Þjóðviljinn - 21.12.1943, Blaðsíða 7

Þjóðviljinn - 21.12.1943, Blaðsíða 7
Þriðjudagur 21. desember 1943 ÞJÓÐVILJINN j~%#~%«t^>ii>j)i.;i_i»~w-><^ii<^rw~»r>i*Tir- fnjr— * *'' * *****«»»¦-»-»----¦ trLAnj-f*fi~ini-ri' r*n — r ** —¦**¦¦ — — ¦ * i ¦ ¦*1'^*»- HESTASVEINNINN (Lauslega þýtt). Pétur sveiflaði sér á bak á Fælna-Rauð og kallaði: „Nú ríðum við upp með ánni. Haltu þér í faxið". — Hún kom á hverjum morgni og þau riðu í sprett- inum um árbakkana. Og nú var hún farin að tala við Pétur og var hin kátasta. „Ert þú ekki hræddur við neitt?" spurði hún. „Nei, mamma sagði við mig, að menn gætu það, sem þeir vildu." Þá fór kóngsdóttirin að hugsa margt. Ég vildi, að hann pabbi hætti að liggja uppi í rúmi allan daginn og taka í nefið- Hann er orðinn svo sljór og gleyminn". „Ég skal koma honum á kreik," sagði Pétur. Pétur fór beina leið til kóngsins. Kóngur sat á rúmi sínu og var að skera tóbak. „Það er orðinn svo mikill refagangur í skóginum, að alifuglar hafa hvergi frið heima á bæjunum. Eigum við ekki að fá okkur sína byssuna hvor og fara á refaveið- ar ?« „Ég!" sagði kóngur alveg steinhissa og tók hálfskor- ið tóbakið milli fingranna. „Nei, það get ég ekki." „Menn geta það sem þeir vilja," sagði Pétur. „Mér er svo sem sama þó að ég reyni," sagði þá kóngur og lagði frá sér tóbaksfjölina. Hann var ekki léttur á fæti, gamli kóngurinn, og engan skau't hann refinn. En hann svaf svo vel um nótt- ina, að hann fór á veiðar með Pétri strax daginn eftir. Hann hætti að drekka kaffi og taka í nefið meira en góðu hófi gengdi og nú var hann alltaf á ferli á dag- inn og sagði fyrir verkum. „Hann pabbi er orðinn svo skemmtilegur," sagði kóngsdóttirin við Pétur. „En ráðgjafinn er aumi mað- urinn. Þarna situr hann allan daginn reykjandi og rífst við menn út af engu." „Ég skal spjalla við ráðgjafann," sagði Pétur. Hann fékk sér manntafl og fór beina leið til ráðgjafans. „Viltu tefla við mig?" spurði Pétur. . „Snautaðu út á auga lifandi bragði strákormur. Ég ætti ekki annað eftir en að tefla við þig. Ég sem var 'Jj M mJ\. A.: Hefur þú sagt aö ég sé ímyndunarveikur? B.: Nei, það hef ég ekki sagt. Eg sagði bará, að ef ég gæti keypt þig fyrir sax.nvirði og selt þig fyrir það, se±a þú álitir hæfilegt, þá y.'ó'r ég etrki auralaus þaö sem e:tir er æv.nnar. 'iengdamóöirin: Eg var að skoða ^ýragarðinn í dag. Og veiztu hvað, apinn steytti framan í mig loppuna. Tengdasonurinn: Það getur ekki verið. Apar eru huglaus- ar skepnur. Ætli það hafi ekkl veriö ljónið? Taugalæknirinn: Hvað er það fyrsta, sem þér munið frá bernsku yðar? Sjúklingurinn: Þaö var þeg ar farið var með mig út í fyrsta sinn. Það féllu snjó- korn á andlitjð á mér. En rétt, þegar ég ætlaði aö fara aö spyrja, hvað þetta væri, mundi ég, aö ég var ekki far- inn aö tala. Kennarinn: Ef ég kaupi vör ur fyrir 3567 krónur og borga helminginn út í hönd, hvað á ég þá eftir aö borga mikið? Börnin: Hinn helminginn. Frúin: Nú er málarinn bú- inn að vera hér í viku. Fer þetta aldrei að ganga? Eldhússtúlkan; Viö setjum upp hringana á morgun. ELÍogRÓAR -K SAGA EFTIR NORSKU SKÁLDKONUNA NINIROLL ANKER 'ff-i'Ttir'i'i'r*" i ""i' ¦—-*¦**.....*» ** álkurnar með berum augum, sex—sjö álkur á sundi. Þegar þeir voru komnir í skotfæri, gaf Sturland þeim merki og þeir hleyptu allir af í einu. Fuglarnir busluöu og sprikluöu í vatninu. Þegar báturinn kom nær, sáu þeir þrjá dauöa fugla á floti. Þeir sneru upp hvítu brjóstinu. Skytturnar útskýrðu óöa- mála, hvernig þeir hefðu mið- að. En verkfræöingurinn þagöi. Hann hafði auðvitað miöað allt of hátt. Allt í einu kom álkuhópur fljúgandi, á að gizka tuttugu fuglár- Róar varð ör af ákafa. „Þessar förum viö með heim, piltar. Hér dugar ekkert kák"! Báturinn gekk upp og nið- ur á öldunum. Ýmist sáu þeir fuglana eða þeir hurfu. Róar reyndi aö draga andann djúpt. Hvers vegna hafði hann alltaf hjartslátt, þegar hann miðaöi byssu? „Hana nú!" kallaði hann. „Of snemmt", svaraði Stur- land. „Nú!" kallaöi Róar aftur. Allir fóru að miöa. „Bíðið þið viö", sagði Stur- land. Þá heyrðist skot — og tveir menn féllu. „Hann skaut lækninn", kall aöi pilturinn við stýriö og sleppti með báöum höndum. Verkfræöingurinn spratt á fætur. Hann starði úrræða- laus á byssuhlaupið. Það eimdi enn úr því reykur. Síð- an var eins og hann ætlaöi að fleygja sér flötum við hlið- ina á Liegaard, þar sem hann lá. Sturland þreif í handleg|' verkfræðingsins og hratt hon- um til hliðar. ¦ „Ertu vitlaus manndjöf- ull?" „Eg skaut ekki. Eg skaut ekki". „Þér skutuð víst". Lögreglustjórinn laut niður að Róari, ávarpaði hann óg lagði hendina á herðar hans. Róar hreyfði sig. „Eg varö fyrir höggi", sagði hann.* „Eöa ætli»þaö hafi ver- ið skot?" sagði hann eftir dá- litla umhugsun. „Heim! Eins hratt og bátur inn kemst!" sagöi Sturland viö piltinn við stýrið. Skeggið á Sturland hristist. „Hreyfið þér yður ekki læknir", sagði lögreglustjór- inn. En Róar velti sér á bak- ið og rétti upp hægri hend- ina. „Heyrið þér, verkfræðingur. Við skulum takast í hendur. Þetta gat öllum orðið. En í þetta skipti hafið þér mið- ^ii»^#»«iii>»^Mi^^»i>«»-^y«^'«a»*»>«^*^»»^»*^*-J*%<**** ll**M*«M**%<>*»**>>t'>i»ai aö of lágt". Hann brosti og lét aftur augun. Þeir létu eitthvað undir höf uöiö á honum, Sturland og lögreglustjórinn. Þaö var kom inn blóöpollur á pnrarið. Verkfræðingurinn hafðist ekkert að. Hann sat við borð- stokkinn og reri frarn á gráð- ið með höfuöiö niðri á bringu. „Harkaðu af þér maður. Þetta fer sem fara vill", hvísl- aði Sturland að honum og kom við hann með fætinum. Róar bar hendina að því lærinu, sem blæddi úr. Hann fann ekki til. „Það hefur lent í beini", sagði hann. Sturland laut niöur að honum: „Eigum viö að binda um sárið, eða láta það eiga sig?" spurði hann. v Róar hugsaði sig um: Það hafði lent í. hann skot — úr tveggja metra færi. SkotiS hafði að líkindum lent ofar- lega í lærið — högl og for- hlaö — tægjur úr fötunum höfðu sjáifsagt lent í sáriö. Pryser átti eftir að ná þeim út. „Hvað veröið þið lengi að koma mér urjp að bryggju?" spurði hann. „Tæpan hálftíma. Eigum við að binda um sárið? Eg er í hreinni skyrtu". „Mín skyrta er líka hrein". Verkfræöingurinn spratt á fætur og flýtti sér niöur í klefann. \ Sturland og lögrglustjórinn sprettu upp buxnaskálminni. Þegar ofar dró, mætti þeim volgur blóðstraumur. Þeim féllust hendur. En Róar sagði fyrir verk um: Þeir áttu að halda áfram að spretta skálminni, alla leið upp úr, og vera ekki smeikir við blóðið. Þeir áttu aö troða lérefti í sárið og binda fast um lærið — ofan við sárið. Byrja á því að binda! Verkfræðingurinn kom meö bláa skyrtu í hendinni. Þeir rifu hana í sundur, tróðu „kera" í sárið og. vöfðu um það margfóldum ræmuœ. Lögreglustjóranum féllust hendur aftur, en Sturlavid hélt afram. Sárið var djúpl Honum fannst blæða alveg eins og áður, þrátt fyrir um- búðirnai, Verfræðing-.jrinn kom L'onum til hjáípii og þeir bundu þétt um lserið ofan við sárið. Seinast vöfðu þeir það í peysu. Róar lá á bakinu og horfði upp í himinhvolfið. Hann fékk móðu fyrir augun og fór að hugsa um fuglana, sem höföu látið lífiö þennan fagra sólskinsdag. Þegar þeir nálguöust bryggj una, kallaði hann til Stur- lands: „Náðu í börur og. berið þið mig heim. Og hringið þið til - Prysers". „Við náum í sjúkrabílinn og förum á sjúkrahúsið". .. • Róar þagði augnablik: „Nei, heim", sagði hann. Sturland greip hendinni í skeggið, horfði alvarlega á lækninn — og vissi, hvað hann hugsaði. — — Elí stóð við stofu- gluggann hjá Ingrid. Hún sá mótorbát skríöa á mikilli ferð inn fjöröinn. Hann líktist risavöxnum, fugli með hvítt brjóst, þar sem hann klauf öldurnar og þyrlaði upp sjón- um. „Það er fallegt að sjá héö- an, Ingrid. Þið sjáið miklu lengra en við", sagöi Elí. Ing- rid sat við að sauma barna- föt. Hún gaf sér sjaldan tíma til aö horfa út um gluggann. Þetta var^ hennar heimur: litla, blámálaða ibúðin, saum- arnir hennar og nýju hús- gögnin, sem húh mátti aldrei sjá ryk falla á. „Viö ætlum að láta gera steypibað hérna frammi á loftinu. Adolf var að fallast á það, að hann veröur að fara í steypibaö í hvert skipti, sem hann kemur úr. vinnunni, til að þvo almennilega af sér mjölið. Tengdapabbi var á mínu máli Hann er bærileg- ur karl, skal ég segja þér". Eli svaraði engu. Henni sýndist-------- „Það er aö koma bátur. Mér sýnist hann svo líkur bát Sturlands. — En þeir geta. ó- mögulega veriö komnir sti-ax". „Nei, þaö getur ekki verið. Þaö eiga margir svipaöa báta", sagði Ingrid og hélt áfram að sauma. „Jú, það eru þeir". Eli tók hatt og kápu. „Komdu meö mér niöur á bryggju. Þeir hafa líklega verió búnir með öll skotin". En Ingrid var þá að- hita vatn og ætlaði að fara a'ð þvo eitthvaö. Hún fylgdi Eli bara aö uppgöngunni". „Komdu bráðum aftur Elí. Og haföu pabba með þér — " sagö'i hún. Þegar Elí kom niður á aö- algötuna hljóp drengur fram hjá henni og annar kom. á harða spretti á eftir honum. Hún sá að allt fólkið á göt- unni tók sömu stefnu. Elí fór ósjálfrátt aö hraða sér. En henni datt ekkert óttalegt í hug. En þaö sól- skin! Loftið var hreint og tært. Það greip hana engin

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.