Þjóðviljinn - 28.11.1963, Blaðsíða 4

Þjóðviljinn - 28.11.1963, Blaðsíða 4
SlÐA ÞIÖÐVILIINN Fimmtiidagur ?8. nóvember 1963 Otgeíandi: Sameiningarflokkur alþýdu — Sósíalistaflokk- urinn. — Ritstjórar: Ivar H. Jónsson. Magnús Kjartansson (áb.>, Sigurður Guðmundsson. Frettaritstjórar: Jón Bjarnason. Sigurður V. Friðþjófsson. Ritstjórn. afgreiðsla. auglýsingar. orentsmiðja: Skólavörðust 19. Simi 17-500 (5 linuri. Askriftarverð kr. 80 é mánuði. Réttlæti ílfM hefur verið um það rætt, einkanlega í sam- " bandi við ágreining um kjaramál, að íslend- ingar séu of skjótir til átaka og gefi ekki nægan frest til þess að kanna samningaleiðina; oft kynni að hafa verið unnt að ná samkomulagi um þá lausn sem kostaði í staðinn langvinn og erfið stéttaátök. Þessu verður þó ekki haldið fram um þá kjarasamninga sem nú standa yfir, aldrei ha'fa ríkisstjórn og atvinnurekendur fengið annan eins frest til þess að á'fta sig á málavöxtum, meðan sannanirnar fyrir kröfum verklýðssamtakanna hafa hrannazt upp hvarvetna í þjóðfélaginu. Fres't- ur hefur verið gefinn og endurnýjaður frá því um miðjan júní í vor, hann hefur þannig staðið í hálft ár samfleytt þegar málalok eiga að vera Ijós 10. desember næstkomandi. Langlundargeð verklýðssamtakanna hefur verið svo mikið að það hlýtur að vekja ámæli margra þeirra sem sífellt hafa orðið afskiptari í þróun efnahagsmála á ís- landi. l»egar verklýðssamtökin féllust á frestinn í júní * í vor var efnahagsástandið hið blómlegasta að sögn leiðtoga stjórnarflokkanna og hagfræð- inga þeirra. Ræður þær sem flutíar voru fyrir al- þihgiskosningar um hina einstæðu vélmegun þjoð- arbúsins og atvinnuveganna eru mönnum varla úr minni liðnar. Nú eiga þessir sömu menn naum- ast nógu sterk orð til að lýsa því hvernig allt hafi sigið á ógæfuhlið, alstaðar blasi við glóru- laust svartnætti. Hér skal sízt amazt við því þótí stjórnarherrarnir lýsi afleiðingum sinnar eigin stefnu með áhrifaríkum tilburðum, en á hitt ber að leggja áherzlu að þessi þróun er að engu leyti verklýðssamtökunum að kenna. Sú gamalkunna aðferð að kenna kröfugerð verkafólks um allt sem aflaga fer í stjórn þjóðarbúsins dugar að þessu sinni ekki hætishóí; valdhafarnir sjálfir fá ekki umflúið óskoraða ábyrgð sína. Hafi verk- lýðssamtökin átt rétt á kauphækkun í vor, eins og stjórnarvöldin viðurkenndu þegar þau fóru fram á 'frestun, er réttur þeirra mun augljósari nú, auk þess sem óhjákyæmilegt er að leiðrétta þá báskalegu þróun sem framkvæmd hefur verið síð- ustu mánuðina. Ef stjórnarvöldin viðurkenna ekki þessa staðreynd verður ekki komizt hjá því að álykta sem svo, að bak við beiðnina um fres't hafi einvörðungu búið svik og fláræði. Eins og ævinlega þegar fjallað er um kjaramál dynur nú mikil skæðadrífa af tölum yfir þjóð- ina. Eflausf eru margar þessar tölur fróðlegar og ávöxtur mikillar þekkingar, þótt mörgum kunni að ganga erfiðlega að finna áttir í öllu því mold- viðri. En forsendur allra talna sem duga eru ein- faldar meginreglur um réttsýni ag réttlæti. Þess- ar forsendur hafa aldrei verið jafn ljósar og nú, rökin aldrei jafn tær, rétturinn aldrei skýlausari. Ef ríkisstjórn og atvinnurekendur sanna ekki með tillögum sínum fyrir 10. desember að rétt hafi yerið að sýna þessum aðilum það trausí sem fólst í hálfs árs fresti, hljóta viðbrögð þjóðarinn- ar að verða mjög alvarleg, jafnt í orði sem verki. — m. SEKT LANDHELGISBRJÓTA VERÐI HÆKKUÐ TIL MUNA Lúðvík Jósepsson flyíur í neðri deild frum- varp til laga um breytingu á lögunum um bann gegn botnvörpuveiðum. í frumvarpi þessu er gert ráð fyrir að sektir fyrir landhelgisbrot verði hækkaðar verulega, bannað verði að láta af hendi eða selja upptæk veiðarfæri þeirra, sem sekir' hafa gerzt um botnvörpuveiðar í landhelgi fyrr en í fyrsta lagi mánuði eftir að dómur hefur ver- ið kveðinn upp og loks að sett verði ákvæði í lögin um það, að náist ekki í sekan skipstjóra á veiðiskipi, sem tekið hefur verið að ólögleg- um veiðum, sé heimilt að dæma útgerðarfyrir- tæki skipsins og gera það á allan há$t ábyrgt fyrir landhelgisbrotinu. ÞINGSjÁ ÞJÓÐVILJANS Frumvarpið er svohljóð- andi: »1. gr. 3. gr. laganna orðist svo: Brot gegn 1. gr. varða sekt- um, 1000—2000 kr., ef um er að ræða skip allt að 200 rúm- lestum brúttó að stærð, en 20000—40000 kr., ef slripið er 200 til 600 rúmlestir brúttó að stærð, og 40000—70000 kr., ef skipið er yfir 600 rúm- lestir brúttó að stærð. Skulu þá og öll veiðarfæri, þar með taJdir dragstrengir, svo og all- ur afli innanborðs, upptæk. Óheimilt skal að selja eða láta af hendi upptæk veiðar- færi fyrr en að minnsta kosti mánuður er liðinn frá upp- kvaðningu dóms. Brot gegn 2. gr. varða sekt- 'um, 200—1000 kr., ef um er að ræða skip allt að 200 rúm- lestir brúttó að stærð, en 4000 — 20000, ef skipið er yfir 200 rúmlestir brúttó að stærð. Um upptekt afla og veiðar- færa fer sem uni brot gegn 1. gr., ef um ítrekað brot er að ræða. Nú er það ljóst af öllum atvikum, að skipið hefur hvorki verið að veiðum í land- helgi né undirbúningur gerður í þvi skyni, og má þá lúka málinu með áminningu, þegar um fyrsta brot er að ræða, en ef um ítrekað brot er að ræða, með sektum, 400—4000 kr. Allar sektir samkvæmt grein þessari eru miðaðar við gullkrónur, sbr. lög nr. 4 11. apríl 1924. Leggja má löghald á skipið og selja það, að undangengnu f járnámi, til lúkningar sektum samkvæmt þessari grein og kostnaði. Nú reynist ekki kleift að na í skipstjóra þess skips, sem tekið hefur verið að ólöglegum veiðum í landhelgi, eða hann neitar að mæta fyrír rétti, og er þá heimilt að stefna út- gerðarfélagi skipsins, s'em bera skal aila ábyrgð á brot- inu. 2. gr. Með lögum þessum eru úr gildi felld lög nr. S 29. jan. 1951. 3. gr. Lög þessi öðlast þegar gildi." 1 greinargerð segir flutn- ingsmaður: „Með frumvarpi þessu er lagt til, að gerðar verði þrjár breytingar á gildandi lögum um bann við botnvörpuveið- um í landhelgi: 1 fyrsta lagi er lagt til, að sektír fyrir landhelgisbrot verði hækkaðar verulega. 1 iiffru lagi er lagt til, að bannað verði að láta af hendi Lúðvík Jósepsson eða selja upptæk veiðarfæri þeirra, sem sekir hafa gerzt um botnvörpuveiðar í land- hejgi, fyrr en í fyrsta lagi ein- um mánuði eftir að sektar- dómur hefur verið kveðinn upp. I þriðja lagi er lagt til, að sett verði ótvíræð ákvæði í lögin um það, að náist ekki í sekan skipstjóra á veiði- skipi, sem tekið hefur verið að ólöglegum veiðum, sé heimilt að dæma útgerðarfyr- irtæki skipsins og gera það á allan hátt ábyrgt fyrir hind- helgisbrotinu. Skal nú vikið nokkru nán- ar að hverri þessari breytingu um sig. Ákvæði um sektír fyrir landhelgisbrot eru í lögum frá árinu 1951. Þau eru tvímæla- laust orðin úrelt og ekki i samræmi við þær breytingar, sem orðið hafa á verðgildi fiskiskipa og verðmæti þess afla, sem skipin nú flytja á markað. Þegar þær sektarupphæðir, sem nú eru í lögum, voru á- kveðnar, voru flegtir togarar, sem veiðar stunduðu hér við land, 300—500 rúmlesta skip. Nú er mikill hluti togaraflot- ans, sem hér stundar veiðar, 600—1000 rúmlesta skip og útbúinn margfalt fullkomnari^> og dýrmætari faetatækjum til veiðanna en þá þekktust. Skip þau, sem aðallega leita tíl ólög- legra fiskveiða í íslenzkri landhelgi nú, eru því margfalt verðmeiri tæki en þau skip voru, sem hér stunduðu veiðar fyrir 12—15 árum og land- helgissektirnar þá voru mið- aðar við. Svipað er að segja um verðmæti þess fiskafla, sem skipin nú hafa mögu- leika á að veiða. Að visu má segja, að sefet- ir fyrir landhelgisbrot hafi hækkað allmikið á síðustu ár- um, þar sem sektirnar eni miðaðar við gulkrónur og hækka, þannig í saniræmi við breytt gengi krónunnar. En verðmæti aflans hefur hækk- að meir en sem nemur beinni verðbreytingu íslenzku krón- unnar, og verðmæti skipanna hefur þó breytzt enn meir. Nú eru algengustu land- helgissektír 240—260 þús. kr., auk upptektar á afla og veið- arfærum. Sektarfjárhæð þessi er mjög lág, þegar þess er gætt, að verðmæti margra þeirra skipa, sem tekin eru að ólöglegum veiðum, er orðið 40—50 millj. kr., og þegar þess er gætt, að aflaverðmæti eins fiskitúrs er orðið 1.5—2 millj. kr. TÖkur brezkra togara að ó- löglegum veiðum eru orðnar ótrúlega tíðar. Litill vafí er þó á því, að eins margir tog- arar, sem verið hafa að ólög- legum veiðum, sleppa undan réttmætri refsingu landhelg- isgæzlunnar eins og þeir, sem teknir eru. La.ndhelgisbrot er- lendra togara em því vafalít- ið orðin mjög algeng og valda þegar miklu tjóni á fiskimið- um bátanna. Sektarfjárhæðin er því tvímælalaust orðin of lág og refsingin sem hejld orðin svo væg, að hún býður jafnvel upp á aukinn ágang veiðiþjófa. 1 gildandi lögum eru sektar- ákvæði miðuð við tvo stærðar- flokka fiskiskipa, þ.ca.s. skip undir 200 rúmlesta brúttó og skip yfir 200 rúmlestir brúttó. 1 frumvarpi þessu er lagt til, að miðað verði við þrjá stærð- arflokka: skip undir 200 rúm- lestum, skip 200—600 rúm- lestir að stærð brúttó og skip yfir 600 rúmlestir. 1 frum- varpi þessu er lagt til, að sektir skipa 200^—600 rúmlest- ir að stærð verði 20000— 40000 gullkrónur, en fyrir skip yfir 600 rúmlestir að stærð verði sektir 40000— 70000 gullkrónur. Hér er um verulega hækkun - að ræða þar sem í gildandj lögum er miðað við, að sektir skipa yfir 200 rúmlestir séu 1000O— 20000 gullkrónur. Samkvæmt frumvarpinu yrðu sektir tog- ara, sem eru yfir 600 rúmlest- ir að stærð, miðað við nú- verandi gullgengi íslenzkrar krónu, 780—1365 þús. kr. Sektir togara, sem eru 200— 600 rúmlestir að stærð, yrðu samkv. frumv., 390—780 þús. kr. I frumvarpi þessu er lagt til, að sett verði skýrt bann við því, að upptæk veiðarfæri landþelgisbrjóts verði látin af hendi eða seld fyrr en i fyrsta lagi mánuði eftir að dómur er uppkveðinn. Nú er sá háttur venjulega á hafður, að upp- te'kt veiðarfæra og afla er í framkyæmd aðeins nafnið tómt. Hin upptæku veiðarfæri landhelgisbrjótsins eru metin til verðs, venjulega mjög lágt, og aflinn sömuleiðis, en síðan setur útgej-ðarfélag veiðiþjófs- ins tryggingu fyrir því, að verðmæti veiðarfæranna og aflans verði greitt, fari svo, að hæstiréttur staðfesti und- irréttardóminn. Strax eftir að slík trygging hefur verið sett, heldur landhelgisbrjóturjnn út á miðin aftur með hin UPP^ tæku veiðarfæri og aflann og heldur fiskveiðunum afram. Með því að banna með öllu að láta af hendi upptæk veið- arfæri að minnsta kosti um mánaðartíma, verður hinn seki í flestum tilfellum að hætta öllum frekari veiðum að sinni og halda tíl heima- hafnar sinnar á ný. SJPs framkvæmd laganna værj hin þyngsta refsing fyrir veiði- þjófinn, og er ekki ósennilegt, að hún mundi hafa sín áhrif á að draga úr veiðiþjófnaðL Þá er í frumvarpinu lagt til, að skýr akvæði séu sett um ábyrgð útgerðarfélags skips í þeim tilfellum, þegar eekum skipstjóra tekst að komast undan ábyrgð, enda þótt skip hafi verið staðið að ólöglegum veiðum. Ejm er í fersku minni dæm- ið um skipstjórann á enska togaranum Milwood, sejn brezkt herskip skaut á laun undan íslenzkri réttvísi. Tog- aranum var haldið hér um nokkurn tíma vegna. sektar- innar, en síðan sleppt úr landi, og enn er allt í óvissu um, hvernig réttarfarsleg lok þess máls verða. Enginn vafi er é, að svo getur farið oftar, að sekur sjtipstjóri komjst 4 einn eða annan hátt undan, þó að fiskiskipið hafi verið tekið. Nauðsynlegt er því að hafa skýr lagaákvæði um þ*ð, að í slíkum tilfellum megi Jögsækja útgerðarfélag sltips- ins og gera það ábyrgt fyrir lögbrotinu. Með frumvarpi þessu er að því stefnt að gera refsingap við því að brjóta lög og reglu- gerðir um bann við togveiðum í landhelgi þyngri en nú er. Þungar refsingar mundu tví- mælalaust draga úr asókn veiðiþjófa á fiskimið land- helginnar. Fiskimiðin við strepdur landsins eru dýrmætustu auð- lindir þjóðarinnar. Þeirra verður að gæta vel. Fyrsta og sjálfsagðasta s'kylda okkar er sú að haga refsingum við brotum á fiskveiðilöggjöfinni á þann hátt, að aMir, sem hlut eiga að máli, forðjst sem mest að hætta á að br^'óta lögin. VDNDUÐ FWJS ODYR

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.