Þjóðviljinn - 25.11.1958, Blaðsíða 11

Þjóðviljinn - 25.11.1958, Blaðsíða 11
Þriðjudagur 25. nóvember 1958 — ÞJÓÐVILJINN — (11 PETER CURTIS: 47. dagar. v Satt að segja hefur mér þótt þetta mjög cþægilegt, einkum bar sem þessi óþekkt virðist hafa byriað um sama leyti og ég kom. Sumt fólk ímyndaði sér sjálf- sagt að é?: hefði spillt barninu við móður bess, en Curwenhiónin hafa aldrei gefið það í skyn með einu orði. og þe.e:ar é*? minntist á það siálf, sögðu þau mér, að slíkt befði aldrei bvarflað að þeim. Þó er óvíst að þau hefðu sent'hana í heimavistar- skóla þrátt fyrir þetta, en bau hafa í hvg^i'u.að fara til útlanda í ársbyriun. Frú Curwen virðist hafa óbeit á húsinn bg.-siá eftir að hafa flutt á svona einmana- lerran og.afskektan stað. Öj? ef hún lætur einhverja ósk í liós, verður hann auðvitað samstundis við henni. Er: hef víða verið en aídrei séð hión jafnhrifin hvort af öðru. Það er svo mikið skrifað um hiónaskilnaði í b.öðum oö' skáldsöeum að það liggur við að maður haldi að ást í hiónabandi sé gamaldags, en það er sannarlega gott og saman að kynnast hjónum, sem eru reglulega ástfanf'ih á gamaldaes vísu. En þótt henni Jeiðist húsið, geri ég ráð fyrir að hún hafi haft gótt af dvölinni hérna. Hún er ger- ólík nersnna oe konan sem þér lýstuð fvrir mér kvöld- ið í Hunstanton, miklu aðgengilegri, ef mér leyfist að sefíia það,- Mér þótti vænt um að fá bréfið frá yður, bótt þér trúið því siálfsagt ekki neraa mátulprra. fyrst ég dró svona lengi að svara bví. Eg óska yður gleðileera jóla og alls híiis bezta á komandi ári. Eg læt yður vita þeg- ar éa; ím nýia atvinnu. Ef til vill verður húií nógu nærri yður til þéss að við gætura hitzt stöku sinn- um og drukkiö saman tebolla. Það þætti mér gaman. Yðar einlæ°', Myra Duffield." Eg las bréfið til enda. bvrjaðí á þvi aftur oe las hvert einasta orð að nýju, og stóð svo barna agndofa, eins og bréfið hefði sprengt mig í loft upp og lam- a'ð rriig. Ungfrú Díönu samdi ekki við móður sína. Ungfrú Eloise ætlaði að senda þetta viðkvæma, ynd- islega barn í skóla handa börnum, sem voru næstum því munaðarlaus. Hálsklúturinn. ,,Hún er gerólík persóna." ,.Svo innilega ástfangin hjón." Undrunin yfir asnanum. Skvndileg uppsögn mín. Allt þetta kom heim, eins og brotin í gestaþraut, en þó var einn munur á. Þegar bútarnir í gestabraut eru settir saman, sést hvað þeir eiga að tákna. Þessir bútar áttu allir saman, en útkoman varð tóm vitleysa. Eg tók af mér hvítu svimtuna, sem ég bafði ekki skevtt um að taka af mér síðan ég baðaði drenginn, og fór niður í setustofuna. Frú Forsdyke lá á hnjánum framp.n við arininn og var að pakka iólavjöfum inn í mislitan pappír os>; b;nda utanum þá silfurþráð. Hún leit unp o°' sagði: „Komið þér inn, Fóstra. Er allt tilbúið?" Eg sagði: ,.Mér þykir miög leitt, frú Fors- dyke, að þurfa að segja þetta á þessxmi tíma, en ég var að fá fréttir sem p'era það að verkum að ésj neyð- ist til að fara héðan. Eg get ekki farið með ykkur til Devon á morsun." ,,VitIeysa, Fóstra, aiiðvitað megið þér til. Hvar ætt- um við að útvega okkur barnfóstru á Þorláksmessu? Veslingurínn, þér eruð alveg í uppnámi. Svona, setjizt þér nú niður og sepið mér allt af létta. Við hliótum að geta kiiipt þessu í lag án þess að þér þurfið að fara sjálf." Hún fjarlægði nokkra litla pakka af sófanum og. hrísti til púða. „Mér þykir það leitt," sagði ég. „Það er dálítið sem ég ein get gert og ég verð að gera þaö undir eins." ,,Ég hefði haldið," sagði húri og rödd hennar varð hörkulegri, ,,að þaö gæti beðið þangað til eftir jól. Það kemur ekki annað til mála. Eg get ekki haldið jólin í Devon og haft Cedric í pilsunum allan tímann. Ekki fyrr en eftir jól, Fóstra." „Nei. Eg er þegar búin aö bíöa of lengi. Eg get ekki lýst því hve leitt mév þykir. aö valda yður þessum óþægindum, en þetta er svo áríðandi, ,Eg verð að fara héðari í fyrrámálið:" Gremja ög forvitni blönduðust'í andliti hennar.' „En hvernig getur staðið á því? Er einhver veikur — eða dáinn?" „Eg þarf nú einmitt að komast að því, frú." „Jæja," sagði hún reiðilega. „Eg hef bara aldrei heyrt annað eins og þetta. Fyrirvaralaust og útskýr- ingalaust og allar áætlanir okkar fara út um þúfur. Eg hefði aldrei trúað þessu á yður. Eg hélt þó að þér hefðuð einhverja sóma- og ábyrgðartilfinningu." „Þaö hef ég," sagði ég. „En þarna er um að ræða eldri tilfinningar. Mér þykir það mjög leitt, en ég verð að fara." Og ég hugsaði með mér: Jólin eru þó talin vei'a hátíð barnanna; það var varla svo mikil fjarstæða að hún og faðirinn önnuöust barnið í fáeina daga. Að minnsta kosti fannst mér það ekki í svipinn. Eg pakkaði um nóttina og náöi í lest klukkan tíu frá Liverpoolstræti. Eg reyndi að komast að því hvern- igí ég kæmist á fljótastan. og auðveldastan hátt til St. Brodric, en afgreiöslusalurinn var troðfullur af fólki í jólaskapi, klifjuðu pökkum og pinklum með börn sér við hlið, og ég gat ekki fengið annað iit úr afgreiðslumanninum en það, að ég yrði að fara til Colchester. Lestin var troðfull af fólki og hægfara og klukkan var næstum orðin tólf þegar hún kom til Colchester. Þar komst ég að því, að ég varð að fara til Saxmund- ham, skipta þan um lest og fara með lítilli aukalínu til Northam St. Mary, en það var næsta járnbrautarstöð við St. Brodric. Ferðin yfir landið með hægfara sveita- lestum tók megniö af deginum, og þegar til Notham kom, var orðið dimmt og kalt. Eg var þó fegin þegar ég uppgotvaði þaö, að við brautina beið Ieigubíll, sem virtist fara reglubundnar ferðir frá Northam til St. Brodric. Ökumaöurinn í þessu farartæki, gamall skröggur, dúðaöur þykkum yfirfrakka, var þó ekki á því aö leggja strax af sta.ö. Eg sagöist þurfa að flýta mér og bauð honum aukaþóknun ef hann vildi leggja af stað undir eins. Hann ræskti sig og spýtti. „Fyrirgefið, frú mín," sagði hann. „Þessi bíll er kallaöur brautarbíllinn og hann ber nafn með rentu. Eg tek hérna fólk sem ætlar til St. Broddy og í hin þorpin og ég bíð hérna þangað til Ipswich lestin kem- ur. Peningarnir eru ekki aðalatriðið, heldur álitiö. Ef einhver kemur meö Ipswich lestinni og ætlar til U- borough, þá er það lítil huggun fyrir hann að vita að þér hafið greitt mér tvöfalt gjald, ha?" Og þegar ég var búin að ganga úr skugga um að um thvóttlr Dannimac reg ipur MARKftÐUBÍNft Hafnaistrætr 5 og Laugaveg 89. Pramha3d af 9. síðu. kvöld, því að Þróttur var talinn öruggur sigurvegari og líklegur sigurvegari í mótinu, en þetta jafntefli gerlr þeim erfiðara fyrir er til úrslitana kemur. ¦ Þróttarpiltarair virtust ekki taka leikinn- sérlega hátíð- lega og sýndu ekki evipaðan leik og þeir eru vanir að gera. Þa'ð munaði ekki nema broti úr sek. að leikurinn tap- aðist, því að á meðan knött- urinn flaug yfir teiginn, kvað blístra dómarans við. Leikn- um var lokið, en knötturinn hafnaði í markinu! Víkingar börðust aftur á móti allan tímann og liðin skiptust á um að hafa forust- una. Víkingur skoraði fyrst, 1:0 — 1:1 — 1:2 — 3:2 — 3:4 — 4:4. Leikur mark-. mannanna. vakti óskipta at- hygli áhorfenda. Fj'rsti flokkur karla: KK — Fram 12.9 Leikur þessi var lengi jafn og spennandi og mátti vart á mill; sjá .allan fyrri hálfleik. Fram skoraði fyrsta markið, KH jafnaði 1:1 og svo hélt "þetta áfram, þannig að KR- ingar höfðu alltáf forustuna en Fram jafnaoi í sífellu í fyrri hálfleik. í hálfleik standa lerkar 6:5 íyrir KR, en rétt eftir leikhlé jafna Framanar 6:6. Síðan gera KR- ingar 4 mörk í röð, og þá voru úrslitin ráðin. Virtist sem Framara vantaði úthald á við KR-in'ga. Fyrsti flokkur Isarla: ÁriiTJ'iuii — Vikingur 6:6 Það blés ekki byrlega fyr- ir Ármenningum til að byrja með, því að Víkingar höfðu skorað 4 mörk áður en Ár- mann komst á blað, og var þá nokkuð liðið á leikinn. Svo tóku Ármenningar að sækja í sig veðrið en það var of seint til þess að ná því að sigra. Bar leikur Ármerminga svolítinn svip þess að leik- menn liðsins væru ekki sér- les;a leikvanir, þá hefði öðru- vísi fiarið. í liði þessu voru íþróttakappar sem kunnari e.m úr öðrum greinum en handknatt.leik, þar varu hetj- ur úr frjálsum íþróttum, s-'ndka-pi og ef svo mæ'tti ícHa, uppgjcla knattspyrhu- m" ^n. I.Lí þar nefna Þóri Þor- steir.^son og Hilrnar Þor- björnsson, sem sannarlega enr liðtækir, og Þorge'ir Ólafsson sem er þekktur sundgarpur. Eftir gangi leiksins voru Ármenningar nær því að sigra, þó geta báðir unað jafnteflinu. MiStal við Swawar Framhald af 7. síðu. verulega stórt málverk — eitt þeirra listaverka Sfcm sl^ýra tímann, bregða yfir' hann bir.tu, varpa á hann ljósi. Það kynni að vcra mesta málverk íslend- ings á atómöld. Eg læt þá skoðun i Ijós -yið listamanninn. — Heldurðu það ;ugi ejtt- hvað? segir hann. Það er orðið hlýtí í skálan- um. B. B.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.