Þjóðviljinn - 09.01.1955, Blaðsíða 10

Þjóðviljinn - 09.01.1955, Blaðsíða 10
3.0) — ÞJÓÐVILJINN — Sunnudagur 9. janúar 1955 Erich Marla REMABQTJE: Að eláka»*. ... og degja '24. dagur að skilja þetta. Þessa stundina er hermönnum í leyfi ekki heimilt að fara til Kölnar". „Ekki heimilt?" spurði járnsmiðurinn fyrrverandi. „Hvers vegna?" „Ertu orðinn vitlaus, maður? Hverjir heldurðu að eigi að spyrja spurninga? Þú eða yfirvöldin?" Kapteinn kom aðvífandi og hvíslaði einhverju að liðsforingjanum. Hann kinkaði kolli. „Menn með leyfi ' til Hamborgar og Elsass gangi fram", skipaði hann. Enginn gekk fram. „Menn í Rínarhéruðin verði kyrr- ir! Hinir mega fara. Til vinstri snú! Gangið fram og takið á móti gjafabögglunum ykkar". Þeir stóðu enn einu sinni á járnbrautarstöðinni. Mennirnir frá Rínarhéruðunum komu eftir stundar- korn. „Hvað var á seyði?" spurði bassinn. „Þið heyrðuð það sjálfir". „Þú mátt ekki fara til Kölnar? Hvert ætlarðu þé að fara?" „Til Rothenborgar. Þar á ég systur. Hvern fjandann«> á ég að gera í Rothenborg? Ég á heima í Köln. Hvað er um að vera í Köln? Hvers vegna má ég ekki fara til Kölnar?" „Varaðu þig," sagði einhver og leit á S.S.mennina tvo sem stikuðu frqfmhjá á járnuðum skóm. „Til fjandans með þá. Hvað á ég að gera í Rothen- borg? Hvar er fjölskylda mín? Hún var í Köln. Hvað er að gerast þar?" „Ef til vill er fjölskylda þín líka í Rothenborg". „Nei, hún er ekki þar. Hún á ekkert innhlaup þar. Konan mín og systir þola ekki að sjást. Hvað gengur á • í Köln?" Járnsmiðurinn starði á hina mennina. Hann var með tárin í augunum. Þykkar varir hans skulfu. „Hvers vegna megið þið fara heim en ekki ég? Eftir allan þenn- an tíma. Hvað hefur komið fyrir? Hvað hefur orðið um konuna mína og börnin? Elzti strákurinn minn heitir Georg. Hann er ellefu ára. Hvað hefur komið fyrir?" *¦ „Heyrðu", sagði bassinn .„Þú getur ekkert gert í þessu. Sendu konunni þinni skeyti. Láttu hana koma til Rothenborgar. Annars færðu alls ekki að sjá hana". „Og férðalagið? Hvér borgai* þáð? Ög hvár á hún að vera?" „Ef þeir hleypa þér ekki til Kölnar, þá leyfa þeir konunni þinni ekki að fara þaðan", sagði sá rottulegi. ,,Það er áreiðanlegt. Þannig eru reglurnar". Járnsmiðurinn opnaði munninn en sagði ekki neitt. Eftir nokkra stund spurði hann: „Hvers vegna ekki?" „Reyndu að ráða fram úr því sjálfur". Járnsmiðurinn leit í kringum sig. Hann leit af einum á annan. „Það getur ekki verið að allt sé í kaldakoli. Það er óhugsandi". „Vertu feginn að þeir sendu þig ekki beint á víg- stöðvarnar aftur", sagöi bassinn. „Það hefði vel getaö komið fyrir, fyrst heimkynni þín eru lokuð". Gráber hlustaöi þegjandi. Hann fann að hann skalf, og kuldinn kom ekki utan frá. Einu sinni enn gerði hið draugalega og óskiljanlega vart við sig, Þetta dularfulla, sem hafði ásótt haim svo lengi en yrði þó aldrei skilið til fulls, sem haföi hundrað óljós andlit og þó ekkert andlit. Hann horfði á teinana. Þeir lágu í áttina til heimkynnanna, öryggis, hlýju og friöar, hins eina sem eftir var. Og nú var eins og eitthvað utahaðkomandi hefði slegizt í förina með honum, sem lét ekki hræöa sig burt. „Leyfi", sagði maðurinn frá Köln beizklega. „Þetta er leyfið mitt! Og hvað nú?" Hinir horfðu á hann og sögðu ekkert. Það var eins og dulinn sjúkdómur hefði allt í einu komið í ljós hjá honum. Hann var saklaus, en það var eins og hann væri brennimerktur, og ósjálfrátt fjarlægðust þeir hann. Þeir voru fegnir að hafa ekki orðið fyrir þessu sjálfir, en þeim var þó ekki óhætt enn — og þess vegna fjar- lægðust þeir hann. Ólánið var smitandi. Lestin rann hægt inn í vagnaskýlið. Þar var glugga- laust og síðasta ljósglætan hvarf. Daginn eftir . hafði landslagið breytzt. Það sást greinilega gegnum morgunmistrið. Gráber sat nú við gluggann og þrýsti andlitinu að rúðunni. Hann' sá plægt Iand og akra, með snjóflekkjum hér og þar og undir þeim sáust rákimar eftir plóginn og fölgrænar rúgspírur. Engir sprengjugígir. Engin eyðileerging. Flat- ar, ósnortnax sléttur. Engar víggirðingar. Engar skot- grafir. Sveit. Svo kom fyrsta þorpið. Kirkja og á henni glampandi kross. Skólahús með vinalegum vindhana. Ölstofa og fólk fyrir framan hana. Opnar húsdyr, vinnustúlkur með sópa á lofti, vagn, fyrstu sólargeislar sem spegluð- ust í óbrotnum rúðum. Heil þök, óskemmd hús, tré með öllum sínum greinum, götur sem voru meira en nafnið eitt og börn á leið í skóla. Graber hafði ekki séð börn óralengi. Hann tók andann á lofti. Það var þetta sem hann hafði beðið eftir. Þarna var það. Þrátt fyrir allt. „Þetta lítur strax öðru vísi út, finnst ykkur ekki?" sagði liðþjálfi við hinn gluggann. Allt öðru vísi". Mistrið hvarf smám saman. Skógar komu í ljós við sjóndeildarhringinn. Skyggni varð gott. Símavírar fóru að fylgja lestinni. Þeir hækkuðu og lækkuðu — línur og nótur í óendanlegu, óheyranlegu lagi. Fuglar flögr- uðu upp af þeim eins og söngvar. Landslagið var frið- sælt. Drunur vígstöðvanna voru langt að baki. Engar flugvélar. Graber fannst sem hann hefði verið á leið- inni vikum saman. Jafnvel minningin um félagana var orðin óljós. Glens og gaman Ungi maðurinn hafði lokið há- skólaprófi í viðskiptafræðum, og hafði nú ekki hug á öðru en neyta þekkingar sinnar í þágu þjóðfélagsins. En það virtust ekki ýkjamikil not fyrir starfskrafta hans. Einn daginn er hann svo kominn á biðstofu í miklu fyrirtæki og ætlar að tala við forstjórann sjálfan. Sendisveininn í fyrir- tækinu ber þar að, og stanz- ar hann snöggvazt í biðstof- unni. Ungi maðurinn tekur hann tali og spyr hvort hann haldi að hann muni geta feng- ið eitthvað að gera hjá for- stjóranum. Það er ekki ósennilegt: ef ég fæ ekki kauphækkun í næstu viku, hef ég sagt að ég fari. Hvað sagðirðu þegar hann hótaði að kyssa þig ? Ég sagði að ég hefði gaman af að sjá hann gera það. Og hvað gerði hann? Hann leitast alltaf við að gera það sem ég hef gaman af. Saumarðu sjálf? Ef maður saumar föt handa sér og börnunum safnast fljótt saman talsvert af sniðum og tízkublöðum, og bezt að getr geymt þessa hluti þar sem auð velt er að ganga að þeim. Flest- ir vilja geyma og eiga góð o{? hentug snið. Á myndinnj er skáphurð útbúin á þann- hátt a? Svunta og handklæði í senn? með ásaumuð hliðarstykki úr frotté, sem hægt er að þurrka sér um hendurnar á í skyndi, án þess að þurfa að leita að handklæðinu, sem er ekki allt- af við höndina. Engin ringulreið á tvinnanum Hér er hugmynd sem að- eins borgar sig að gera að veru- leika, ef maður saumar mjög mikið. Það er bretti undir tvinnakefli og það er auðvelt að búa það til með því að festa stóra nagla í allþykka fjöl. Þetta er tilvalið verkefni handa stórum snáða sem langar tij. að búa til gjöf handa móður hún er geymslustaður fyrii snið og tízkublöð. Húsmóðir er iðulega trufluð í vinnu sinni og verður að þurrka sér um hendurnar í flýti. Oft verður manni það á að þurrka sér á svuntunni*og það er ekki alltaf jafn heppí- legt, nema svuntan sé til þess gerð. Hér er mynd af venju- legri bómullarsvuntu sem er sinni. Tvinnakeflin fara vel á nöglunum og ef brettið á að vera reglulega skrautlegt er hægt að mála það í fallegum lit. Borð sem hægt er að breyta hœðinni á er til margra hluta nytáamlegt. Hér er sýnt hvernig sama borðið er ágœtt matborð fyrir einn með borðplötu á stœr&cvið stóran bakka, en pó er mun hœgara að sitja við pað en halda á bakka á hnjánum. Þegar borðið er lœkkað er pað ágœtt til að vinna við og leggja frá sér hluti á. Iinnuraaróþi^ SJ.EÉI

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.