Þjóðviljinn - 22.05.1958, Blaðsíða 11

Þjóðviljinn - 22.05.1958, Blaðsíða 11
DOUGLAS RUTHERFORD: 10 MUÐSNN —-------------------------V =•=•—] h- frimlrtudagur'22; maí 1958 — ÞJÓÖVILJINN —; (11 „Gavin ók henni heim á hóteliö. Eg held að slysið Pa»|.pVJnfn|r «. 26. dagur. „Signor Mirani!" Nick reis á fætur og heilsaði honum innilega. Martin horfði á eftir þeim aö barnum meðan þeir klöppuðu hvor á bakið á öðrum. Svo starði hann niður í gulbrúnan vökvann í glasi sínu. Hann var rétt í þessu að átta sig á því, aö hefði allt farið aö skilum, hefði Richard kc-mið inn í grófina á undan og hann hefði sjálfur komið á eftir honum. En vegna óhappsins 'rrieð dekkið, hafði röðin snúizt við. Þriðji kafli. Grannur og nettur ungur maður í dökkum tvíhríeppt- um fötum var á gangi eftir brautinni frá grófunum að ' San Pietro horninu. Fótgangandi var hánn stundar- fjórðung að fara sömu vegalengd og kappakstursbíl- arnir óku g^ nokkrum>lts£^^ndum. Hann, gekk ríjður- sokkinn í hugsánir sínar, 'álútúr og dökkt, liðað hárið féll niöur á ennið. . ! Enn var hópur forvitinna áhorfenda að góna á brunna Daytonbílinn. Wilfred gekk framhjá og virti fyrir sér yfirborð vegarins. Svört förin þar sem Richard fór útaf brautinni voru greinileg og breyttust í diúpar raufar á graspallinum. Wilfred opnaði myndavélarhylki sitt og tók allmargar myndir. Svo gekk hann að bílnum og sýndi lögreglubjóninum vegabréf sitt. Máðurinn bar höndina upp að húfunni og stuggaði áhorfenduhum burt frá bílnum. Wilfred tók myndir af honum f rá ýmsum hliðum. Skemmdirnar á yfirbyggingunni virt- ust ekki sérlega miklar; en dekkin voru kolbrermd og málningin svört og bráðin. Eini óbrenndi hluturinn var leðrið á ökumannssætinu. Daytoninn sýndist skelfi- lega einmana og ömurlegur undir slökkvivökvahúðinni. Wilfred laut yíir mælaborðið til aö athuga mælana. Glerið á snúningsmælinum var brotið. Önnur nálin stóð á núlli. Hin sýndi liðlega níu þúsund snúninga á mínútu. Hann tók upp blýant og vasabók og skrífaði í nokkrar mínútur, hætti öðru hverju og nagaði blý- antsendann og starði upp eftir brautinni. Lögreglu- þjónninn og áhoi*fendurnir virtu hann fyrir sér í lotningarfullri þögn. Loks lOkaði Wilfred vasabók sinni og gekk orðalaust^ t>'l baka sömu leið og hann kom. Þegar hann var kom- inn svo sem hundrað metra nam hann staðar og starði aftur á bílinn eins og í Ieiðslu. Hann tók ekki einu sinni eftir Dayton flutningsbílnum sem ók framhjá til að sækja flakið. * f næstum auðri bílageymslunni gekk Nick fram og aftnr stynjandi af óþolinmæði. „Hvar í fjandanum hefurðu verið, Wilfred? Eg er búínn að leita að þér í tuttugu mínútm^" „Fyrirgefðu. Eg labbaði niðureftir til að lita á bil- inn hans Richards." „Eg hefði getað ekið þér þangað í Jenseninum. Þú hefðir verið tíu sinnum fljótari." Wilfred opnaði dyrnar á bíl Nicks og stóð stundar- korn með undrunarsvip á andlitinu. „Eg athiigaði það ekki:" Hann fór inn og settist. Þegar bíllinn þokaðist af stað sagði hann: „Níu þúsund." ,.Hvað ert.u að segja?" „Pmminíísmælir Richards sýndi níu þúsund snún- ing" á rnínútu." „Einmitt það?" sagði Nick þurrlega. „Hann hefur með öðrum orðiun komizt upp í þrjú hundruð eða tvö bundruð og áttatiu í þriðja." „Það er lítil ástæða til að fagna því," svaraði Nick gremjulega. ¥egimir að Mondano akbmutinni vom næstum mannauðir. Wilfred lokaði augunum þegar Nick för með Jénseninn upp í hundrað og þrjátíu á þröngum vegi. Teiknari kappakstursbíla sem fóm! þrjú hundr- uð kílómetra á klukkustund var skelfilega taugaóstyrk- ur þegar hann var í bílum á þjóðvegrím. Hann ók aldrei bíl sjálfur: Hann hafði ekki einu sinni ^kuskír- teini, heldur treySti Fionu til að aka -sér í tyeggja sæta TÝiilmphinum hennar.: „Hvax er Fióna?" spuiði hann Niek. hafi komið henni í uppnám." . „Eg skil." „Hún beið eftir þér, en enginn vissi hvar þú varst.:< „Nei." Það var óþægileg þögn í bílnum nokkra stund. Svo sagði Wilfred: „Hvaö sagöi Richard við þig þegar hann stanzaði í grófinni?" „Hann sagði að sér fyndust dekkin i þynnsta lagi." . „En Martin. Sagði hann nokkuð um bílinn?" „Hann sagði að bíllinn væri dálítið viðsjáll á horn- unum, en ég efast um að hann hafi vitað hvað. haim var að segja." „Vandræði að við skylddum ekki nota lokuðu yfir- bygginguna. Eg býst við að við hefðum fengið' fimmtán kílómetmm meiri hraöá á beinu brautunum og betrí aðlögún." „Þú hefur sagt þetta áður," sagði Nick. „En sú yfú'- bygging væri ómöguleg í Allure akstrinum og við get- um ekki flutt með okkur báðar gerðirnar." Wilfred sat lengi þegjandi. Þeir voru komnir út á aðalveginn inn í Mondano. Sunnudagsumferðin var aftur farin að sti'eyma inn í borgina. Nick tróð sér fram fyrir reiöan Fiat bílstjóra og fyrir bragöið ætlaði hann að æra Nick með bílflaut- unni. , „Geturðu skilið mig eftir við bílageymslmia?" Nick Ieit snöggt á Wilfred, en spuröi einskis, því að hann kannáðist við duttlunga verkfræðíngsins. „Kemurðu fyrir kvöldmat?" „Eg veit það ekki. Eg þarf að tala dálítið við Jóa og athuga ýmislegt." Nick hafði fengið hluta af stóm verkstæði við veg- inn að Mondano kappakstm*sbrautinni. Það kostaöi liðr iö ekki eyxi. Þeir þurftu aðeins aö leyfa eigandanum aö setja uppstóra1 auglýsingu sem í stóð að þetta væri aðahniðstöð Dayton liðsins. Fyrir það uppskar hami aukin viðskipti. Flutningabíllinn var kominn að verkstæðinu þegar Nick skildi Wilfred eftir þar. Hann stóð við hlíðina á bróður sínum, verkstæöi á hjólum sem fylgdi bílunum hvert sem þeir fóm og var útbúið flestum nauösyn- legum tækjum. Búið var að taka" niður bmnna bílinn og koma honum fyrir utanvert í geymslunni. Hinir bíi- arnir voru kyrrir á sínum stað — tilbúnir í hið langa ferðalag til Allme. , Wilfred fór í óhreinan samfesting og bar varnarfeiti á hendurnar. Bifvélavirkjamir voru að klæða sig úr vinnufötunum og þeir gutu til hans augunum. Þeir höfðu unnið sexián stundir á dag og mikið af nótt- inni á undan — án þess að fá eftii-vinnukaup. Þeir vkknrá 82 Hvernig lízt ykkur á þykka prjónakápu úr svart ogi hvítyrjóttu ullargarni með klukkuprjóni, og stór- uni vösum og hnappalista sem rastirnar snúa þvers- um í? Þetta er óneitanlega verkleg og skemmtileg kápa, en það er talsvérð fyrirhöfn að prjóna svona flík og tilbúnu kápurnar erú ekki gefnar; syo að ef til vill látum við okkur nægja að dást að stúlkunni á myndinni; Framhald af 4. síðu um leið kennsla, hófst og við vorum komnir á fjórar fœt- ur yfir bókinni áður en lauk. og gátum orðið sleppt ð-inu, þar sem það átti við, en gáf- umst alVeg upp á. framburði vissra sérhijóða. I>ar skilur þó' alla vega á milli Færes'ings og íslendings. . Að hausti íeggur Heine- sen væntanlega leið sína tií Hafnar, i Akademíið, til frek- ara náms í málaralist. Við telj- um hahn bezt kvaddan með því að tilfæra hér ummæli Lúð- víks skólastjóra: Zacharius stundaði mj^idlist- arnám sitt hér með stakri ár- vekni og dugnaði og náði mjög góðum árangri. Zacharius lagði megináherzlu á námið í list- málun og teiknun. Nú, er hann hélt heimleiðis, bauð ég honum að koma aftur til íslands í sumar og ferðast um landið og mála. Veitir skölinn honum einnig nú nokkum ferðastyrk. Er líklegt að hann muni dvelj- ast hér 5—6 vikur. Aður en. hann heldur aftur tii Færeyja, er í ráði, að hann haldi hér sýningu á vegum skólans. L. G. ErEend fteðindi Framhald af 6. síðu. við völd; Batista á Kv'ibu. Trujillo í Dóminikan&kar Iý§- veldinu, Somoza yngii í Nic- aragua, svo áð nokkrir séu nefndir. Aðrir hafa fallið hve» af öðrum^ fyrirf sameinaðrf mótspyrnuhreyfingu þjóðlegra hægri afla og vmstri flokka. Það er engin tilviljun að Nix- on fékk óblíðastar móttökur í þrem höfnðborgum, þar sem illa þokknðum leppum banda- rípks hringavalds hefur verið velt af valciastóii á síðustu mánuðum, Hrákinn sem Nix- on fékk framan i sig í Lima, höfuðborg Perii, var kvittun fyrir bandarískan stuðning við Odria, fyrrverandi einræð- isherra, ópið sem gert var að honum í Bogota. höfuðborg* Kólumbíu, sýndi hug lands- mnnnT tíl verndara Pinilla, sem Vr-r --sr einrmðisherra ti) skaamm* tima, erjóthríðin sem. ^irirli 'i v-.raforseía Banda- rikian'"'' i Cm-acas, höfuðborg Vá'tezuela, var kveðja til ': -'rr'-ír v"-'-,stiórr>ai*. sem ékaúí ikjóVhú-^i yfir Jiménez el--r'°ðioher--. begar þjóðar- uw^w'i-n i--ikti hann frá vö'-'-'-* í vetur eftir áratugs blóófcri'i. M. t; ó. Sé hárið þreytt á stífum lagn« ingum og permanenti getur far» ið vel á því áð hafa það næst- jUm slétt og bursta það upp á i við. Greiðið hárið f rá andlitimr, ]upp með eyrunum og upp firá .hálsinum að aflan, Burstið það jupp á við í mjúk ÍBöll, þáð gef- i ur hárinu léttan og fallegaB svip.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.