Þjóðviljinn - 09.01.1958, Blaðsíða 11

Þjóðviljinn - 09.01.1958, Blaðsíða 11
Fimrntudagur 9. janúar 1958 — ÞJÓÐVILJINN — (11 ERNEST GANN: Sýður á keipum 6. dagur. inn lijá henni. Ef þú ert á leiðinni þangaö, þá datt mér í hug að þú gætir gert það fyrir mig. Eg er svo slæmur í fótunum". „Af hverju tók hún það ekki sjálf?" „Hún var að fara í bíó. Sagðist vera aö flýta sér". ,','nú. Jæja þá, ég skal taka þetta ef það er tilbúið". ^Það er hérna. Hún lét skrifa það. Já, maöur minn, þe'tta er stúlka sem hefur vit á mat. Þaö er meira en hægt er að segja um margar stúlkur nú á dögum. Þeg- ar hún velur sér kjöt eða grænmeti, þá velur hvm rétt. Þetta er stúlka sem veit hvernig hún á að kaupa inn og rnatreiða, vegna þess að hún hefur ánægju af því, skilurðu". „Jæja?" Brúnó reyndi að hlæja. En þetta var ekki stund til að! hlæja. Ef maður hefði útvarp inni hjá sér, gæti hann heyrt þá kalla löfjreglubílana á þessari stundu. Drjólarnir úr morðdeildinni væru nú að lyfta þungum botnunum úr skrifstofustólunum og mjakast niður tröppurnar að bílunum. Þeir væru komnir á hreyfingu 'eftir Embarcadero. Ef til vill var þessi sím- hringing ekki sérlega snjöll, fyrst Connie^þurfti endi- lega aö velia þetta kvöld til að fara í bíó. ,011 ráðagerð- in var að fara út um þúfur. „Hefurðu rétta klukku?" spuröi Brúnó. Maðurinn stakk hendinni í vestisvasann og kom upp með þungt gullúr. Það heyrðist smellur þegar hann tók upp lok- ið með nöglinni og annar smellur þegar hann lokaði því. Hann virtist hafa tröllatrú á þessari athugun. . „Hún er átta mínútur yfir níu", sagði hann. Brúnó lét sem hann færöi vísana á úrinu sínu. „Þökk fyrir. Eg get ekki alltaf treyst mínu". Hann sneri sér við til að fara og kaupmaðurinn fylgdi honum til dyra. „Eg ætla að loka", sagði hann. En þegar hann kom að dyrunum, þá horfði hann ekki á lásinn, né á ljósin, né á brauðhleifana, né á neitt af því sem hann hefði átt að horfa á. Hann var að horfa á Brónó Felkin. „Hefurðu meitt þig?" „Nei. Af hverju spyrðu?" „Þú ert með blóðnasir." Brúnó náöi í skyndi í vasa- klútinn sinn. Hvað þá! Aftur? Allt snerist öfugt fyrir honum. Hann hafði ekki fengið blóðnasir síðan strák- ur barði hann í St. Paul, og nú þurfti nefið á honum endilega að taka upp á þessu, þótt hann hlypi dálítið. Og þessi litli væskill þurfti endilega að sjá það. Sem snöggvast var andlitssvipur Brúnós uggvænlegur eins og honum kæmi til hugar að binda endi á forvitni kaupmannsins með illu; svo sá hann sig um hönd. Vandræðin voru nóg nú þegar — jafnvel fyrix snjall- an bissnessmann. „Þetta kemur Hann gerði henni auðvelt fyrir. Rétt fyrir vakta- skiptin fór hann út og beið neðar í götunni. Þegar þú komst til hans, þá stóð hann upp við hús og var að reykja. „Eg er feginn að þú komst", sagði hann aöeins, og svo tók hann undir handlegginn á þér — ekki of fast. Undir götuljósunum virtist andlit hans unglegra en það hafði sýnzt í kaffihúsinu; djúpu hrukkurnar máðust burt og munnsvipurinn var ekki eins og hann væri reiður innst inni út af einhverju. Það var örstutt í klúbbinn. Hann hjálpaði bér yfir kantsteinana, og þegar þið komuð loks að boröinu, þá dró hann fram stólinn þinn og sagðist aftur vera feg- inn því að þú hefðir komið. Og þú varst það líka, Connie. Það stafaði einhverri hlýju frá honum, rétt eins og hann langaði til einskis frekar en vera í þínum félagsskap. „Þú ert hærri en ég," sagði hann. „Eg er á svo háum hælum." „Ef foreldrar mínir hefðu gefið mér rétta fæðu í stað þess að hella í sig rangri tegund af áfengi, þá hefði þetta kannski verið öfugt. Ýmislegt hefði verið öðru vísi." Þegar kampavíniö kom, þá vildi hann ekki bragða á því. Hann sneri teininum í glasinu fyrir þig og hló við. „Eg er þrjátíu og tveggja ára," sagði hann glað- lega. „Eg hef aldrei bragöað neitt sterkara en engi- feröl. Pabbi gamli arfleiddi mig sjálfsagt aö einhverju slæmu blóði, svo að ég kæri mig ekki um að byrja á neinum nýjum siðum. Allra sízt núna, þegar ég þarf á að halda öllu mínu viti." Hvers vegna hann þurfti endilega svo mjög á viti aö halda, sagði hann ekki fyrsta kvöldið. Brúnó fylgdi þér heim og gerði ekki einu sinni tilraun til að kyssa þig í kveöjuskyni. Hann sagði bara: „Mér finnst reglu- lega notalegt að vera með þér." Og svo hvarf Brúnó í heila viku. Þú hélzt þú hefðir sagt tóma vitleysu, gert rangt í því að segja að þú kæmir frá bóndabæ og þig langaöi mest af öllu aö komast aftur á slikan stað, þar sem möguleiki væri á að eiga fáein börn og stjórna sjálfur, í stað þess að vera aðeins fátækur ættingi. Þú varst alveg sannfærö um að þú hefðir sagt eintóma vitleysu. En hann kom aftur, og þá var aftur kampa- vín á boðstólum og meira spjall, en þá var þaö einkum hann sem hafði orðið, og þá upphófust draúmarnir. Þú komst að raun um að Brúnó gat hlaupið á svo skemmtilegan hátt úr ævintýralegum draumum yfir í raunveruleikann. „Sjáðu til," sagði hann. „Sjáðu til, Connie..... Eg tel víst að þú sért ekki ósnortin, en samt ert þú mjög góð stúlka . . . . Þú hefur þau gæöi sem máli skipta. Mér hefur dottið í hug að spyrja þig, hvort þú gætir komið með mér til San Francisco. En misskildu mig samt ekki. Eg er ekki að biðja þig að búa með mér. þú fengir íbúð fyiir þig, skilurðu — engan lúxus, en samt ágæta íbúð. Eg mundi halda áfram að búa á gistihúsi, en mig langar til að hafa þá notalegu tilfinn- ingu að ég gæti komið á stað þar sem ég væri álltaf velkominn. Eg held nefnilega að viö gætum hjálpaö hvort öðru. Áður en ég býst við svari, þá þarftu aö vita meira um mig — til dæmis það að eini skólinn sem ég hef tekið próf úr, var verknámsskóli hjá ríkinu. Flest Skólamálm Framhald af 4. síðu. I Aðgerðarleysi og ckurleiga í gjaldþroti sínu í skólabygg- ingarmálunum hefui íhaldið í bæjarstjórn reynt að afsaka sig með því að íhaldið i ríkis- sljórn hefði synjað um fjár- festingarleyfi. Þetta er þó ein- sk'isnýt afsökun. Á árunum 1952—1956 var ekkert byggt af skólum í Reykjavík hvorki barna- né gagnfræðaskólum, þrátt fyrir ítrekaðar tillögur fulltrúa sósíalista þá sem fyrr. Á þeim árum voru jafnvel hvorki fjárfestingarleyfi né fjárveitingar bæjarstjórnarinn- ar sjálfrar til skóiabygginga notaðar._ Augljóst er þó að ó- dýrara hefði verið að byggja þá en nú er, svo hugsað sé í peníngum á íhaldsvísu. Á þessum sama tíma byggðu svo spekúlantar og gæðin'gar i- haldsins stórhýsi ,,í óleyfi". Og það hefur ekki staðið á þeim að bjóða bæjarstjórnaríhaldinu húsfiæði undir skólahald á haustin. Þannig starfa nú tveir af gagnfræðaskólum bæjarins í ólöglega byggðu leiguhúsnæði og leigan er tæpar 500 þús. kr á ári fyrir það hvunæði. Er þetta eitt dæmið um hvernig gæðingunum er hygjað á kostn- að borgaranna. Okurleigan, sem borguð er fyrir skólahúsnæði mundi á skömmum tíma nægja ¦til að byggja fullkominn skóla. Eins og Ijóst má vera af framansögðu hefur íhaldið í bæjarstjórn Reykjavíkur komið skólamálum bæjarins í þann vítahring, sem þau munu ekki komast úr fyrr en gripið verð- ur til róttækra ráðstafana. Allir, sem nokkuð láta sig varða aðbúnað æskunnar og uppeldi þeirra, sem landið eiga að erfa, skyldu hugsa sig um tvisvar áður en þeir Ijá því verki íhaldsins biessun sína með atkvæði einn sunnudag síðla í þessum mánuði. reíðí ríki hafa slíka skóla handa krokkum eins og mér, stöku sinnum fyrir", sagði hann. <^ • s viíjqfm „Læknirinn segir að það sé ekkert alvarlegt'. Það er eins og þokan ýti undir það". t „Þú ættir þá kannski að flytja frá San Francisco:" Brúnó tókst að brosaii , - „Já, kannski væri það bezt". Þegar Connie gekk niður Columbusar Avenue gekk hún framhjá skuggalegu kaffihúsi. Hún nam staðar andartak og gægðist inn um gluggann. Það var ein- mitt á svona stað sem hún hitti Brúnó fyrst, þetta kvöld í Los Angeles. Hann kom inn í kaffihúsið rétt fyrir miðnættið og nefndi þig með nafni — og það var vandalaust, því að „Connie" var letrað á vinstri öxlina á framreiðslustúlkubúningnum. „Þegar þú ert búin hér í kvöld, hvað segirðu þá um að drekka kampavín með mér?" sagði hann og brosti sínu hlýlegasta brosi. Það var ekki þetta venjulega matarbros, sem matmenn og kvennabósar brugðu fyrir sig, þegar þeir áttu í raun og veru við kojufillirí í ein- hverju hótelherbergi. Rödd Brúnós var þægileg og bros hans eðlilegt. Honum var alvara með kampavínið. Og þess vegna þáöirðu boðið, dálítið undrandi yfir hve fljót þú varst að þyggja það. Og meðan hann lauk við kaffið sitt gaztu virt fyrir þér dökku augun hans; og 'gehgið úr skugga um að hann var bara einmana. uggaíjöld Þegar gluggatjöld eru keypt,!litum gluggat.iöMlim upplitist á'^eiI<ium máli, en hafi íuaður grun um að steiningin eigi að leyna lé- legu efni, er rétt að leita sér upplýsinga um það áður ea kaupin eru gerð. Meira en 5% eteining er venjulega ekki til bóta. Útlit gluggatjalda skiptir umfram allt miklu máli, og því er mjíig algengt að gluggatjökl eru ekki keypt í gluggatjalda- er ekki fyrst og fremst hugsað, skömmum tíma, þótt aðrir lit- um endinguna. Aðalkrafan semj ir breytist alls ekki. gerð vcrður til gluggatjalda, er að þau þoli sólskin án þess að groti'a sundur og litirnir séu ekta gagnvart. ljósi og þvottum. Mynstruð efni geta verið al- veg eins litekta og einlit. Teg- und litarefnisins er aðalatrið- ið, en þar sem ekki er hægt af tæknilegum ástæðum, að Jute og ektasilki þola alls ekki sóJskin, og af þeirri litlu reynalu sém fengizt hefur af gei*viefm.un '• : i>ppsa, , hefur komið í Ijós n* n; n og per- lon grotna sundur þegar þau hanga í sterku sólskini. Orlon þolir aftur á móti vel sólskin, en það er á hinn bóginn alltof dýrt efni. framleiða öll litbrigði jafn ekta: getur alltaf yerið^ hætta á þyj Ögn af-, steiningu í.glugga- ,.þega|-.efiiið ev n»tað í¦ gli^gga- að'ei'nn eða fleifi lítir í'niarg- tjáldaefninu skiþtir ekki neinu tjöíd." En hafið það í huga að t. d. mörg kjóiefni eru ekki nægi- lega ljós- og þvottaekta. Lit- arefni em sjaldan fullkomlega ekta í öllu tilliti. Efni í kvöld- kjól er ef til viil litekta gagn- vart svita og hreinsun, en á hinn bóginn þolir liturinn illa birtu og þvotta. Það gerir líka ekkert til þegar um efni í kvöldkjól er að ræða, en það skiptir hins vegar öllu máli

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.