlendis. Hann bara framleið- ir vöruna — og ef þeir ís-. lendingar, sem ekki gerðust 'landbúnaðarvöruframle.iðend- ur upp á þessar spýtur, ekki geta eðía vilja kaupa allar vörur hans, þá á ríkið bara að borga honum það fullu verði, þó það svo^ yrði að fleygja þeim eða selja fyrir lítið sem ekkert. Slíkt væri sú undarlegasta og vitlausasta „þjóönýting", sem nokkurn- tíma hefði þekkzt, þar sem þjóðin ætti að kaupa og borga fullu verði vinnuafl allra land búnaðarvöruframleiðenda, án þess að ráða nokkrum sköp- uðum hlut um hverni'g vinnu- afl þeirra er notað, heldur geti hver einstaklingur unnið að því, sem honum lízt(!) alveg án tillits til þess hvort vinna hans yrði þjóð1 þeirri að nokkru gagni, sem keypti og borgaði vinnuafl hans. Slíkar hugmyndir sem þess- ar eru svo fjarstæöukenndar að það þarf alveg ótrúlega frekju til að setja, þær fram sem franitíöargrundvöll fyrir samstarf vinnandi stéttanna á íslandi, enda geta þær ekki verið runnar undan rótum bænda, heldur er varpaö fram af stjórnmálabröskurum,» sem einblína á stundarhag og von um að vinna bændafylgi með' svo ófyrirleitnu lýðskrumi sem þessu. Það, er hverjum manni ljóst að þjóöfélag, sem ætlaði að framkvæmá svona hugmynd- ir stæðist ekki stundinni leng- ur. Ef landbúnaöarframleiðsl- ar gleðjast yfir þeim sigrum, sem skilnaðarmenn hafa unnið í Færeyjum, og óska, að hið danska útbú þar mætti bíða sem bráðastan ósigur. MEÐ ÞEIM HÆTTI AÐ HVAÐA MAÐUR SEM ER, GETI FRAMLEITT HVABA LANDBÚNAÐARAF- URÐIR, SEM HANN VILL, í HVAÐ RÍKUM MÆLI SEM VERA SKAL, — OG SÍÐAN KAUPI RÍKIÐ ALLT SAMAN, ÞÓTT EKKERT NOT SÉ FYRIR 1>AÐ /Etfar Tíminn með slíkri vitskertri heimtu- frekju að reyna að hindra það að bænda- stéttin hafi samstarf við verkalýð ctj aðrar vinnandi stéttir að Því að tryggia á eðli- legan hátt afkomu þeirra aðila an einsömul væri tryggö á þennan hátt, þá þýddi' það ó- hjákvæmilega að aðrir lands- búar myndu flýja atvinnuleysi taprekstur og skattbyrðar við sjávarsíðuna og leita til þessa eina óasa í eyðimörk kapítal- ismans, — landbúnaðarins — þar sem ríkið tryggði hverj- um manni greiðslu fyrir með- alvinnustund hans, alveg án tillits til þess hvað um afurð- irnar yrði. Og afleiðingin yrði auðvitað sú að allir færu að framleiða þessar landbúnaöar- afurðir, sem ríkið tæki sem, gullsígildi og enginn yrði til aö éta þær eða, borga uppbæt- urnar fyrir þær, —, nemá bændurnir sjálfir. í Það verk, sem landbúnaðar- vásitölunefndin hefur unnið, er að finna út hvað bændur með núverandi framleiðslu- háttum þurfi að fá fyrir af- urðir sínar, til þess að fá að meðaltali svipaða greiðslu fyrir vinnu sína og aðrar starfsstéttir þjóðfélagsins. Þetta var mikiS verk, gott og nauðsynlegt og það gefur hin beztu fyrirheit um samstarf vinnandi stéttanna að sam- komulag skyldi nást um þenn- | an grundvöll. | En mesta verkiö eftir að j búiS' ér aö finna út hvað j bændur þurfi að fá, er aö I reyna að tryggja þeim að þeir raunverulega fái þessi þurft- arlaun sín. Og það verður eðlilega aö gerast um leið og hafiizt er handa um aö tryggja öðrum vinnandi stéttum líka örugga afkomu. Pramsóknarmenn veröa að gera sér það ljóst, ef þeir ætla að koma fram sem fulltrúar einhvers hluta af bændastétt- inni í þessu máli, að hér er ekki um neitt augnabliksfyr- irbæri að ræöa, heldur upp- hafið að skipulegri starfsemi að því að tryggja bændastétt- ina gegn kreppum og verð- falli Qg slíkt starf veröur eöli- lega að gerast samtímis því, sem reynt verður aö tryggja verkamenn, fiskimenn og aör- ar starfandi' stéttir gegn at- vinnuleysi og öðrum afleiðing- um kreppna og skipulagsleys- s á framleiöslunni. Sá, sem markar stefnu Tím- ans í þessu máli virðist hugsa sem stríðsgróðabraskari, er að eins vill rífa til sín allt, sem krumlur hans fá yfir komizt, — en hugsar ekkert um fram- íðina né þjóðarheildiria. Þessi heimtufrekja og hákröfupóli- tík, þessi krafa, um sérréttindi yrir sig, þótt allir aörir eigi atvinnuleysi yfir höfði sér, er merki um viðurstyggilega stj órnmálaspillngu. Og ei'gi þessi heimtuívekja aö verða yfirskin fyrir Fram- sókn til að koma sér undan samstarfi um a3 skapa raun- hæft öryggi um afkomu bænda og annarra starfs- stétta, þá er hér á ferðinni svo mikill yfirdrepsskapur að n: gu tali tekur. Enginn flokk- ur hefur tala'^ eicis mikið urn róttækar umbætur eins og Framsókn. Ef hann ætlar svn þegar launþegastéttirnar gera samkomulag við fuiltrúa bændastéttarinnar um grundv við útreikning á verði land- búnaðarafurða, a3 skerast úr leik þegar samt,la\-f þavf að hcíjast um framK\æmd þess- ara róttæku umbóta. þá gerir Framsóknarflokkurinn sig sek an um slíka hræsni aö ótrú legt er að hann haldi fylgi bænda með slíkii stjórnmála- stefnu. Það' er rétt aS segja þaö strax eins og það er: Það er ekki hægt aö tryggja örugga afkomu bændastéttar- innar sem heildar nema sam- tímis því sem verkamör«num, fiskimönnum og öðrum vivin- andi stéttum er tryggð af- koma sín — og það verð'uir að- eins gert með samstarfi þeirra al?ra., Það er hinsvegar sjálfsagt mál að hefjast handa um að targgja strax afítomu þess hluta bændastéttarinnar, sem verst verður úti sakir fátækt- ar, og erfiðra affstæðna. Þjóð- félagslegt réttlæti krefst þess að fyrst sé hugsað um að ^Tffgla fátækum einyrkja f-æmilega afkomu fyrir sig og jölskyldu sína, áður en farið é að skattleggja alþyðu lands ns til sjávar og sveita til að borga stórbændum rokna upp- bætur fyrir að framleiða vöru, sem Utt seijanleg væri. Og það mun ekki standa á verka- lýðnum að^ starfa að þessari tryggingarstarfsemi, enda væntir hann þess þá um leið að ekki standi á smábændum að vinna meff að því að skapa starfsstéttum við sjávarsíðuna örugga afkomu. En hitt má mönnum ekki gleymast að samtímis því, em geröar væru ráðstafanir út frá sjónarmiði þjóöfélags- réttlætis gagnvart sveitaal- þýðu, þá þarf einnig að byrja á þeim ráðstöfunum gagn- vart landbúnaöarframleiðsl- unni sem nauðsynlegar eru ¦ fyrir þjóðarbúskapinn út frá sjónarmiði hagsýninnar, — og þær ráðstafanir eru í þessu þjóðfélagi óskyldar þeim, sem fyrr var um getið. Alþingi kemur nú bráölega saman og mun taka öll þessi mál til umræðu og ákvarð- ana. Það er því betri sam- starfs að vænta sem Fram- sóknarflokkurinn gerir minna ! af því að setja fram slíkar firrur heimtufrekjunnar sem nýlega í Tímanum. Verklýðshreyfingin hefur gengið til samstarfs við bænda stéttina með það fyrir auguin að taka hið fyllsta tillit, sem hægt er, til krafna hennar, og vinna með henni að því að skapa öryggi til frambúðar fyr ir allar hinar vinnandi stéttir. Verklýðshreyfingin hefur sýnt það í verki að hún vill beita aðra sanngirni og sjálf stilla kröfum sínum í hóf. Hún mun halda áfram sam- starfi við bændastéttina á grundvelli sanngirni og sam- eiginlegra hagsmuna, hvort sem Framsóknarhöfðingjun- um í Reykjavík Ukar það bet- ur eða ver. Verklýðshreyfing- jin vill samstarf að því að j koma hér á öruggu atvinnu- j lífi í stað þess brasks og fall- | veltis, kreppna og atvinnuleys ' is, sem vér áður höfðum. Verkalýðurinn mun einskis láta ófreistað að koma á sam- starfi með þjóðinni að þessu marki. En takist ekkert slíkt óg þau öfl, sem ekkert vilja nema hver skari eld að sinni köku, fái að ráða og vitstola barátta allra gegn öllum eigi I að ríkja og hver að bera úr býtum eftir því sem hann fær til sín hrifsað, — þá mun j verklýðsstétt íslands einnig , neyta alls þess afls, sem hún hefufr öðlazt, til að tryggja f sinn hag án frekara tillits til þjóðarhags en meirihlutinn sýnir. En þá skulu þeir er slíkum Ieikbrögðum ollu, minn i Framhald á 4. síðia.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.