Þjóðviljinn - 08.02.1958, Blaðsíða 6

Þjóðviljinn - 08.02.1958, Blaðsíða 6
ÍVUl €) _ ÞJÓ»VILJINN — Laugardagur 8. febrúar 195S 1«*WW«b*í v:i.i«PfcKE??^a* v þlÓÐVIUINN Útsefandi: Bameinlngarflokkur alþýBa — Bðslallstaflokkurtnn. — Rltstjörar l&agnús KJartansson (áb.), Slgurður Quðmundsson. — Fréttarltstjórl: Jón BJarnason. — Blaðamenn: Ásmundur Slgurjónsson, Ouðmundur Vlgíússon, ívar H. Jónsson, Magnús Toríi Ólafsson, Slgurjón Jóhannsson. — Auglýa- ingastjðri: Ouðgelr Magnússon. — Ritstjorn, afgrelðsla, auglýsingar, prent- amlðJa: Skðlavðrðustlg 19. - Slmi: 17-500 (5 llnur). - Áskrlftarverð kr. 25 4 ¦io. 1 Rerkjavik og nagrennl: kr. 22 annarsst. - Lausasöluverð kr. 1.60. PrentsmlðJa Þjððviljana. „Iynd er æra5 töpuð sál. " P^yrsti fundur hinnar * nýkjörnu bæjarstjórnar Reykjavíkur varð sögulegri en*,flesta grunaði fyrir fram. Strax við kjör forseta kom í ljós að íhaldið réð yfir 11 atkvæðum enda þótt fulltrúar þess í bæjarstjórninni séu ekki nema 10 samkvæmt úr- slitum kosninganna. Þetta endurtók sig við kjör borgar- stjóra. Gunnar Thoroddsen var kosinn borgarstjóri til Xjæstu fjögurra ára með 11 átkvæðum en fjórir seðlar voru auðir. Við kosningu bæj- arráðs kom svo formlega í 3jós hvað gerzt hafði. Listi ihaldsins var skipaður þremur flokksmönnum þess og auk jþess Magnúsi Ástmarssyni, ^eina fulltrúanum sem Alþýðu- flokkurinn fékk kjörinn í bæjarstjórn. Fékk þessi listi 11 atkvæði en sameiginlegur listi Alþýðubandalagsins og Framsóknarflokksins 4. Bæj- arstjórnin öll og nokkrir tug- ir áheyrenda urðu vitni að því að síðustu leifar Alþýðu- flokksins í bæjarstjórn Reykjavíkur höfðu verið end- anlega innlimaðar í íhaldið. í>að fór ekki lengur milli mála hvað gerzt hafði. Og staðfest- ing .þess hélt áfram allar kosningarnar út. íhaldið réð yfir 11 atkvæðum gegn 4 at- kvæðum vinstri manna, Al- þýðubandalagsins og Fram- sóknarflokksins, ¥^essi tíðindi eru ekki ólíkleg * til að vekja almenna at- hygli og undrun, ekki aðeins í Reykjavík heldur einnig um allt land. Einn af andstöðu- flokkum íhaldsins hvarf af sjónarsviðinu í kosningunum. Það var Þjóðvarnarflokkur- inn. Annar varð fyrir óvenju- legu afhroði en slapp þó með einn mann inn í bæjarstjórn. En nú er komið á daginn að hér hefur verið svikizt aftan að kjósendum. Ihaldsandstæð- ingar hafa verið vélaðir til að kjósa framboðslista, sem þeg- ar á herðir reynist hafa ver- ið á snærum Sjálfstæðis- flokksins. Ihaldið þurfti ekki að tapa meirihlutanum til þess að í ljós kæmi óheilindi og yfirdrepsskapur hægri manna Alþýðuflokksins. Jafn- vel þegar svo stendur á, að íhaldið bætir við sig tveimur fulltrúum og tekur þá af Þjóðvörn og Alþýðuflokknum sjálfum er þakkað fyrir fleng- inguna með því að láta eina fulltrúann sem Alþýðuflokkur- ínn á eftir í bæjarstjórninni skríða upp í bólið til íhalds- ins. Þetta er áreiðanlega há- mark þeirrar ömurlegu niður- lægingar, sem hægri menn Al- þýðuflokksins hafa leitt yfir flokk sinn síðan undan tók að halla af völdum stefnu- svikanna og íhaldsþjónustunn- ar. Er sú eymd flokksins inn- Bigluð með því að tekin er Tveir fyrrvercmdi ráðherrar Adenauers leysa frá skjóðunni alger ábyrgð á stjórnarhátt- um íhaldsins í bæjarmálum Reykjavíkur, Gunnar Thorodd- sen er nú jafnframt borgar- stjóri leifanua af Alþýðu- flokknum, og allir trúnaðar- menn íhaldsins í nefndum og störfum á vegum bæjarstjórn- ar starfa allt kjörtímabilið á ábyrgð þeirra. Alþýðuflokkur- inn er hættur sjálfstæðri til- veru í bæjarstjórn. Tjetta blasir nú við því al- ¦^ þýðufólki sem varið hefur kröftum sínum og ævistarfí í þágu Alþýðuflokksins og trúði því að hlutverk hans yrði að berjast gegn auðstétt og íhaldi og færa íslenzkri al- þýðu sigurinn. Margt og mis- jafnt hefur þetta fólk orðið að horfa upp á og þola for- ingjum sínum, en vafalaust fátt jafn átakanlegt og það sem gerðist í fyrradag í fund- arsal bæjarstjórnar við Skúla- tún. Og það er engu líkara en jafnvel Alþýðublaðið skilji að ekki sé allt með felldu þegar fulltrúi Alþýðuflokksins gengur svo opinberlega á mála hjá íhaldinu og fær fyr- ir önfaa brauðmola. I frétt Alþýðublaðsins í gær af bæj- arstjórnarfundinum er þess vandlega gætt að hvergi komi fram að neitt óvenjulegt hafi skeð. Engra lista er getið og engin atkvæðatala er nefnd, aðeins skýrt frá nöfnum þeirra er kosnir voru í trún- aðarstörf og nefndir. Er þá Alþýðublaðið eftir allt sam- an ekki stolt af fulltrúa sín- um og frammistöðu hans, eða af hverju stafar þögnin og feluleikurinn ? Hins vegar er Morgunblaðið hvergi feimið: „Samstarf Sjálfstæðismanna og Alþýðuflokksins við kosn-^ ingar og samvinna kommún- ista og Framsóknarmanna. Gunnar Thoroddsen kosimi borgarstjóri með 11 atkvæð- um", skartaði á forsíðu í gær. Það er hinn hlakkandi tónn húsbændanna á höfuðbólinu, sem vita að þeir hafa endan- lega auðmýkt og lagt undir sig hjáleiguna. Og íhaldið get- ur vissulega verið ánægt. Því hefur tekizt hvorttveggja í senn, að innbyrða eina full- trúa Alþýðuflokksins og storka á eftirminnilegan hátt þeim 2860 kjósendum í Rcykjavík, sem þrátt fyrir allt héldu tryggð við Alþýðu- flokkinn 26. janúar s.I. og trúðu að framboði hans væri stefnt gegn íhaldinu. Það hef- ur margur miklazt af minni árangri. IT'ftir að innlimun Alþýðu- *-J flokksins í íhaldið er orðin staðreynd í. bæjarstjórn Reykjavíkur, til viðbótar þjónustunni í verkalýðsfélög- unum, verður það enn ljósara en áður hve gjörsamlega hægri menn Alþýðuflokksins ¥ Tmræður um utanríkismál yi. á vesturþýzka jbinginu i Bonn skömmu fyrir síðustu mánaðamót urðu hinar hörð- ustu, sem þar hafa farið fram. Ræðuhöldin, sem var útvarpað, stóðu samfleytt í 17 klukku- tíma. Hvað eftir annað komst allt í uppnám í þingsalnum, Erich OHenhauer gauragangur, hark og háreysti yfirgnæfðu mál manna. Verstu ólátaseggirnir vom þingmenn Kristilegra demókrata, flokks Adenauers forsætisráðherra. Seint í umræðunum, þegar tveir fyrrverandi ráðherrar í stjórn Adenauersbáðu um orðið, gengu þeir kristilegu berserks- gang, glömruðu með lokunum á púltunum sínum, stöppuðu og æptu. Um tíma leit út fyr- ir að forseti yrði að fresta fundi, meðan verið væri að stilla til friðar. Tfcæðumennirnir sem hituðu *" fylgismönnum Adenauers svona í hamsi eru Thomas Dehler, fyrrverandi dómsmála- ráðherra, og Gustav Heine- mann, fyrrverandi innanríkis- ráðherra. Báðir sátu í fyrri ríkisstjórnum Adenauers, Heinemann til 1950 og Dehler til 1953. Dehler var formaður þingflokks Frjálsra demókrata eru slitnir úr öllum tengslum við sögu, fortíð og ætlunar- verk þess flokks, sem reisti merki verkalýðshreyfingarinn- ar og sósíalisma á Islandi fyr- ir meir en 40 árum. Hægri klíkan er ekki aðeins að eyði- leggja Alþýðuflokkinn eins og fram kom í bæjarstjórnar- kosningunum, heldur stefnir hún óðfluga með leifar hans beint yfir til íhaldsins eins og sannaðist í bæjarstjórninni og verkalýðsfélögunum. Fortíð og stefna Alþýðuflokksins er lögð á altari íhaldsins, æran týnd og sálin töpuð í trölla- hendur þess afturhalds og kúgunarvalds sem heitið var að sigra. Af slíkum at- burðum og staðreyndum hljóta allir einlægir og góðir drengir í hópi Alþýðuflokks- manna að draga nýjar og augljósar ályktanir um hvern- ig störfum og kröftum verði bezt varið hér eftir til að tryggja framgang þess mál- staðar sem nokkrir ofstækis- fullir hægri menn hafa fótum troðið, svikið og svívirt á svo eftirminnilegan hátt. á síðasta þingi og réði mestu um að flokkurinn sleit stjóm- arsamstarfi við Adenauer. Hann drö sig í hlé úr flokksforust- unni fyrir siðustu kosningar vegna heilsubrests. Heinemann var kjörinn á fyrsta þingið í Bonn fyrir Kristilega demó- krata, en sagði sig úr flokkn- um nokkra eftir að hann lét af ráðherraembætti. Um tíma var hann fyrir smáflokki, en var í framboði fyrir sósíal- demókrata í þingkosningunum í haust og komst þá aftur á þing. Tiehler og Heinemann slitu " báðir samstarfi við Adenau- er vegna ágreinings um utan- ríkisstefinu Vestur-Þýzkalands. f utanríkismálaumræðunum fengu þeir tækifæri til að gera upp við hann reikningana. Það uppgjör kom svo óþyrmilega við kaun liðsmanna stjómar- innar, að þeir ætluðu af göfl- unum að ganga, og vestur- þýzkum blöðum ber saman um að öldurótsins frá umræðun- um muni lengi gæta í vestur- þýzkum stjórnmálum. Liðið var að miðnætti, þegar Thom- as Dehler tók til máls. Hann Erlend tíðindi sagðist haf a sannf ærzt um, að. kominn væri tími til að hann leysti frá skjóðunni og fletti ofan af Adenauer og athæfi hans. „Það vill svo vel til, að ég veit meira en margur annar. Ég hef gægzt bak við tjöldin. Eg hef séð bak við grímurnar", sagði Dehler. Hann kvaðst hafa sannfærzt um það smátt og smátt af kyhnum sínum af Adenauer og störfum hans, að forsætisráðherrann hefði aldrei kært sig hót um að sameina Þýzkaland á ný. Hann talaði um sameiningu til þess að friða almenning, en gerði ekki nokkurn skapaðan hlut til að koma henni í kring. ræðu sinni nefnir Dehler hvert dæmið af öðru um að Adenauér hefði beinlínis kom- ið fyrir kattarnef sameiningar- tillögum, sem von var um að bæru árangur. Einkum ræddi hann um svarið víð ti'lögu Sov- étríkjanna frá 1952, um að Þýzkaland yrði sameinað og stæði utan hernaðarbandalaga. Þá hefði Adenauer beitt áhrif- um sínum til að fá Vesturveld- in til að hafna tilboðinu. Sama sagan hefði endurtekið sig hvað eftir annað. Dehler minnti á fund utanríkisráðherra stór- veldanna í Berlín í janúar og febr. 1954. Þá studdi Dehler enn ríkisstjórnína og kom til Berlínar. Þar tók fulltrúi Adenauers í fylgdarliði iitan- ríkisráðherra Vesturveldanna, Blankenhorn, á móti honum með þessum orðum: „Það er ekkert að óttast, hr. Dehler, það verður enginn árangur af þessu". Einnig vék Dehler að tillögu Edehs á fundi æðstu j manna stórveldanna í Genf, um að dregið yrði úr vopna- búnaði á svæði í Mið-Evrópu, til þess að greiða fyrir sam- einingu Þýzkalands. „Forsætis- ráðherra Þýzkalands kom þvi til leiðar að þessi tillaga, sem virtist ætla að geta orðið sam- komulagsgrundvöllur, var tek- in aftur. Hver getur svo trúað þvi, að þessi maður vilji sam- eina Þýzkaland?" > ¥jví er haldið fram, sagði- * Dehler, að kjósendur í Vestur-Þýzkalandi hafi skorið úr og vottað Adenauer traust í kosningunum síðastliðið haust. En þar var ekki um mál- efnalegan úrskurð að ræða, fenginn samkvæmt leikreglum lýðræðisins. Kristilegir demó- kratar náðu meirihluta með hinum óbverralegustu brögð- um. Helgasta kennd þióðarinn- 'ár,' trúarbrðgðin, krisfindómur- inn, var blygðunarlaust mis- notuð til að fæla fólk frá að kveða upp pólitískan úr- skurð og telja því trú um að það ætti að kveða upp trúarlegan úrskurð. Biskuparnir gáfu út hirðisbréf, sem lesin vora upp af hverjum prédikunarstól, þar sem hinum trúuðu var sagt að Adenauer og flokkur hans væri málsvari híns góða en andstæð- ingar ríkisstjórnarinnar full- trúar hins illa. Svona er hægt að vinna kosningar, en svona glata menn lýðræðinu, sagði Dehler. Hann sagði að lokum: „Ríkisstjórn sambandslýðveld- isins hefur ekki enn borið fram eina einustu tillögu, pótitíska tillögu, um samninga- viðræður. I staðinn er rekin valdstefna, hú síðast eldflauga- Konrad Adenauer og kjarnorkustefna. . . . Hvern- ig verður útlitið eftir nokkra mánuði, eftir nokkur ár? Eld- flaugastöðvar að minnsta kosti á Eifel svæðinu, máske í Fichtelgebirge í Bajern. . Og trúið þið því, að þá dragi úr viðsjám? Trúið þið því, að þá verði sundrað Þýzkaland. sam- einað? Ég álít, að þessi stefna hafi þveröfug áhrif. Það verð- ur, eins og Dulles hefur kom- izt að orði, gengið „sífellt nær brún hengiflugsins". . Stefna kalda stríðsíns er í rauninni engin stefna, hún er fólgin í því að afsala sér allri stefnu, Framhald é 10. síðu

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.