Þjóðviljinn - 04.06.1958, Blaðsíða 4

Þjóðviljinn - 04.06.1958, Blaðsíða 4
4)} — ÞJÓÐVILJINN — Miðvikudagur i. júni 1958 mnhi ftrf % Ffafnarf/arðarbíó Sú var tíðin að bi-ezkar gamanmyndir þóttu yfirleitt bera af sambaerilegum kvik- myndum frá öðrum löndum. Óþarft er að nefna hér nokk- ur nöfn, margar af snjöllustu gamanmyndum Breta frá ár- unum 1949—1955 hafa verið sýndar í íslenzkum kvik- myndahúsum og á þær minnzt hér í þættinum. Einn þeirra leikara, sem minnis- stæðastur verður úr þessum kvikmyndum er Alastair Sim. Undanfarna daga hefur Bæjarbíó í Hafnarfirði sýnt brezka gamanmynd með Al- astair Sim í aðalhlutverki, eða réttara sagt aðalhlutverkum-.- Hefur hún verið nefnd AUt á floti á íslenzku en enska •nafnið er Thé Belles of' St. %• Trinian's; myndin er gérð 1954. Án þess nokkur frek- . ari formáli sé viðhafðui' skal það sagt strax, að þéssi kvik- mynd olli aðdáanda hinna áfei: r Alastair Sim snjöllu brezku gamanmynda og Alastair Sim mjög miklum vonbrigðum, og það er frá- leitt að segja að þetta sé bezta gamanmynd ^Tsins, eins og. stendur í auglýsingu bíósins. Grínið í myndinni er allt svo yfirdrifið að lítinn sem engan hlátur vekur, einstaka atriði að vísu sþaugileg og brosleg en heildarmyndih alls ekki skemmtileg. \ Alastair Sim leikur óneitanlega af miklu fjöri en þó ekki nógu vel til þess að myndin sem heild verði meðmæla verð. Má vel vera að Allt á floti hafi þótt skemmtileg kvikmynd meðal brezkra blaðalesenda, sem fylgdust (og fylgjast' kannski enh) með Miss Fritton skóla- stýru og prakkarastrikum St, Trinians kvennaskólanema, en hér upp á íslandi fer kímni sem þessi fyrir ofan garð og neðan og missir marks. • AFBRAGÖSMYND í HAFNARFJARÐARBÍÓI Það fer ekki lang-ur I vegur á milli Bæjarbíós í Hafnar- firði og Hafnarfjarðarbíós, en það er mjög mikill munur á þeirri kvikmynd sem getið er . hér að ofan og myndinni sém sýnd er í síðarnefnda bíóinu. Jacinto frændi er tvímæla- laust langbezt þeirra kvik- mynda, sem mönnum stendur nú til boða að horfa á hér í Reykjavík og Hafnarfirði, og skal eindregið mælt með henni fremur en nokkurri annarri. Jacinto frændi (Mio tio Jacinto) er spænsk kvikmynd, gerð í hittifyrra undir stjórn ungversk- spænska leikstjór- ans Ladislao Vajda. Hafnar- fjarðarbíó hefur áður sýnt tvær af myhdum Ladislao Vajda. Sú fyrri var hin fallega helgisagnarmynd Marcelino, pan y vino, en fyrir hana hlaut Vajda heimsfrægð; hin var Nautabaninn, Hfleg og ósvikin spænsk mynd( er hafði á sér snið leikinna heimildarkvik- mynda. Beggja þessara kvik- Pablito Calvo í hlutveriú Pepote og Antonio Vico sem Jacin,to. mynda var getið að verðlejk- um hér í þættinum á sínum tíma, en Jacinto frændi stend- ur þeim þó enn framar, það er mynd sem verðskuldar al- menna athygli og mikla að- sókn. Sagan er bundin lífinu á stórborgartorginu, en meðal þeifra sem þar „ráða ríkjum" er Jacinto fyrrverandi tóread- or, nautabani. Þetta er maður sem muna má fífil sinn fegri, en hann reynir þó stöðugt að halda virðuleik sínum — ekki hvað sízt þegar stjúpsonur hans,' munaðarlaus drengur Pepote að nafni, á í hlut. Dag nokkurn fær Jácinto bréf, þar sem hann er minntur á samn- ing sinn um, að það kvöld. eigi hann að taka þátt í nautaati á stærsta leikvangi borgarinnar; Hann þarf sjálf- ur að leggja til búninginn. Og nú er lyst á einkar skemmti- legan hátt hverníg þeir Jac- into og Pepote reyna með allskyns ráðum að afla þeirra 300 peseta, sem leigan á glæsi- legurh toreadorbúningi kostar. Það er Pepote litli er tekst að lokum á sitt eindæmi að ráða málinu til lykta — en ekki skal greint frá myndarlokum hér. ';'i"- ¦- Margir minnast Pablito Calvo, drengsnáðans sem lék Marcelino í samnefndri mynd. Hér er hann nú aftur kominn og leikur nú Pepote af miklum yndisþokka. Antonio Vico sýn- ir einnig framúrskarandi leik í hlutverki Jacinto, hins heill- umhorfna nautabana. Vorpróíum í barnaskólunum lokið — Þolraunin aístaðin — Strákur í átta ára bekk og stelpa í sjó' ára bekk — Um kennarana. BARNA- og unglingaskólum bæjarins er nú nýlokið, prófin, hin mikla þolraun, sem endur- tekur sig á hverju vori, eru af- staðin, auðvitað með misjöfn- um árangri. Unga skólafólkið er oft borið þeim sökum, að það nenni ekkert að lesa, þ. e. a. s. námsbækurnar, og því sé bjartanlega sama hvort enda- sætið það hlýtur á vorprófi, metnaður þess nái sem sé ekki til skólanámsins. Þótt nokkuð kunni að vera til í þessum á- sökunum, þá er þó sumt af unga skólafólkinu mjög áhuga- samt og metnaðargjamt, og gleðst innilega, ef því auðnast að hljóta verðlaun samvizku- samlegrár ástundunar á vor- prófinu. Pósturinn þekkir nokkra krakka, sem biðu þess með mikilli eftirvæntingu að fá einkunnir sínar, og höfðu svo fuHa ástæðu til að vera dá- JLítið upp mArt sér af þeim, þeg- ar þær komu. Strákur i átta ára bekk kom heim frá því að sækja ejnkunnir sinar mjög svo brosleitur, þreif símtólið og hringdi í mömmu sína, sem vinnur úti, til þess að tilkynna henni úrslitin. Það gat ómögu- lega beðið þangað til hún kæmi heim. Hann varð nefni- lega efstur í sínum bekk með rúma 8 í aðaleinkunn, og fékk m. a. 10 í reikningi. (Það er auðvitað aldursflokkapróf). Systir hans í sjö ára bekk varð númer tvö í sínum bekk og vírtist mega vel við una, þar sem hún var alger byrjandi í haust. Já, sumum krökkunum stendur engan veginn á sama um námsárangur sinn, heldur gleðjast- innilega yfir góðum vitnisburði. og áreiðanlega vek- ur það stolta.'feleðí 'fcjá Taug- flestum foreldrum, ef börnin þeirra standast þolraunina með prýði. Þótt okkur kunni að virðast lítil kúnst að leysa prófverkefni krakkaona hundr- að prósent rétt. þá skulum við samt forðast að gera lítið úr prófunum í þeírra, áheyrn. Heldur skulum við , samfagna þeim, sem náðu góðum árangri og hvetja hin, sem miður gekk, án þess að særa þau, til þess að leggja sig betur fram næst. Það er nefnilega gersamlega á- stæðulaust að örvænfa fyrir lífstíð yfir misheppnuðu prófi upp úr sjö, átta eða níu ára bekk. — En það koma fleiri við sögu skólans, en börnin,- hverj- um skóla fylgja líka kennar- ar. Og eins og gengur og ger- ist, þá eru sumir kennarar mjög góðir, aðrir sæmilegir, enn aðrir allt að því ómöguleg- ir. f fyrstu bekkjum barnaskól- anna tala nemendumir yfirleitt vel um kennara sína og er langoftast auðheyriiega mjög vel við þá. Þegar kemur upp í efstu bekki barnaskóiahs og unglingaskólann, getur allt eins verið, að þétta breytist dálítið. Og það er ekki alltaf vanþakk- læti eða eftirtektarleysi nem- endanna að kenna, ef "þeim lik- ar ekki kennslan hjá hinum eða þessum kennaranum. Það fer' ekki alltaf saman að vera sjálf- ur vel að sér ,í einu fagi og Pramhald á 8. síðu. Fiíiar. Landhelgismál Islendinga ber víða á góma. Þjó&viljan- um hefur þannig borizt blað nokkurt sern kemur út í. eihu úthverfi Kaupmannahafnar, Aalhohnbladet, og þar er 14. maí vikið að íslandi í ritstjórn- argrein. Blaðið er að ræða fund utanríkisráðherra At- lanzhafsbandalagsríkjanna í Kaupmann;\höfn og segir: ,,En það gerðust einnig óheppilegri tíðindi. Og tar var að verki það sama ísland, sem notfærði sér hersetu naz- ista í Danm'-'rku á stríðsár- unum til þess áð rífa sig á siðlausasta hátt frá móður- landi sínu eftir næí'.tum því 1000 ára sambúð, en á því tvnabili höfðum við — eftir getu okkar og því sem. þá tíðkað;st — hjálpað því, bor- ið flestar fjárhagsbyrgðar þess, annazt þróun þess o. s. frv. svo að það gæti fylgzt sómasamlega með á sviði menningar, mennta o. fl. Og nú hótaði ísland að segja sig úr Atlanzhafsbanda- laginu — með skírskotun til þess að fiskiðnaðurinh mikli hefur hag af fiskveiðatak- mörkunum sem e'ru stærri en - nokkur dæmi eru um. Hvort úr þessu verður er ekki vitað enn. Það er væntanlega undir því komið hvað ísland hagn- ast á vöniskiptíiverzlun sinni við — Rússland. Og á þeim vettvangi hefur Danmörk litla hvorki ástæðu né afl til. að taka í taumana". ', Bins og sjá má haldast þarna í hendur þekkingin og góðvildi:\. Og greinin er alls ekki ómerkileo; heimild: hún mun sýna nokkuð vel þann husr sem fjöldi manna í Dan- mörku ber til ísl.endinga, þó að hann komi sjaldnar fram. á prenti en við mætti búast, oa: það er fróð'pgt að bera hana saman við venjulegt góðvildar og skálaræðugaspur eem meira veðnr uppi. Þetta' er það sem venjulegur dansk- ur m^ðut veit um Island! Enda fer ekki illa á þfví að þeir menn danskir. sem enn svta'þpð að geta ekki „hjálp- að" okkur eins og forðum, hafi fylbtu samúð með Bret- um er þeir verða nú einnig a.ð f.iarlæg.ia hjá.Ip sína af miðunum umhverfis landið.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.