Þjóðviljinn - 29.11.1969, Blaðsíða 10

Þjóðviljinn - 29.11.1969, Blaðsíða 10
|0 SIÐA —< IÞíJÓÐVSIiHNtN — Ijaugardagw 20. nówemiber .1969. ^^jÉ^^^^g^^e^f.^ $ : .-¦¦. ¦¦•• JK. INGA HAMMARSTRÖM STJÖRNU HRAP Nú fylgdist hún mneð því með augun á armfoandsúrinu hve lengi born Eflenu höfðu áhuga á þessum nýgerðu leikfönguim. — Ef barn fleygir frá sér leikfangi innan nokurra mínútna, er frá- leitt að hefja fraimleiðsilu á því í stóruim stíil, sagði hún til skýr- ingar. — Þess vegna gerutn við alltaif prufur sem við reynum á börnuim sam við þekkjum, áð- ur en við hefjum stórfraimleiðsiu a beim. Nýju leikföngin, sem ég hreiffst ekki vitund af aettu svo sann- arlega að komast í stórfraim- leiðsttu, bví að telpurnar virtust ekki geta slitið sig frá þeim. Með sælubros fór Göta að búa til kaffi þegar hún hafði skráð tímann og áhuga barnanna- Til að losna við nýjan fyrir- lestur um uppeldisgildi leik- fanga, leiddi ég talið að Elenu og sþurði hve lengi Göta hefði þekfct hana. — Síðan við flutt- um hér í einbýlishúsahverfið fyr- ir nokkruim árum. í>au eru sivo dásaimlegar manneskjur. ,,Dásamlegt" er eitt af þeim orðuim sem ég á erfitt með að saatta niig við- Sízt af öllu hefði ég gripið til þess til að lýsa gömlu vinkonu minni sem !á endilönig í dryklkjusivef ni í næsta húsi. — Þér virðist Eflena trúlega hafa breytzt tölluvert síðan þú sást hana síðast, bætti Göta við varfaarnislega, þegar hún - tók eftir viðbrögðum mínuim. — Ég er mest undrandi á því að hún skuli lifa þvíiíku hóg- lífi, sagði ég. — Við vorum sam- an í Academie des Beaux-Arts i París í tvö ár. Hún var reglu- legur vinnuþjarkuir þá- Við vor- utm fátækar eins og kirkjurottur og hún var sértega sílynig í að HÁRGREIÐSLAN Hárgreiðslustofa Kópavogs Hrauntungu 31. Slmi 42240. Hárgreiðsla. Snyrtingar. Snyrtivörur. Fegrunarsérfræðíngur á staðnum. Hárgreiðslu- oe snyrtistofa Steinu og Dódó Laugav. 18. III. hæð (lyfta) Simi 24-6-16. Perma Hárgreiðsiu- og 'snyrtistofa Garðsenda 21. SÍMI 33-9-68 uppdrífa eitthvað handa okkur að gera. Hún útvegaði okkur vinnu sem skreytarar, statistar í kvik- myndum, auiglýsingadreifarar og allt þetta gerði hún með gttöðu geði. — Sennilega væri það Oausn á vandaimiáli hennar ef hún feeri að vinna, en Harald er etoki sér- lega hrifinn af því — hann haf- ur skelfilega skatta eins og er. — Peningar skipta nú ekiki mestu máli í lifinu, sagði, ég, þótt mér fyndist ég tala eins og bók. Peningar skipta geysilegu máili, jafnvel fyrir listaimenn. En E'.ena lifir ekki lífi við sitt hasfi. Fólk verður alltaf að hafa tæki- færi til að nýta hæfileiika sína, jafnvel þótt það kosti fyrirhöfn. — Ég veit bara ekki hvort hún hefur næga hæfileika* sagði Göta. — Að vísu hef ég ekfcart vit á. því. Ég gæti eklki gert greinarmiun á góðu mélverkd og gati á veggnum, en ég held að Elena sé ¦ sjálff farin að draga hæfiledka sína í efa- Hún byrj- ar stundum á tmiynd eða teikn- ingu, en eftir imiikið braimfbolt er hún vön að fleygrja öttlu saimian og drekfca sig fuillla. Hún þarf etoki að koma nálægt húsverk- unum. Vinnustúlfcan er óhemju dugfleg og tekur ekiki í mél að neinn sfcipti sór af umisjá henn- ar á húsihaildi og börnum. — Þekfctirðu litea Hairalld áður fyrr? spurði hún siíðan. — Já, hann var á ak&damiíinu um leið og við Blena, reyndar í annarri deild, — hann ætflaði að verða arkitekt. f — Þú átt eftir að sjá að hann. hefiur H'íka breytzt töluvert. Hann er orðinn einn af þeim mönnum sem virðist álíta að úttroðið peningaveski sé karlmennsku- nierki, og hann er délítið gamial- dags í áliti sánu á fcvenfolfci — það á að sitja heima við hann- yrðir og annað dútl. Ég kinkaði kolli og drakk mieð áférgju sterfct og gott kaffið hennar, s«m yljaði mér innvort- is mun betur en þunrut nær- buxnavatnið sem vinnukona El- enu hafði borið okkur. — Hvernig stendur aninars á ferðuim þínuan hingað núna? spurði hún. | — Mér hefur verið boðið að gera skreytingu í ráðhúsið og óg ætla að Mta á húsið, teikning- arnar og uimhverfið. — Já, en, óg á við . . . áttu ekki dálitið erfitt eiwmitt núna? Ég er að huigsa um hana sysit- ur þína. Ég var að ttesa morgun- blöðin. Ég leit I undrandi á haina. — Það eru ekfci margdr sem vita að Mari Marfc er sysitir mín, saigði ég dáttítið hissa. Hvernág stendur á því að þú veizifc það? Göta sýndist ringluð. — Ég veit það efcki, ég hlýt að haía heyrt það einhvers sitaðair. Þú sfcilur, fólfc segir svo mangt og maður hlustar með öðru eyranu — susmt situr eftín annað hvert- ur. Mér þóttí einikenniaegt hvað Göta virtist ráðvillt — það var alveg eins og henni 'íyndist hún sjéM hafa íhflaiujpið á sig. AIHmairgir aif grunsemdalisitan- um tóku þátt í fcvoldlboðiniu. Britt-Inger, vimiusibúiltoan, hafði ráðið og regerað á neðri hæð- inni aUain morguninn, einbeitt og þögul og htið út eins og þrumiustoý í hvert sdnn sem ein- hver telpnanna bdrtist í dyrun- um að setustofunni eða stáss- stofunni, en það var algert bann- svæði þann daginn. Síðdegis birtist beinaber, rosk- in kona sem leit út eins og hún hefði ekkd fengið ærlegan mat- arbita alQa ævi. Það var frú Olsson, matseljan, sem eyðittagði með útíiti sínu gersaimlega þá gömlu hugmynd mína að mat- seljur væru einlægt bústnar og blómflegar. . Britt-Inger hleypti henni inn i eldhúsið með semingd og um sjöleytið dró hún sig í Mé en tvær harðstífaðar konur sdgldu inn fyrir fullttium seglum — það voru framireiðslustúltournar, og ég stundi bókstaflega þegar óg sá þær. Það er fyrirgefanlegt að hafa riiatsélju, en niér er alltaf 'mein- illá við • aðkeypt framreiðsttufólk sem birtist í hverjunv krók og kima og tekur eftir ölllu sem gestirnir láta sér om munn fara. Bo BHdberg og Kerstin kona hans komu fyrst í rauðum sport- bíl, á lengd við stærðar sprengju og álíka ógnvekjandi að formi til. Hann lýsti því yfir að hann hefði komið á fyrra fallinu til að fá tækifæri til.. að eiga við- tal við mig í ró og næði áður en hinir gestirnir kæmu. Bo var hár og dökfour yfdrttit- um, imeð heldur hversdagslegt kvennamannsútlit og snöggklippt svcurt yfirskegg sem mdnnti á dulbúning. Hann talaði heldur hvimleitt Stokkhóímsslangur sem var fimim ára gaimafljt. Svona slangur hafði ég sjálf borið fyrir mig fyrir fiimim árum, og ég komst Mka að því að hann hafði verið fréttaritari blaðsins síns í höfuðborginni í sjö ár. Nýja sfljangrið, nýju orðatiltækin réð hann ekki við, en óg þóttist vita aö hann gæti sttegið ryki í aug- un á yngra fólki með þessum talsmáta sa'num og stórborgiar- látum. Hann var imiiög sitima- mjúfcur viö mig, gaf í skyn að eiginlega værum við meiri heimsibórgairar en hitt fóttikið, en óg flýtti mér að bera það tíl baka tmieð því að segtjar frá^því að ég ætti * heima fyrir utan Stoklkhólm og færi ekki til borg- arinnar nema tillneydd. Ég, hafði engan sérstalkan huig á því að tilheyra sömu veröld og Bo Blidlberg- Spurningum hans um skreyt- inguna á ráðhúsdnu svaraðd ég ei.ns óljœt og mér var unnt. Eikik- ert var ákveðið enn, ég ætlaði bara að litast dálítið um. Menn- ingairnefndin vildi fá sfcreytingu gerða úr steinum úr umihverf- inu — annað gat óg ekkr sa,gt um gerð listaverksdns. Eiginkona Bos hiringsióllaði af- brýðisfull fcringum' okkur eins og loftsiteinn. Hún var með Ijóst hár úr túpu og flegin niður á bringu, í aðskornum, hlírálausum. sivört- um kjól, sem sýndi fdmdn öll tif Ijósu hörundi- Kerstin Bttidiberg var fullþybbin fyrir kjói af þessu taigi. Ég taldi víst að hún hefðii einhvern tknia verið lögu- leg á helduir hversdagsilegan hátt — Mari notaðd sbundum orðið „götuþokki" um útlit af þessu tagi og mér þótti það við hæfi. Nú var hún að nálgast fertugt og hörunddð tekið aö gerast gróft af ofnotkun fegrUnarlyfja og óá- nægjusvipurinn á andlitínu hafði aflaigað munninn, sem eitt sinn htófði éreiðanlega verið falfletgur. Þegar hún hætti loks að snúast kringum okfcur eins og gramimó- fónnál, fannst mér sem það vaeri valur í vígaihug sem kastaði sér yfir mig. Við töldum viðtallinu lokið þeg- ar hinir gestimir fóru að sýna sig. Kerstin hafði bersrýnilega einhverjar sérstakar hugmyndir \Xm listakoniir og taldi það slq^ldu sýma að halda uppi menn- ingarlegum samræðum við mdg og for 'aö tala um nýúttoomnar bækur. Þá rakst hún á gegndar- lausa fáfræði hjá mér — því að ég kaupi yfirleitt aldrei bækur fyrir en þær kor---a í ódjýrum út- gáfum. Bótomenntalega séð er ég' því alltaf svo sem þrem árum á eftir tímanum. Jafnillla stoö ég mdg gagnvai't Ake og Ingrid Dahlbeok. Afce var lítill maður með vísi að skaiila og rauðbirkinn litarhátt; jafnvel hvirfdllinn var freknótt- ur- Ég velti fyrir mér hvort hann væri freknóttur um ailan kropp- inn og það fór hrolllur um mig. Alla vega var erifitt að gera sér hann í hugarlund sem ástmiann Maris. Ingrid eigdnkona hans var höfðdnu hæTri, efcki aðeins líkaimllega heldur litoa andilega. Það var augiljóst að hún var skel- egg baráttuikona f hjónaibandinu. Hún hristi hönd imiína og lét í ljós gleði sína yffiir því að fó ,,menningarfrömuð" í bæinn og fyrir braigðið 3eit ég á hanai með vantrú og tortryggni- Ég á efcki margra ára frægð að baki og ég er naumast farin að venjast henni enn. Ingrid Dahltoedk var trúlesa nokfcrum áruim eldri en eiginmað- ur hennar, vel búin og gráMædd frá hivirfii tíl ilja, gædd eins korjar litlausum glæsdleik sem stunduim miá sjá hjá mjög efin- uðu kvenfolki. Mér tófcst dð koma mér undan að þiggja boð um- að koma og tala á fundi Frediku Bremer-félaigsins um „nútímallist í Svtfþjóð'' eða eiibt- hvað í þá átt og gat þess að ég væri afllsendis ófróð um þétta uimfangsmdikfla efni. Við þetta glaibaði rödd hennar mdkllu af virðinigu sinni fyrir mér og hún fór í staðdnn að Mta á mdg með tertryiggni. Kynningar fóru fraim í rúmo- góðu anddyri hússins og á meðan var verið að leggja á borð með viðarrennihurð- Elena tófc á mióiti öllum mieð virðuleik sem hefði verið saimlboðlinn prinsessu. Með snilli samtovaámSsibyttunnar í að lleyna áráttu sinni fyrir um- heiminum, hafði hún sofið úr sér morgunvímuma allan daginn og drakk nú aðeins ávaxtasafia. Hún hafði legið á sófanuim mtfnum í vinnustofunni allan daginn með- an ég heimsóttí Harald í gamla og veðraða ráðhúsinu. Hann Húsbyggjendur. Húsameistarar. Athugið! „ATERMO" — tvöfalt einangrunargler úr hinu heíms- þekk'ta vestur-þýzka gleri. — Framleiðslu- ábyrgð. — Leitið tilboða. ATÉRMA Sími 16619 kl. 10 -12 daglega. Trésmiðaþjónustan veitir húseigendum fullkomna viðgerða- og við- haldsþjónustu á öllu treverki húseigna beirra, ásamt breytingum, og annarri smíðavinnu úti sem inni. — SÍMI 41055. Látið ekki skemmdar kartöfIwr koma yður i voiit skap. Notið COLMANS-kartöfliidufÉ Svefnbekkir — svefnsófm fjölbreytt úrval. O Beztu bekkirnir — bezta verðið. D Endurnýið gömlu svefnhiúsgögnin. SVEFNBEKKJAH)JAN Laufásvegi 4. — Sími 13492. MH5E [11ULRA HRU Dag- viku- og mánaöargjald 22-0-22 BÍLÁLEIGAN JALURf RAUÐARÁRSTI'G 31

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.