Þjóðviljinn - 10.12.1958, Blaðsíða 11

Þjóðviljinn - 10.12.1958, Blaðsíða 11
Miðvikudagur 10. desember 1058 — ÞJÓÐVILJINNÍ — (11 PETEITCVIITIS: 60. dagur, uppsögn Emmu Plume; jafnvel giðfin sem ég haföi gefið Bob Soames til þess að hann gæti gengið'að eiga Alice. Þeir höfðu upp á öllu nema hinu eina sem hefði getað orðið mér til hjálpar — hvar Eloise befði fengið birgðir sínar. Og auðvitað var það út af fyrir sig gróft réttlæti. Allar varúðarráðstafanirnar sem ég hafði gert til að valda dauða vegna hræðslu, voru teknar sem sönnun þess að ég heföi valdið dauða með eitri. Var nokkuö réttlátara? Og svo gerðist það að lögreglan, sem gat ekki kom- izt að því hvar Eloise hafði fengið morphalínið sitt, fann tvær töflur í baðherbergisskápnum í Virkishús- húsinu. Ég sver að ég hafði aldrei tekiðveftjr .þeim. Antonía — sem hafði snúizt gegn mér smám sam- an eftir krufninguna — kom mér nú mjög á óvart með því að telja þær sína eign. Ég geri ráð fyrir að hún hafi gert það í góðu skyni. En það voru síðustu mis- tökin, lokahöggið. Fram til þessa bafði ekkert legið fyrir um það, hvar ég hefði náð í eitrið. Og hefði hún sagt það sem hlaut að vera sannleikurinn, að hún hefði fundið; töflurnar í dóti Eloise þegar hún flutt- ist í húsið, væri aðstaða mín sennilega önnur á bessari stundu. En nei, af misskilningi og ef til vill í þeim til- gangi að bæta fyrir það illa sem annar vitnisburöur hafði gert mér, varð Antonía endilega að segja að hún ætti töflurnar. Jæja þá, hafði hún átt þær í Sand- borough? Já. Ög hafði hinn ákærði haft aðgang að eigum hennar í Sandborough? Ég varð undrandi þeg- ar ég komst að því hversu margir vissu nákvæmlega hversu oft og á bvern hátt ég hafði heimsótt Antoníu í Elitchkrána. Það réð úrslitum. Hvers vegna ég hafði gert bað, hafði alltaf verið augljóst. nú vissu þeir hvern- ig. Ég býst ekki við að nein einasta mannvera í öllu Englandi hafi verið í vafa um sekt mína. . Og því,ekki það? Ég gerði það. Ef ég hefði ekki tek- ið til minna ráða hefði Eloise sjálfsagt verið í kasti á þessari stundu og fengið mikla samúð sem hún átti'* ekki skilið og ég væri að hrópa á Fóstru. ¦ Einu sinni eða tvisvar, þegar ég sá að öll von var úti, fann ég hjá mér hvöt til að segia: ,.Ef þið lítið inn í læsta skápinn fyrir ofan stigann — ,?em þið hafið sjálf- sagt séð — mumið þið finna eða bafa fundíð, fane«:an, nýjan grammófón með sígeunadansi eftir Recbof fyrir fjórar fiðlur í réttum stellingum. Þ?ð 'ér b?>navopniö, alveg einstætt í sinni röð að því er ég he]d." En það hefði ekki komið að neinu haldi og flestir hefðu tekið það sem furðusögu. Og verið getur að ein- hver annar veslingur láti sér detta í hug að losa sig við óþarfan kvenroann á þennan hátt. Ép; vil ógjarnan eyðileggja möguleika hans, bótt ég hikaði auðvitað ekki við það, ef ég héldi að það yrði mér til hjáipar. Og ég veT-ð því færður í glæpabækurnfr sem venju- legur eiturbirlari. Og tnilegá lifir berra Roughead til aði skemmta fólki með sögúnni af bví eins og hann hefur oft skemmt mér rneð öðrum sögum. Það verður góð saga etns og ég-sagði Antoníu: afskekkt hús sem kallað var Virkisbiíí; brjáluð eiginkona og falleg hjá- kona. En leyndarmál þeirrar sögu verður aldrei sagt. Ég þekki helming þess og Elóíse hinn helminginn. Og þeir sem látnir eru segja ekki frá. í hvert skipti sem mér verður hugsað til lokabragðs Eloise, þá fer ég að hlæia.......... En þéss á milli hugsa ég öðru vísi. Þá hugsa ég um morgundaginn og eiphvern ókominn dag sem nálgast mig hljóðlaust og hiklaust. Þann dag verð ég hengd- ur. Vegna þess að ég var fátækur og elskaði Antoníu og vildi ekki leggja árar í bát og vegna þess að Emma Plume hataði mig, verð ég hengdur. Ég hugsa- um krókinn og snöruna, armfjötrana og böðulshettuna. Einhvers staðar er maður að gera stærðfræðilegan út- reikning á þyngd minni og lengd fallsins sem meö þarf handa mér. Hann er að vinna að dauða mínum, rétt eins og ég vann að dauða Eloise. Bráðum rennur upp grár morgun og þá verð ég einmana og óttasleginn, alveg eins og Eloise var ein- mana og óttaslegin. Ég verð eins hjálparvana og hún. Hún gerði mér aldrei mein, fremur en ég hef gert mein þeim mönnum sem koma mér fyrir kattarnef. Stundum virðist mér sem örlög okkar hsfi verið svo' óleysanlega ofin saman, að ég finn jafnvel til félags- kenndar gagnvart henni. Og það kemur mér líka til að hlægja. En morguninn þann hlæ ég sennilega ekki. Kannski æpi ég eins og húh geröi. Stundum þegar ég hlæ ekki núna, þá æpi ég. Endurminningin um réttarhöldin kemur upp í huga minn og ég fer að hlæja. tTmhugs- unin Um lokadaginn kemur á eftir, ög þá æpi ég. Þess á milli er ég bara að hugsa. Ég sit hér og hugsa — um Antoníu sem ég elskaði og ást mín varð hvorugu okkar til góðs; um Eloise sem beitti mig svo hárfínum brögðum; um Emmu Plume og óbugandi hatur henn- ar. Þetta er kynleg saga. Mér er ljóst að ég hef eytt lífi mínu til ónýtis. Það var ýmislegt smávegis sem ég kunni vel að meta, heit böð, hreint lín, sólböð, góðan mat. Ýmislegt smávegis sem ég fórnaði vegna þess sjálfs og vegna Antoníu. Ef til vill var eitthvað sem Eloise hafði líka yndi af. Og því segi ég ef til vill? Ég veit að svo var. Ég svipti hana því. Mér hefur dottið það í hug upp á síðkastið. Og svo er um fleira. Og stundum þegar eitthvað kem- ur óvænt upp í huga minn, þá rek ég upp hljóð og ber enninu í vegdnn; og þá dettur mér Eloise í hug og aðfarir hennar. Nú skil ég hana. En hér er ekki litið á mig meö því ógeði sem ég var vanur að finna til gagnvart Eloise. Allir eru mjög vin- gjarnlegir. Þeir reyna að dreifa huga mínum, bjóða mér girnilegan mat til að viðhalda líkama, sem í raun- inni er ekki lengur til. Yfirleitt afþakka ég hann; og ég geri ráð fyrir því að það veröi lygi ef þeir skrifa eins og venjulega í skýrsluLSÍnar: hinn látni át stað-. góðan morgunverð." ENDIR. Bæjarpósturinn Framhald af 4. síðu ráð-herrans til að veita ábyrgð- inni yfir á vei'kalýðinn. Eftjr- farandi staka, sem. einn af fulltrúum á Alþýðuifambands- þingi kvað, þegar hanh hlust- aði á Hermann útskýra lausn- arbeiðni sína er aðeins ei^t' dæmi um það,. hvernig verka- lýðurinn lítur á'framkomu ráð- herrans. - ,:Harðnaði 'glíman, Hermann þá hnykkinn snöggt á lagði, en fyrr en varði flatur lá, — fíll á eigin bragði." Telpukápa með ParisarsniSi Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vinarhug við fráfall og jarðarför móðUr okkar og tengdamóður, JAKOBÍNU ASGEIRSDÓTTUR, Laugaveg 69. Kristín Guðmundsdóttir, Guðrún Guðmundsdóttír, Davíð Guðmundsson, Þéra Böðvarsdóttír. ÍSK. Fröhsk tízká segír líka til sín í telpufatnaði. — Þessi kápa hefur allt 'til að bera sem telpa girn- ist. Hún er skemmtilega víð, ermarnar rúmar og vasarnir djúpir og góðir. (Sennilega ér hún í síð- asta lagi fyrir okkur telpur). Kápan er kragalaus og það gefur möguleika til alls konar breytinga í sambandi við kraga og hálsklúta og hnepslurnar eru áberandi og gefa kápunni sérstakan svip. Framhald af 6. síðu. hin sérstæðasta nienningar- þjóð Indíána bjó, þar sem Písarro og ýmsar aðrar hin- ar mestu hetjur meðal kon- kistadoranna háðu víðfrægar orustur og rændu ótrúlega miklu gulli, sem flutt var til Evrópu og hafði íirlagarík áhrif á allt efnahagskerfi hirrs"gamla heims. Kaflarnir um Boliviu, Eeuador og Kol- ombiu eru svipaðir og kaflinn um Chile, fremur stattar rit- gerSir um lönd og þ.ióðir, en 'fnn í. þær eru- íléttaðar ferðaiýsingar höfundar. Söguheimildir þær, sem höf- undur notar artallega, eru nær allar til á Landsbókasafninu, bæði annálar konkistadoranna og hið mikla skáidverk Arau- cana eftir Ercilia og Elegias de Varones ilustres de Ind- ias eftir Ju'an de Castellanos. Vísum þeim sem höf. hefur tekið upp í þessu riti hefur Guðmundur Sigurðsson snúið til ljóðs eftir orðréttri þýð- ingu i lausu máli frá hendi höfundar. Hefur Guðmundi farist þýðingin prýðilega úr hendi. Auka Ijóð þessi á fjölbreytni ritsins og eru um' leið sýnishorn af hinum klass- isku spænsku bóknienntum, sem því miður eru ókumiar flestum íslendingum. Eitt af helztu einkennum höfundar er hinn geysimikii áhugi hans á ævintýrum og glæfraförum hinna spænsku konkistadora, ei' hann lýsir með ótrúlega sterkri innlif- im. Sama er að segja um hina hálfvilltu Indíána. Sögur Imus um þá, minna á riddara- sörru bæði að stílblæ og öllum1 frásagnarhætti. Villimenn, villt dýr og villtur gróður era; f^emur öðru hans hugðarefni. Þó er hnnn ; jafnframt hinni mesti realisti og byggir jafs.-< ?,n á traustum grundvelli' frumheimildanna. Hann þarf ekki á miklum lygasögum aði halda til þess að gera frá-. sögnina spennandi. Stíll hans, .sem er hvorttveggja í senn myndrænn og músikalskui'n gefur frásögninni líf og lit. Það er mikil ánægja, að sjá; eina slíka bók meðal hinna mörgu ferðabóka sem hú- flæða yfir þjóðina, og raunar alla heimsbyggðina. Þessi bólí er til eftirbreytni, en því míð- ur eru alltof mörg rit sömu tegundar til viðvörunar. Tjtgáfa bðkar þessarar er vönduð bæði hvað snertir út-< lit og prófarkalestur. HelztJ er það ljóður á henni að efnis-. yfirlit vantar, en það er les- endum mikil þægindi, «n út- gefendum lítil úöát, s,ð efnia:- yfirlit sé sett í hverja bók. Skúíi Þór^arson, !

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.