Þjóðviljinn - 18.05.1962, Blaðsíða 15

Þjóðviljinn - 18.05.1962, Blaðsíða 15
ROYHERRE: Ég heiti Roy Herre. Allra myndarlegasta nafn, finnst ykk- ur ekki? Og sú var tíðin að það átti vel v.'ð. Þá var ég reglulegur herramaður, hafði nýlega fengið eftirsótta stöðu í Betonit H/F, gekk með egg- hvasst brot í buxunum og var ekki síður efnilegur en Stor- mann, starfsbróðir minn. Það er raunalegt að þurfa að v.'ður- kenna það, þar sem ég stend nú kengboginn yfir uppþvottin- um, vopnaður hentugri plast- svuntu, en herranafnið er ekki lengur jafn vel viðeigandi. Ég var t.'lneyddur að skrópa af skrifstofunni í dag líka. Það er í þriðja sinn á hálfum mán- Uði. En föstudagshúshjálpin er með þursabit og hér var allt á öðrum endanum. Auk þess Hggur Trilla í rúmj'nu. Konan mín ympraði eitthvað á því að hún gæti skqtizt heim millj klukkan tíu og tólf. En klukk- an e.'tt þarf hún að fara á mik- ilvægan fund. En það er bara ekki nóg að ,,skjótast heim" og hrista >afþurrkunarklút smá- stund. Hér þarf beinlínis að moka út. Og ég þarf ekki að 13.15 13.25 15.00 17.00 18.30 20.00 20.05 20.35 21.0.0 21.10 21.30 22.10 22.35 23.15 Lesin dagskrá næstu viku. Við vinnuna: — Tónleikar. Síðdegisútvarp. Fréttir. — Endurtekið tón- listarefni. Ýmis þjóðlög. Daglegt mál (Bjarni Einars- son cand. mag.). Efst á baugi. Frægir söngvarar; Irmgard Seefried syngur. Ljóðaþáttur: Sveinn Skorri Höskuldsson magister les kvæði eftir Hannes Haf- stein. Tónleikar: Tvær flautusón- ötur eftir Bach (Jean- Pierre Rampel leikur á ílautu, Robert Veyron-La- croix á sembal og Jean Huc'hpt á selló). Útvarpssagan: Þeir, c\tir Thor Vilhjálmsson; II. (Þorsteinn ö. Stephensen). Upplestur: Allt að veði, smásaga eftir Dcnald Hough (Steindór Hjörleifs- son leikari). Á síðkvöldi: Létt-klassísk tónlist. a) Lög úr óperett- unni Káta ekkjan eftir Le- hár (Anneliese Rothenberg- er og Herbert Ernst Groh syngja með kór og hljóm- sveit; Wilhelm Stephan st.iórnar). b) Kvöld í Vín: Fílharmoníuhljómsveit Vín- arborgar leikur óperettu- forleikina Leðurblakan eft- ir Strauss, Morgunn, mið- degi og kvöld eftir Suppé og valsinn Gull og silfur ojp. 75 eftir Lehár. D^gskrérlok. fara á neinn mik.lvæHan fund. Það er lan-jt síðan forstjórinn bað mig um að mæta á s'.íkum fundum. Mjög langt síðan. Ég held bað standi einhverju sambandi við skyrturnar. Skyrt- ur Stormanns eru alltaf mjalla- hvítar. Mínar eru práar. Þær verða ekki • hvitar b;á mér hvern.'g sem éí nudda og nudda. Og farið nú ekki að tala um þetta undraefni sem gerir þvottinn mjallahvítan sam- kvæmt auglýsingunum. É? nota óhemju af þvottaefni! Op éa er búinn að reyna allt, bókstaflega allt — nema vítissóda, sem Bitta hefur bannað vegna te'pnama. Samt sem áður eru bær sráar. Það er að segja skyrturnar. Mér þætti gaman að vita hvaða þvottaefni Stormann notar — Auk þess er ég með hné í buxunum. Það er ömurlegt til þess að vita, en ég hef ekki ennþá lært að pressa buxur. Þegar illa liggur á mér, grunar m'"g, að ég muni aldrei geta lært það. Og ég get líka fullyrt að ég hef gert mitt bezta í sam- bandi við buxurnar, — ég er bú- inn að reyna rennblautt stykki, rakt stykki, brennheitt strok- járn og gufustrokjárn. — það er ekkert það til sem ég hef ekki reynt. Og marga nóttina hef ég legið útréttur með bux- urnar í pressu undir dýnunni. Og daginn eftir var eins og ég hefði sofið í huxunum, ekk: of- aná þeim. Auðvitað er til nokk- uð sem heitir Hraðpressa. En það er svo langt að fara þang- að. Það er ekki auðvelt að koma því v.ð milli sendiferð- anna og konan mín er yfirleitt með bílinn. Mikil ósköp. það er hennar bíll. — Buxurnar hans Stormanns eru alltaf eins og þær komi beint úr efnalaug. Mér þættj gaman að vita hvern- ig hann fer að — Það 'kemur fyrir að mig vant- ar tölu. Eða tvær. Það hefur komið fyrir að fleiri hefur vant- að. Það getur verið dálítið ó- þægilegt. Skömminni skást er það, þegár þær vantar á skyrt- una, en það er óþægilegt engu að síður,. Auðvitað sauma ég þær í eins fljótt og ég get. En þær tolla svo illa á mér tölurn- ar, og maður man ekki alltaf eftir því að hafa með sér nál og enda á skrifstofuna. —: En ekk- ert er eins áberandi o« tala sem vantar. Og engu er eins erfitt að leyna. Það er ekki hæ<?t að sitja með höndina á br.'ngunni heila ráðstefnu til enda. þegar maður er ekki Napóleon. Og alltaf störðu ljóe og kuldaleg augu forstiórans á eyðurnar mínar. Það er ekki auðvelt að tala skýrt og skilmerkilega þeg- ar slík augu hvila á manni. aílra sízt þegar maður ve'.t að eitthvað vantar eða maður er logandi hræddur um, að eitthvað losni eða spretti í sundur. . — Er konan yðar á ferðalagi? var forstjórinn vanur að segja. þegar hann var lengi búinn að mæla nrg út með þessum frosk- augum sínum. Hún er kannski lasin? Ég fullvissaði hann um að konan mín værj. heima og við beztu heilsu. Þá varð samtalið venjulega ekki lengra. Reynd- ar er langt síðan forstjórinn' hafði eitthvað við mis að segia. Það íer allt um heniur Stor- manns nú orðið. Gallinn á mér er sá, að ég er alltqf áberandi. Ég er yfir 1,90 á hæð og þrek'nn eftir þvi. Það er svo mikið af mér, eins og Bitta segir' alltaf. Ef Stormann, sem er lítill og grannur, vant- aði tölu, þá tæki vist enginn eft.'r bví. Ekki svo að skilja að það haf. nokkurntíma komið fyrir. En ef bað kæmi íyrir að blettur kæmi á j'akk- boðunginn hans eða tala losnaði þá hefð; hann mun betiú mögu- leika til að leyna þvi en ég með allan minn brjóstkassa. Ég er með hrokkið hár 03 i".vi(5ráð- anlegt. Og jafnvel þótt ég hefði tíma til að fara Cl hárskerans myndi það ekki gagna mikið. Við hl.'ðina á litla, gljákembda kollinum á Stormann, er hárið á mér alltaf eins og makkinn á Schweitzer eða Sókratesi eða e:nhverju ljóninu á þingi. Ég er auðvitað ekki að gera neinn samanburð að öðru leyti. Ég ætlaði aðeins að gera öllum skiljanlegt að hnén í buxunum mínum sjást á allt annan hátt en egghvöss brot:n hans Stor- manns. Það var óheppilegt með rauða silkibandið. Ég viðurkerini fús- lega að slíkt er óskemmtilegt, að mrnnsta kosti í verzlunar- ferðum. Það var í síðasta sinn sem ég fór með forstjóranum til Stokkhólms, Við aatluðum, með næturlestinni og ég átti í miklu stríð: með að komast af stað. Bitta hefði vissulega átt að hjálpa mér. En hún hafði átt erfiðan dag á skrifstofunni og eins og hún sagði: enginn hjálpar heimi að láta niður, þegar hún fer í verzlunarferð'r. Það endaði á því að smástelp- urnar komu mér til hjálpar. Þær voru ósköp litlar þá og litu á þetta allt saman sem skemmti- legan le:k, rótuðu í snyrtidóti og riærfatnaði. meðan ég press- aði buxur í syeita míns andlitis og þvoðj skyrtur undir drep. Og svo, þegar ég var rétt að rjúka útúr dyrunum, slitnaði teygjan í nærbuxunum. Ég reyndi að ná henni, en hún hvarf bara, skauzt eins og ormur inn í teygju- ganginn og var þar kyrr. Og það þurfi að finna nýja teygju. Dýrmætar mínútur fóru í súginn meðan ég rótaði í saumakassa Bittu. Engin teygja. En band? — Band, öskraði ég. Komið með band handa mér! — Og bá kom, Thea þjótandi með hárband'ð sitt. Það var reyndar hárauður taftborði. En ég var í sárri nauð og sá það eitt að þarna var band, sem gat haldið bux- unum uppi, dró það í ganginn með pipuhreinsara. þaut út um dyrnar eins og fellibylur og náði lestinni með naumindum. — Þarna munað: mjóu. sagði forstjórinn stuttur í spuna. Við vorum -saman í klefa á fyrsta farrýmí. Hann heimta'ði að hátta • fyrst og. ligg.ia í neðri koju,« og ég varð að hátta með stingandi froskaugun hvíland: á mér. Og þá kom taftslaufan í ljós. . . — Drottinn minn, hrópaði forstjórinn. Þér eruð eins og páskaegg! , . Þegar ég íór að leita að nátt- AðTÖran ,;•. '.¦¦ ¦:- *.- .-1 nm stöövun atvimiurekstrar vegna vanskila á söluskatti. Samkvæmt kröfu tollstjórans í Reyfejavík og heimild í lög- um nr. 10, 22. mnrz. 1960. VerSMr atvinnurekstiir þeirra fyrirtækja hér í umdæminu, sem enn skulda söluskatt T. ársfjórðung 1962, svo og söluskatti og útflutningssjóðs- gjaldieldri ára, stöðvaður, þar til þau hafa gert full skil. á hinum vangre^.ddu gjöldum ásamt áfðllnum dráttarvöxt- um og kostnaði. Þtir, 'sem vilja komast hjá stöðvun, verða að gera fúll ski'. nú þegar til tollstjóraskrifstofunnar, Arn- arhvoli. Lögreglustjórínn í Reykjavík, 15 maí 1962. SIGURJÓN SIGUUÐSSON. æðrablómin Lítið inn og sjáið landsins fjölbreyttasta úrval af potta- blómum. — Verð og gæði við allra hæfi. Hittumst um he'.gina í gróðurhúsi PAUL MICHELSEN HVERAGERÐI. 'í AUSTIN A60 Austin A60 fimm manna bifreið með kraftmikilli benzín eða diselvél Styrkleiki og örygpi umfram allt Hægri- eða vinstrihandarstýri. Sýnishorn væntanlegt um mánaðamótin. GAREAR GlSLASON HF. bifreiðaverzlun. Tilboð óskast í Vérkamarinaskýliö við Tryggvagötu til niðurrifs eða brottflutnings Húsið verður til sýnis föstudaginn 18. og laugardaginn 19. maí n.k. frá kl. 2—6 báða dagana. Söluskilmála má vitja í skrifstofu vora, Tjarnargötu 12, III. hæð. INNKAUPASTOFNUN REYKJAVlKURBORGAR. I frá skipulagsnefnd fólksflu^ninga með bifreiðum. Ákveðið hefur verið, að frá og með 15. maí 1962, þar til öðruvísi verður ákveðið. verði ekki veitt réttindi til hóp- ferðaaksturs með bifreiðum, sem ekki hafa áður verið í hópferðaakstri. Reykjavík, 15. maí 1962.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.