Þjóðviljinn - 04.06.1970, Blaðsíða 8

Þjóðviljinn - 04.06.1970, Blaðsíða 8
i^U*^;<i :v'^;-;-i^x-*^ g SÍÐ'A — ÞííCHEXWEIiJWN t- FdmsmtaJafgiir -4; Jáwf 1«T<X H.-K. Rönblom: Haustlauf hyldýpi Þegar Pauil Kennet rifjaði upp mál sfólvírsmannsins, tengdi hann það ævináega við rökfcur. Stálvírsmaðurinn haÆði valið rötekrið til athafna sinna. Paul neyddist til að gera sMkt hið saarna. Leitin að sannleikanuim í sambandí við dauða Baoks varð kvöldvinna — á kvöldum sem höfJust snemma og enduðu seint, vafin í norðlenzka rökkurblæju, sem dökknaði snnátm saiman úr mjólfcurlítu húmi yfir í dimim- grátt. Viku frístundastarf hafði að minnsta kosti borið nokkurn ár- angur. Að miklu leyti fyrir hans tilstilli höfðu alllmargar nýjar staðreyndir komið á daginn. Nú varð það einnig hlutverk hans að raða þeim á sinn stað í or- sakasamhenginu. í»að var starf af öðru tagi og það útheimti kvöld- kyrrð, djúpan hægindastól, Sa- drak, Mesak, Abednego og tó- bakskrús. Þegar lögð er gestaþraut, má enginn bútur ganga af. Sömu kröfur eru að sjálfsögðu gerðar þegar sakamál er leyst. í>að sem Paul hafði mestar áhygg.j'ur af varð það, að hvernig sem hann hagræddi bútunum, voru ævin- lega einhverjir sem gengu af. Það sem hann átti erfiðast með að fá til að falla inn í sam- hengið, var Blávíkurslysið og að- vöruriin til Irene Carp. Það var Báck sjálfur sem með orðum sínum um „lífið að gjöf" hafði beint athyglinni að Blávík. Orðin höíöu smám saman feng- ið eðlilega og fullnægjandi skýr- ingu: þau höfðu staðið í sambandi við væntanlegt blaðaviðtal. Bn það sém engin skýring • hafði fengizt á var sambandið milli við- HÁRGREIÐSLAN Hárgreiðslustofa Kópavogs Hrauntungu 31. Sími 42240. Hárgreiðsla. — Snyrtingar. Snyrtivörur. Hárgreiðsln- oe snyrtistofa Steinu og Dódó baugav 18 IH. hæð (lyfta) Sími. 24-6-16. Penua Hárgreiðwu- og snyrtistofa Garðsenda 21 SIMJ 13-9-68 talsins og hins skyndilega dauða Backs. Viðtalið var ákveðið á föstu- dagskvöldi. T>að hafði átt að fara fram um miðja næstu viku, til dæmis á miðvikudegi. En á mánu- dagskvöldi kastaðist Báck með höfuðið á steinhellu á götunni og lézt samstundis. Viðtal við Stokkhólmsblað var að sjálfsögðu þýðingarmikill við- burður í tilbreytingalitiu lífi Backs. Og óvænt dauðslfall er að sjálfsögðu afdrifaríkt i lífi hvers sem vera skal. í»að var vissu- lega undarlegt að þetta tvennt skyldi gerast á þriggja daga miliibili. Það M óneitanlega beint við — og þannig ályktaði Paul 28 einmitt — að það væri einhverj- um í hag að koma í veg fyrir að Back segði frá því sem hann mundi um slysið. Grunur hans styrktist við það hive stálvírsmaðurinn hafði teflt á tæpasta vað. -Sá sem strengdi upp stálvírinn gat að sjálfsögðu ekki verið öraggíur ura að fórn- arlamb hans missti lífið. En hann gat, þó verið nokkurn veginn viss, um, að fómarlambið fengi slæm- an heilahristing og .iafnvel minn- istap — og hvort tveggja í sam- einingu gæH komið f veg fyrir blaðaviðtöl á naestunni. En hvaða vitneskja var það þá sem Back bjó yfir? Og hvernig gat hún verið hærtuleg að tólf árum líðnum? Paul velti þessu fyrir sér fram og aftur án þess að komast að neinni nýtifegri niðurstöðu. Hann taldi síg geta komizt að því hvað Back hefði vitað með því að hverfa aftur til stríðsáranna, kynna sér hvað Baek hefði fengizt. við í hernum og hvar hinir grunuðu hefðu haldið sig á sama tíma. Hann skrifaði hjá sér að hringja dag- inn eftir í háttsettan mann hjá hernum sem hann kannaðist við ig spyrja hann ráða. Hin spurningin var erfiðari: hvað það var sem gerði vitneskju Bácks hættulega að tólf árum liðnum. Back hafðí fyrr i verið spurður um allt í sambandi við .slysið og þá hafði hann ekki sagt neitt hættulegt. Jafnvel þótt hann vildi ógjarnan ræða um þessa reynslu sína, hefði hann í öll þassi ár getað komizt yfir að segja allt sem hann vissi. Af hverju var það svo hættuiegt einmitt núna? Eina skýringin .sem Paul gat dottið í hug, var að Back hefði dagana fyrir dauða sinn hitt og þekkt aftur einhvern sem stóð í sambandi við Blávíkur&lys- ið. Skemmdarverkamann sem hann hafði álitið horfinn? Ein- hvern hei.-man,ninn úr bílnum, sem talinn var druikknaður? Paul veiti þessu fyrir sér fram og aftur en fanngt hvwuigt sérlega triilegt. Hvað serri öðru leið, þá var Blávíkurslysið sá bútur í kotmnni sem finna þuffti rúm. fyrir. En þá þurfti að leita að tilefni morðs- ins aftur í tfmann og þá hafði Paul ekkert aö gera við Sam Carp og afbrýðisemi hans. En nú hafði Paiul einnrritt fengið nokk- utm á'hu-ga á Sam Oarp. — Fjarvistarsönnun hans bið- ur bókstafflega um að láta eyðí- leggja sig! Þetta hafði Susanna sagt og það kom reyndar saman og heim við álit Pauls sjálfs. En hann vildi ógjarnan láta það ráða gerð- um sínum. Hann varð að taka alila möguleika til athugunar, rannsaka þá af skarpskyggni og dæma af óhlutdrægni. Hann sneri sér að öðru atriði sem hann átti erfitt með að finna stað: aðvöruninni til Irene. Paul taldi ástæðu til að taka úrklippumálið alvarlega. Hann halfði séð framan i Irene þegar hún las hana. Hún var ekki kvenmaður sem kippti sér upp við smámund, en þegar hún hafði séð þennan boðskap, varð hún að hætta við leikæfiniguria; Úrklippan hótaði henni dauða, ef hún segði nokknjm frá slys- inu. Paul gerði ekki ráð fyrir að taka ætti orðin alveg bókstaf- lega. Sendandinn hafði ekki ráð- ið orðavalinu sjálfur. Hann hafði — trúlega til að dylja rithönd sína — látið sér nægja að strika undir setnin'gu i blaðaúrklippu. Ef tíl, vill hafði hann ekki hitt nákvæmlega á efnið sem við átti. Það eina sem skipti máli fyrir sendandann var að Irene skildi hvað við var átt. Textinn í að- vöruninni gat til að mynda tékn- að þetta: — Ef þú segir eitt ein- asta orð um afbrotið, skal ég sjá til þess að þú lendir í tukt- húsinu. Aðvörunin til Irene gaif til kynna að hún vissi eitthvað sem máli skipti. Jæja, Paul gerði lfka ráð fyrir því, svo að það sagði honum ekkert nýtt. Það sem var athyglisverðast við að- vörunina var hins vegar að hún gaf til kynna að Irene ætti ekki sjálf ' aðild að undirbúningi morðsins. Sá sem er meðsekur í morði þarf engar leikrænar að- varanir til að halda sér saman. Hinn samseki þegir s.iálfs sín vegna. Helfði Irene átt aðild að ráða- gerð tjm að kpma. Biick fyrir katt- arnef, hefði engin aðvörun verið nauðsynleg. Hefði hún átt þátt í undirbúningnum á einhvern saklauisan hátt — til að mynda í þeirri trú að ætlunin væri að- eins að hræða Back — þá hefði ekki verið þörf fyrir neina blaða- úrklippu — þá hefði verið hægt að gefa munnlega aðvörun. ÍSíei, hin naifnlausa viðvörun gaf til kynna að Irene hefði engan hlut átt að máli og vissi ekki heidwr hver bar ábyrgðina. Paul velti því sem snöggvast fyrir sér bvort Irene hefði hugs- anlega útbúið aðvörunina sjálf til að kwna af stað einmitt þeim áhrifum sem Paul hafði orðið fyrir. En hann vísaði þeirri huigs- un á bug: Irene var gædd hæfi- leikum, en ekki nógu klók til að setja slíkt á svið. Hann efaðist alls efeki um að hún væri fær um að leifca. hlutverkið, miklu fremur um skarpskyggni hennar. , Ágætt: Irene stoð sem sé utan- við morðáætlunina. En þá var sömu 3ögu að segja um hina í stúkuráðinu. Aðeins með aðstoð Irene hefðu þeir getað útbúið gildruna Og þá átti Paul engan eiftir nema Sam Carp, sem hann hafði rétt áðan verið að tírta buirt úr kotrunni! Hann byrjaði alveg upp á nýtt. Hin uipphaflega ksnning hams — að allit stáilvarsklandrið — vœri duilbúið morð á Baok, stóð enn óhögguð. Hann gat enn stuðzt við hana. Hann ihugaði hverjir hefðu haft möguleifea til að firamkivæima morðið. Til pess þucfti aðgang að stálvír og vfirklippum — og það gat næstuom hver sem vair komizt yfir. Ennfremur útheimti það vitneskju uim 'heimleið Backs og lokunartn'ma góðtemplaraihúss- ins — það benti til þess að við- komandi væri kunnugur BSck og hefði samiband við bindindis- hreyfínguna. Þau skilyrði upp- fylltu allir í stúkuráðinu og ýms- ir fleári sem Paul hafði aldrei séð og vissi ekki nöfnin á. Það þarf einnig að gæta spar- semi í leitinni að sannleikanum. Ekki má leita langt yifir skammt ef reikna á með árangri. Kann- sóknir meðal hugsanlegra af- brotamanna eru betur koronar í höndum lögreglunnar. Leikmaður verður að kunna sér takmörk og Paul einskorðaði sig við þær sex mannverur sem Back hafði varið síðasta kvöldi sínu með. Enda þótt hann væri að sjáMsöigðu reiðuibúinn að fylgja hverri síóð sem lá frá þeim hópi og í aðra átt, var hann sannfærður um það með sjálfum sér að lykilisins að leyndarmálinu væri að leita í þeirra hópi. Hann gekk á röðina í huganum. Hann hugsaði með sér að senni- lega væri þetta ósköp dæmigerð stjórn í bindindisfélaigi, hverju »IMIMH»yMlllUIUUMU»BIUMI»UUI»»llMUBiaimiUy^^ Laugavegi 38 og Vestmannaeyjum Brjóstahöld og mjaðmabelti. Fjölbreytt úrval við hagstæðu verði. Húsráðendur! Geri víð heita og kalda krana, WC og WC-kassa, leka á ofnum og hitaveituleiðsltim. STILLI HITAVEITUKERFI. HILMAR J. H. LOTHERSSON pípulagningameistari. Sími 17041 — til kl. 22 e.h/ mfM ^^. «§t M W¥ ' S mWm%$«im!s>Wi® HEFUR TEPPIN SEM HENTA YÐUR * SUÐURUNDS BRAUT 10 * SÍMI 83570 IWteppahusidII * !í!iíhií!!!I!& GLER Tvöfalt „SECURE"-einangrnmargrler. A-gæðaflokkur Beztu fáanlegu greiðslusikilmálaT. Glerverksmiðjan SAMVERK h.f. HeHu. Sími 99-5888. SÓLÓ-eldavélar Framleiði SÓLÓ-eldavélaT af mörgum stæTðum og gerðum. — Einkum hagkvæmar fyrir sveita- bæi. sumarbústaði og báta. VARAHLUTAÞJÓNUSTA. Viljum sérstaklega benda á nýja gerð einhóífa eldavélar fvrir smærri báta og litla sumarbUðtSÖi'N''"; ELDAVELAVERKSTÆBL - rÓHANNS FR. KRISTJÁNSSONAR h.f. Kleppsvegi 62 - Sími 33069. Miðstöðvarkatlar Smíða olíukynta miðstöðvarkatla fyrir siálfvirka olíubrennara. — Ennfrem'ur sjálftrekkjandi oliu- katla. óháða rafmagni. Smíða neyzluvatnshitaira fyrÍT baðvauii. Pantanir i síma 50842. VÉLSMIÐJA ÁLFTANESS. BHANDfS A-l símm Með kjöti, mioíÍ ITski. iHeð hverjn sem er

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.