Þjóðviljinn - 29.06.1950, Blaðsíða 3

Þjóðviljinn - 29.06.1950, Blaðsíða 3
I < JKnuntudagur 58. -juhí Í95Ö. <*,_*. VIÍ.7IÍÍW- 8 ¦ . PÉTUR PÉTURSSON: Valdbeiting ríkisstjórnarinnar og vinnutími opinberra starfsmanna Svar til Ölafs Björnssonar prófessors i Grein þessi átti að bhíast í „Morgunblaðinu", og hafðí prófessor Ólafur Björnsson tekið að sér að koma henni á framfæri. Ritstjóri blaðs- ins, Sigurður Bjamason al- þingism. frá Vigur, kvaðst sjálfur hafa skrifað „leið- ara" um mál opinberra starfsmanna, auk frásagnar blaðsins af fundinum og væri það nóg, vitnaðf í erfiða tima, pappírsskort og fleira. Ákvörðun hans { þessu máli varð ekki haggað, enda hef- ur hann valið sér kjörorðið „eigi víkja" þó ekki beKi hann því með sama árangri og sumir fyrri fulltruar Norður-lsfirðinga. Ritstj. þessa blaðs hefur góðfúslega leyft próf. Ólafi að birta athugasemd við greiin mina, ef hann óskar þess. • Formaður B.S.R.B., Ólaf ur Björnsson, prófessor, ritar í „Morgunblaðið" hinn 8. þ. m. um fund opinberra starfs- manna, er haldinn var 5. þ. m. 1 greinarlok gefur prófessor- inn sjálfum sér eftirfarandi vitnisburð fyrir ritsmíðina: „Ég held ekki að hallað hafi verið réttu máli í neinu í frásögn minni af fundinum". Hvers vegna er nauðsynlegt að taka þetta fram? Má ekki vænta þess, að formaður samtaka op- inberra starfsmanna skýri satt og rétt ffá, er hann fræðir al- menning um málefni skjólstæð- inga sinna. og stéttarbræðra? Ekki virðist það fjarstæðu- kennt, að ætlast til þess. „Skýzt þó skýrir séu", segir máltækið og á það við um próf. Ólaf. Honum tekst ekki í grein sinni, að skýra frá málefnum sam- takanna, án þess*að halla réttu máli og skulu nú fær3 rök að því. Til Iðnófund^fins var boðað af stjóm BSRB og skyldi ræða "reglugerð er núverandi ríkis- stjórn hafoi sejtt, um lengingu vinnutíma skrifstofufólks. . 1 launalögum þeim er sam- þykkt voru á Alþingi 1945, segir svo í 35. gr.: „Við sanin- hig reglugerða samkv. lögum þessum, svo og við endurskoð- un þeirra, skai jafnan gefa :BSRB kost á að fylgjast með ¦ög fjaila fyrir hönd félaga sjnna, um ágreiningsatriði þau §,em upp kunna að koma". Hér eru skýr og ótvíræð fyr- ,irmæli löggjafans til stjórnar- yaldanna um að virða rétt sam- taka opinberra starfsmanna, til áhrifa á setningu reglugerða' samkv. launalögum. Þessi rétt- ur var viðurkenndur í fram- kvæmd, er reglugerð um vinnu- tíma var sett, í samráði við BSRB hinn 11. marz 1946. Auk þess sem hér er greint, má benda á það að BSRB hefur átt 2 fulltrúa í stjórnskipaðri nefnd, sem fjallað hefur um ehdurskoðun laúnalaganna. Hef ur því framkvæmdavaldið við- urkennt aðild BSRB einnig að því er varðar launamál. Með þessu var merkum áfanga náð í starfi samtakanna. Um þetta þarf ekki að fjölyrða. Mun flestum vera ljóst hvers virði það er, að samningsréttur sé viðurkenndur. Mörgum brá því í brún, er réttur BSRB var virtur að vettugi af núverandi ríkisstjórn og ný reglugerð sett, án íhlut- unar bandalagsins. Gegndi það meiri furðu, þar sem vitað Ttar, að formaður BSRB próf. Ólafur Björnsson, hafði unnið að frumvarpi stjórnarflokkanna um gengislækkun og setið við- ræðufundi um það með ráða- möunum landsins, en var nú ekki virtur svo mikils, að við hann væri rætt sem formann bandalagsins, þrátt fyrir ótví- ræð lagafyrirmæli þar um. Hag fræðingurinn Ólafur Björnsson virtist ástmögur ríkisstjórnar- innar, en formaðurinn Ólafur Björnsson ekkj viðmælandi. Hin nýja reglugerð var byggð á samþykkt Alþingis við af- greiðslu fjárlaga nú í vor, en þar var launauppbót opinberra starfsmanna bundin lengingu vinnutímans hjá skrifstofufólki. Nú haggar þessi samþykkt Al- þingis ekki gildi launalaganna. Til lagabreytinga þarf meira en einfaldar samþykktir Al- þingis og ætti þingmönnum að vera það ljósara en öðrum. Rannsókn sem fram fór á s. 1. ári leiddi í ljós, að frá setn- ingu launalaga 1945 höfðu grunnlaun þeirra starfsstétta sem njóta samningafrelsis, hækkað um 22%, að óbreytt- urii vinnutíma, en kjör opin- berra starfsmanna rýrnað að sama skapi. Launauppbót sú, sem Alþingi samþykkti á s. 1. ári var því engan veginn ó- verðskulduð þóknun, heldur' síðborin leiðrétting á misræmi. Með samþykkt Alþingis nú við afgreiðslu, fjárlaga er þessu snúið í launalækkun hjá einni starfsgrein, skrifstofufólki, auk þess sem4 launalögin eru brotin. Eins og kunnugt er hefur frum- varp um réttindi og skyidur opinberra starfsmanna lengi verið í smíðúm og hefúr Gunn- ar Thoroddsen unnið að því um nokkurra ára skeið. Akvæði launalaganna um samningsað- ild BSRB um vinnutíma o. fl. eru einu réttindin sem samtök opinberra starfsmanna hafa á- unnið sér. Með tiltæki sínu er ríkisstjórnin að svipta opin- bera starfsmenn þeim réttind- um sem löggjafinn hefur veitt þeim. Baráttan fyrir því jað ákvæði launalaganna séu~virt er því jafnframt barátta um líf og tilverurétt BSRB. Hér er- því um einskonar prófmál sam takanna að ræða og reynir nú á, hvort samheldni starfshóp- anna og stéttarþroski emstakl- inganna er sá, sem hverjum samtökum er hyggja á langlífi, er nauðsynlegur. Þannig var þá málum hátt- að er stjórn BSRB boðaði al- mennan fund opinberra starfs- manna, til þess að ræða hvern- ig snúast skyldi við valdbeit- ingu ríkisstjórnarinnar. Nú mætti ætla, að stjórn banda- lagsins hefði fyllzt vígamóði og eggjað félagana til sam- stilltra átaka, um að vernda fengim réttin^i. Ned. Annað varð uppi á teningnum. For- maðurinn, Ólafur Björnsson, próff flutti langa ræðu og gat ekki bent á neinar leiðir aðrar en að menn yrðu að sætta sig við orðinn hlut. Ríkisstjórnin ætlaðist að vísu ekki' til þess, að unnið yrði lengur, þó vinnu- tíminn lengdist, heldur ætti að efna til allsherjar Raffidrykkju á hverjum vinnustað. Mælti prófessorinn með þessari lausn. Ýmsir urðu til þess að and- mæla prófessornum og vildu ekki láta af hendi mannréttindi þó títtnefndur en torfenginn „þjóðardrykkur" væri í boði. Undirritaður var í hópi þeirra. 1 grein sinni tekur hann okk- ur til bæna og eru allir kom- múnistar, að hans dómi. Mér er ekki kunnugt um stjórnmála- skoðanir þeirra sem próf. ræð- ir um í grein sinni og hirði ekki um þær. Ég er nefnilega á sama máli og próf. er hann segir á öðrum stað í grein sinni 'að mikil nauðsyn sé ,,að barátta hagsmunasamtakarina sé óháð flokkadráttum í stjórn- málum" og kveður það „veiga- meira fyrir samtök opinberra starfsmanna, en nokkur önnur samtök að slík regla sé virt". Er þeim mun leiðinlegra hve lítt próf. virðir þessa reglu, sem honum er ljósaii nauðsyn hennar en öðrum.- Pröfessoiinn segir að fundir séu haldnir til þess að :".gagnrýni ;komi '.frá'm og ábendingar um það sem bet- ur má fara hjá stjórn banda- lagsins" unnið til saka, sem mæltum gegn afstöðu formannsins, er það eitt að koma með „ábend- ingar um það sem betur má fara". Prófessorinn ættti að tala yarlega um „borgaraleg drerig- skapars|6narmið" meðan hann gripur til jafn óvandaðra með ala og raun ber vitni. 1 hans augum eru „kommúnistar" fyr irlitlegir. Ef marka má skrif „Morgunblaðsins" hefur það sömu afstöðu. Hér skal enginri dómur á það lagður, hver verðT skuldar mesta fyrirlitningu, en ætla mætti, að menn öfluðu sér góðra heimilda, áður en slíkum nafngiftum er beitt. Einkum ætti prófessorinn með sín „borgaralegu drengskapar- sjónarmið" plús hugsanlegan. visindaheiður, að vera gætinrii í þeim efnum og taka frum- heimildir fram yfir aðrar. Ham- ingjan hjálpi okkur, ef hag* fræðilegir útreikningar próf. eru líka byggðir á „munnmæl- um og sögusögmun", en eigaí enga stoð í veruleikanum. Tillaga Arngríms Kristjáns- sonar, *sem próf. nefnir, þess efnis að „hinir einstöku starfs- hópar ákveði viðbrögð sin við reglugerðinni" var mjög ófull- nægjandi. 1 samtökum sem þessum verða allar starfsgrein- ar að standa saman og hrindæ árásum sem gerðar eru á eina. Prófessor Ólafi, sem er stuðn- ingsmaður Atlantshafsbanda- lagsins, ætti að vera þetta Ijóst. Hann hefur sínar skyld- ur við dr. Salazar hinn poiv túgalska, ef á hann yrði ráð-< izt. Hversvegna skyldi prófes- sorinn þá ekki koma skjól- stæðingum sínum og samherj- um til hjálpar og hrinda árás- inni sem nú er gerð á rétt^ indi þeirra og hans ? Pétnr Pétursson. 50. þing Stórsíúkunnar: ríkissijérnína ú minnka innflutffiing áíengra drykkja ! Fimmtugasta þing Stórstúku 50. þing Stórstúku íslands var haldið hér í Reykjavík í byrjun þessarar viku. Eftirfar- andi ályktanir hafa Þjóðviljan- um borizt frá þinginu: FIMM ERINDREKAR. 1. Stórstúkuþingið lýsir á- nægju sinni yfir framkvæmd regluboðunar á síðastliðnu ári. Jafnframt telur þingið nauð- synlegt, að ráðinn verði sér- stakur regluboði að minnsta kosti hluta úr árinu eftir því sem fjárhagsástæður frekast leyfa. 2. Stórstúkuþingið felur fram kvæmdanefndinni að vrana áfram að því við ríkisstjórn og Alþingi að aukið verði svo framlag til bindindismála að Stórstúkan geti haft 5 erind- reka, sem starfi að bindindis- boðun og bindmdisfræðslu árið um kring, svipað og nú tíðkast annars staðar á Norðurlöndum. INNFLUTNINGUR- AF^STGRA DRYKKJA VERÐI MINNKADUR. 1. Stórstúkuþingið 1950 telur algert bann á innflutningi og sölu áfengra drykkja það tak- mark, sem stefna beri að, en meðan slíkt bann kemst ekki á, virini framkvæmdariefnd Stór stúkunnar ötullega og mark visstað því-við. ríkisstjóm óg Alþingi, að árlega lækki sú upp hæð,. sem ríkissjóður notar til Það sem við höfuml áfengiskaupa, þannig að öll áfengisinnkaup hverfi með öllul eftir tiltekinn árafjölda. STARFSEMI AFENGIS- VARNANEFNDA AUKIN. 2. Stórstúkuþingið 1950 lítur svo á, að starf Áfengisvarnar- nefndar sé mikilsvert og mjög gagnlegt málstað bindindis- hreyfingarinnar, ef það væri vel rækt og góðri jsamvinnu komið á milli allra aðila. Þingið telur einnig, að me® því að nefndirnar haldi glöggt yfirlit um störf sín, og kynni sér vel ástand í áfengismálum, á hverjum stað, þá mætti safna allnákvæmu hagfræðilegu yfir- liti xun áfengismálin. Stórstúkuþingið samþykkir því, að nú þegar sé unnið að því að velja til starfs áfengis- varnarnefndir í öllum bæjum, kauptúnum og hreppsfélögum. , *'i'''-\ þar serii' pær eru ekki fyrir og að framkvæmdanefnd Stórstúk- unnar geri ráðstafanir til að koma hvarvetna á varanlegu samstarfi við nefndirnar. SÉRRÉTTINDI t AFENGIS- OG TÓBAKSKAUPUM AFNUMIN. 3. Stórstúkuþingið lítur gvo; *á, að eftirlit hins opinbera með þeim ákvæðum áfengislaganna, sembanna áfengisiieyzlu ým- issa opinberra starfsmanna við störf þeirra, sé svo slælegt, að stór vansæmd sé að. Krefst þingið því, að ríkisstjórnin geri Framhaíd á 6. síðu

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.