Þjóðviljinn - 21.01.1955, Blaðsíða 10

Þjóðviljinn - 21.01.1955, Blaðsíða 10
10) — ÞJÓÐVILJINN — Föstudagur 21. janúar 1955 Erich Maria REMARQIJE: Að elsha . . . ... og deyja 34. dagur „Það er ekki neitt. Það er Ernst Graber. Sonur Páls Grábers". Setustofan lyktaði af gólfbóni. Gólfdúkurinn var spegilgljáandi. í gluggakistunni stóðu blómapottar með blómum í og það var eins og smjör drypi af blöðunum. Á veggnum bakvið sófann var mynd í ramma: „Drottinn blessi heimilið" var þar útsaumað með rauðum stöfum. Ziegler kom fram úr svefnherberginu. Hann var bros- andi. Gráber sá að hann var taugaóstyrkur. „Maöur veit aldrei á hverjum er von", sagði hann. „Við bjuggumst sannarlega ekki við þér. Kemurðu af vígstöðvunum?" „Já. Ég er að leita að foreldrum mínum. Húsið þeirra varð fyrir sprengju". „Legðu frá þér bakpokann", sagði frú Ziegler. „Ég ætla að hella upp á könnuna. Við eigum enn ögn af góðu kaffi". Gráber bar bakpokann sinn fram í anddyrið. „Ég er svo óhreinn". sagði hann. „Hér er allt svo hreint. Maður er orðinn óvanur því". „Það skiptir engu máli. Fáðu þér sæti. Þarna, í sóf- anum". Frú Ziegler hvarf fram í eldhúsið. Ziegler leit vand- ræðalegur á Gráber. „Jahá —" sagði hann. „Hefurðu nokkuð frétt um foreldra mína? Ég get ekki fundið þá. Þeir vita ekkert á upplýsingaskrifstofunni. Þar er allt á ringulreið". Ziegler hristi höfuðið. Kona hans birtist aftur í dyr- unum. „Við förum aldrei út nú orðið", sagði hún fljót „Við vitum ekkert. Okkur þykir það leitt, Ernst. En þannig er það". „Ég skil þaö. Þökk fyrir kaffið". Graber gekk í átt- ina til dyra. „Hvar heldurðu til?" spurði Ziegler allt í einu. „Ég á eftir aö finna mér samastað. Og það er alltaf hægt að fá inni \ herskálunum". „Við höfum ekkert rúm", flýtti frú Ziegler sér að segja og leit á mann sinn. „Herstjórnin hlýtur að hafa séð fyrir vistarvevum handa húsnæðislausum hermönn- um í leyfi". „Já, auövitað", svaraði Gráber. „Ef til vill gæti hann skilið bakpokann sinn hér eftir þangað til hann fær einhvers staðar inni, mamma", sagði Ziegler. „Hann er þungur". Graber sá augi^aráð konunnar. „Það er óþarfi", svar- aði hann. „Ég er vanur að bera hann". Hann lokaði dvrunum og gekk niður stigann. Loft- ið var þungt og hvimleitt. Zieglerhjónin voru hrædd við eitthvað. Hann vissi ekki hvað. En frá 1933 höfðu mörg tilefni gefizt til ótta. Loose fjölsyldan átti heima í stóra hljómleikasalnum í Harmony liöllinni. Salurinn var troðfullur af beddum og dýnum. Á veggjunum héngu nokkrir fánar, haka- krossskreytingar með slagorðum og olíumálverk af for- ingjanum í stórum gylltum ramma — menjar frá fyrri hyllingarsamkomum. Alls staðar voru konur og börn. Milli rúmanna voru töskur, pottar, olíUvélar, nýlendu- vörur og alls konar húsgagnasamsafn. Frú Loose sat hijóðleg á svip á rúmi í miðjum saln- um. Hún var föl, klunnaleg kona með úfið hár. „Foreldrar þínir?" Hún starði á Graber sljóum augum og hugsaði sig um drykklanga stund . „Dánir, Ernst", tautaði hún að lokum. „Hvað segirðu?' „Dánir", endurtók hún. „Hvað annað?" Lítill einkennisklæddur drengur kom hlaupandi til Grabers. Hann ýtti honum frá sér. „Hvernig veiztu það?" Allt í einu tók hann eftir því að hann var búinn að missa röddina. Hann kingdi. „Hefurðu séð þau? Hvar?" Frú Loose hristi höfuðið þreytulega. „Það var ekki hægt að sjá neitt, Ernst. Það var bara eldur og óhljóð Glens og gaian Ja, ég mundi nú svo sem vel eftir afmælisdeginum þínum sagði eiginmaðurinn við konuna sína sem var heldur súr á svip- inn; en ég vildi ekki sýna þér ókurteisi með því að minna þig á að nú værir þú orðin einu ári eldri en til dæmis í fyrra- dag. Tveir herramenn voru kynntir hvor fyrir öðrum. A spurði B hvaða starf hann hefði. Eg er doktor, svaraði B. í læknisfræði eða heimspeki spurði A. Læknisfræði, svaraði B. í hvaða líkamshluta? spurði A. í nefsjúkdómum, svaraði B. Hvorri nösinni? spurði A. Heimspekingur frá Asiu var eitt sinn boðinn til New York að halda þar nokkra fyrirlestra um sérgrein sína. Fyrsta dag- inn sem hann dvaldist í heims- borginni fór gestg.iafi hans með hann eftír neðanjarðarbrautinni. Þeir hlupu af miklum hraða niður langa stiga, ruddust gegn- um mannfjölda á brautarpöll- unum og stukku inn í lestina um leið og hún rann af stað. Heppnir vorum við, sagði gest- gjafinn, þarna græddum við tvær mínútur. Og hvað eigum við að gera með þær? spurði heimspeking- urinn. Utbreiðið Þjóðviljann mælt. „Viö höfum ekki gert það lengi. Við fréttum næstum ekkert, Ernst". , „Og þið hafið þá alls ekki hitt þau? En þið hljótið að hafa hitt þau einhvern tíma". „Það var fyrir löngu. Það eru einir fimm eða sex mánuðir síðan. Og þú —" Hún þagnaði. ' „Og hvað þá?" spurði Gráber. „Hvernig leið þeim þá?" ' „Jú. Foreldrum þínum leið vel", svaraði konan. „En síðan hefur auðvitað —" „Já —" sagði Graber. „Ég er búirm að sjá það. Á víg- stöðvunum höfðum við einhverja hugmynd um að loft- árásir væru gerðar á borgirnar heima, en þetta datt okkur aldrei í hug". Hjónin svöruðu engu. Þau horfðu ekki á hann. „Kaff- ið verður tilbúið rétt strax", sagði konan. „Þú drekk- ur með okkur kaífisopa, er það ekki? Það er alltaf hress- andi' að fá heitt kaffi". Hún lagði bolla með bláu mynstri á borðið. Gráber horfði á bollana. Heima hjá honum höföu verið til svip- aðir boílar. Af einhverjum ástæðum hét þetta lauk- mynstur. „Jahá —" sagði Ziegler aftur. „Haldið þið að foreldrar mínir hafi farið burt úr i borginni?" spurði .Gráber. „Það má vel vera. Mamma, er ekki eitthvað eftir af kexinu sem Erwinkom með? Komdu með það handa herra Gráber". „Hvaö er að frétta af Erwin?" „Erwin?" Það kom allt í einu skelfingarsvipur á gamla manninn. „Allt ágætt. Allt ágætt". Konan hans kom inn með kaffið. Hún setti stóran tinkassa á borðið. Hann var með hollenzku vörumerki. Það voru fáar kexkökur eftir í honum. Frá Hollandi, hugsaði Gráber. Hann hafði líka fyrst í stað komið með ýmislegt me'ö sér heim frá Frakklandi. Konan hvatti hann til að fá sér kex. Hann tók sér köku með bleiku kremi. Það var ellibragð af henni. Gamla fólkið fékk sér ekkert. Það drakk ekki kaffi held- ur. Ziegler sló fir.grunum viðutan á borðplötuna. „Fáðu þér meira", sagði konan. „Viö höfum ekki upp á annað að bjóða. En þetta er gott kex'V „Já, ágætt. Þökk fyrir. Ég var búinn að borða." Graber gerði sér ljóst að hann gat ekkert fræðzt af þessu fólki. Ef til vill víssi það ekkert. Hann reis á fæt- ur. „Gætuð þið sagt mér hvar ég ætti helzt að reyna að afla mér upplýsinga?" <s>- Pliseríngar uppúr og níSrúr í nýju kjólatízkunni ber nokkuð á plíseruðum kjólum, sem líta aJIt öðru vísi út en kjólarnir með ísettum plíser- ingum, sem við höfum yfirieitt átt að venjast. Þessir kjólar eru með mjög smáum og fín- gerðum plíseringum, sem gefa því nær enga aukavídd í kjól- inn, heldur undirstrika vaxtar- lagið og falla alveg að. Hér eru myndir af tveimur slíkum kjólum. Á ljósa kjóln- um ná plíseringarnar frá beru- stykki og niður úr. Aðeins erm- arnar, berustykkið og hnappa- listann að framan eru slétt. Þetta er smekklegur kjóll og eins látlaus og frekast verður á kosið. Dekkri kjóllinn er í raun- inni ekki plíseraður í venjuleg- um skilningi. Það er jersey- kjóll, stroffprjónaður, sem virðist úr farlægð vera plíser- Hvítt Hermelín Hvítt hermelín virðist ætla að ryðja sér til rúms í skinna- tízkunni. En það er ekki allt hermelín sem ber það nafn. Flest er ekki annað en hvítt kanínuskinn. Hvíta skinnið er notað í kraga og uppslög á kjóla, kápur og dragtir úr dökkbláum, svörtum og koks- gráum efnum. Hvítt tweed nýjasta nýtt Nýjasta tweednýjungin er hvítt tweed sem notað er í stór efnismikil pils, notuð við ljósa, daufa liti sem betri síðdegis- kjólar. Hvíta tweedið er að vísu ekki mjallahvítt, nánast reyklitað. aður. Jerseyefni af þessu tagi eru farin að koma á markað- inn og sjálfsagt getum við bráðlega farið að kaupa það í metramáli. Það getur verið fal- legt en það útheimtir fallegan vöxt. Báðir kjólarnir eru úr Jardin des modes. MUV

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.