Þjóðviljinn - 17.06.1970, Blaðsíða 6

Þjóðviljinn - 17.06.1970, Blaðsíða 6
g SiÐA — ÞJÓÐVILJINN — MAðwikiudagur 17. júní 1970. Leikfélag Akureyrar: Yfir 12 þsjsund íeikhúsgect- ir á 71 sýningu 5 leikrita Aðalfundur Leifcfélags Akur- eyrar var haldinn hinn 2. júní s.l. Á fundinum fór fram stjórnarkjör, en úr stjóriinni áttu að ganga Jón Kristinsson, formaður og Guðmundur Gunnarson ritari, en þeir voru báðir endurkjörnir. Gialdfceri er Guðmundur Magnússon og varaform. Marinó Þorsteinsson. Formaður gaf skýrslu lurci starfið á síðastliðnu leikári. Á síðastliðnu hausti var Sigmund- ur örn Amgrírnsson ráðinn framkvæmdastjóri fyrir félagið, en Sigmundur útskrifaðist úr leifclistarskóla Leikfél. Reykja- víkur 1965. Hann heffiur unnið mikið og gott starf á Akureyri, en auk framkvæmdastióra- starfsins hefur hann einnig haft á hendi leikstjórn í tveiimur Sigxnundur Örn leiiksýningíum og auk þess leik- ið tvö hlurbverk. Reynslan af starfi fram- kvæmdastjórans í vetur sýnir, að félaginu er nauðsyn að ráða fastan starfsmann í framtíðinni til að sjá um allan daglegan refcsfcur, svo uimfangsmdkið sem allt starf ledkfélagsins er orðið. • Á leikárinu voru sýnd 5 leikrft og urðu sýningar sam- tais 71, en tala leitohúsgesta yfir 12000 og er það miklu meiri sýningarfjöldi og aðsókn en áður er þekkt í sögu leik- félagsins, Leikstjórar hjá fé- laginu á leikárinu voru, Sig- mundur örn, Þórhildur Þor- leifsdóttir, Arnar Jónsson og Magnús Jónsson. Hlutverk í þessum leitosýningum urðu samtals 95. Pélagið gaf út áskriftarsfciír- teini sem giltu að öllum sýn- inguim á starfsárinu, barnaleik- rit þó undanskilin, og fengu þeir er slfk kort keyptu 25% afslátt frá venjulegu Ieikhús- verði. Um 90 rnanns notfærðu sér þessi hlunndndi. Leiklistar- námsikeið var haldið á vegum félagsing og veitti Sigurður örn þvi foristtöðu, en kennarar auk hans voru, Þórhildur Þorleifs- dóttir og Arnar Jónsson. 19 nemendur voru á þessu nám- skeiði og tóku nokkrir þeirra þátt í leiksýningum hjá tfélag- inu á leikárinu. Gjaldlkeri gaf bráðabirgða- yfirlit yfir reksturinn á starfs- árinu og kom þar fram að heildarveltan hafði orðið yfir 2 miljónir. Reikningar eru ann- ars lagðir fram á síðari hluta aðalfundar sem haldinn verður í ágúst-sept. • Fundurinn gerði eftirfarandi ályktanir: 1. Aðalfundur Leikfélags Akureyrar hvetur eindregið til þess, að hafizt verði handa, nú þegar, um endurbætur á leik- húsi bæjarins, þar sem fyrir- sjáaniegt er, að það verður að þjóna hlutverki sínu sem leik- hús enn um nokkurt skeið. Itrekar tfiumdurinn, í fyrsta lagi, óskir félagsins um breyt- ingu á leiksviðsopi og að upp verði sett fullkomið ljósaborð. I öðru lagi telur fundurínn fyrirhugaða breytingu á norð- urenda leikhússins mjög að- kallandd og að hef ja beri undir- búndng að framkvæmdum nú þegar. 1 þriðja lagi er nauð- syn á viðbyggingu við suður- enda hússdns, þar sem aðstaða fyrir vaxandd starf leikfélags- ins er miög þröngur stakkur skorinn m.a. varðandi æfinga- aðstöðu, leiktjaldasmíði, leiik- tjaHdamnálun o.fl. 1 fjórða lagi minnir fundurinn á tillögu- teikningar, um breytingar á neðri hæð hússins — veitinga- sali o.ffl. Lítur ifundurinn svo á, að framangreind atriði þurfi, nú þegar, að komast á fram- kvæmdastig, og beri að leysa þau í þeirri röð sem að framan greinir. Frá sýningu Leikfélag's Akureyrar á „Gullna hliðinu". 2. Aðalfundur Leikfélags Akuireyrar þakkar bæjarstjórn Akureyrar veitta fiárhagsaðstoð á liðnu leikári, og fagnar sam- þykkt um fjárveitinigu til list- kynningar í skólum. Telur fundurinn að þessi nýung hafi náð tilgangi sínum og m.a. stuðlað að mjög auknum leik- listaráhuga skólaæsku bæjar- ins. Mælir fundurinn með því, að þessi þáttar verði ekki lát- inn niður falla. 3. Aðallfundur Leikfélags Akureyrar mótmælir harðlega þeim árásum, er átt hafa sér stað, í vetur, í blöðum, bæði hér á Akureyri og í dagíblöð- um höfuðstaðarins, þar sem hafðar voru í framimi órök- studdar dylgjur og persónu- legt níð um einstaka félaga og starfsmenn Leikfélags Akur- eyrar, aufc sleggiudóma um Starfsemi félagsins yfirleitt. Eru slifk skrif höfundum þeirra til lítils sóma og til óþurftar leik- listarsta-rlflsemi bæiarins. * * •—¦ hí \ i -*»f'-Mrri'ii''Trtri rníui'in jfi nin"r Gunnar Sigurðsson Minning Fæddur 3. febrúar 1922 — Dáinn 31. maí 1970 Ég hitti Gunnar Sigurðssctn í fyrsta skipti á Septemíbersýn- ingunni 1947 og skömmu síðar var hann orðinn náinn vinur okkar sem að henni stóðum. — Honum var gefið þetta fflágæta myndlistarskyn sem vísar þeim er því eru gæddir beinuistu leið að innsta kjarna listaverks, innra lífi myndar, hrynjandi hennar og byggingu, hvort sem um er að ræða málverk eða höggmynd. Hann varð eitt með verkinu, lifði það, og því eng- in furða þó að myndlistar- mönnum hlýnaði um hjarta- ræturnar bara við að vita af honum í námunda við sig. En hann kom einnig við sögu með beinni þátttöku í baráttu hóps myndlistarmanna sem einna harkalegast urðu fyrir barðinu á þeim sem þoldu ekki að lagt væri inn á nýjar brautir, hann veitti forstöðu sýningar- sal í Ásmundarhúsi við Preyju- ---------------------------------------------------------------------------«> Umdæmisþing Rotary um helgina Umdæmisþing Rotaryhreyf- ingarinnar á Islandi, hið 23. í röðinni, verður haldið í Reykjavfk og Garðaihreppi, dag- ana 20. og 21. þ,m. Þingið verð- ur sett í Súlnasal Hótel Sögu, kl. 10 f.h. á laugardaginn. RotaryklúblburinLn í Görðum sér um fraimikvæmd Umidæmds- þdnigsins og fer síðari hluti þess fraim í Garðahreppi sunnud. 21. júní. Þifigdnu lýkur með sameiginlegum kvöldfagnaði að Hótel Sögu það kvöld. götu þar sem verk þeirra voiru kynnt og átti þar kona hans Guðrún Lilja drjúgan hlut að máli, segja má að á Freyju- götu hafi þá um skeið verið heimili framsækinnar mynd- listar á Islandi — og myndílist- armanna — og mætti skrifa langt mál um það. Þó að sýningarsailurinn legð- ist niður eftir margra ára erfitt og aðdáunarvert starf rofnuðu tengslin við okfcur aldrei, það var alla tíð náið, enda var Gunnar orðinn hluti af íslenzkri nútímaliist og nafn hans sam- ófið sögu hennar Sviðið verð- ur tómlegra til muna við frá- fall þessa góða vinar og mikla listaunnanda, sem mig langar til að þafcka forsjóninnd fyrir að hafa átt samleið með um langan tíma, og eipnig vil ég votta konu hans og syni dýpstu saimúð mína og margra kunn- ingja meðal listamanna. Þorvaldur Skúlason. Nú kemur hann Gunnar efcki oftar í heimsókn. Nú kemur hann el*i fraimar til að veita andlegan styrk og uppörvun á vinnustofu mál- ara. Nú gerist það aldrei oft- ar, að hann líti þögull í kring- um sig og maður sé farinn að halda að honum, eins og manni sjálfum, finnist það heldur fá- nýtt að vera að þessu bar- dúsi, föndra við mynd, miál- verk. Aldrei oftar segir hann skyndilega: „Anzi er þetta góð mynd", á þann hátt sem hon- um einum var lagið að segja. Mat hans og þekking á rnál- verkurn samtimans var undra- verð og örugg. Hann virtist hafa öðlazt þessa fátíðu hæfni í vöggugjöf og tekizt að þroska hana og efla með árunum. Eng- uim manni hef ég kynnzt sem naut af einlægni myndlistar í jafnríkum mæli og hann. Þess vegna var það, að þegar hann sagði: „Anzi- er þetta góð mynd", var eins og birti til í lífi manns og rnaður öðlað- ist trú á, að bardúsdð væri þrát* fyrir allt ekki til einsk- is. A tímum afskiptaleysis ann- arsvegar, hroka og óbilgirni hinsvegar gagnvart íslenzkri myndhst er gott að hafa átt Gunnar að vini. Hann var fagurkeri í beztu merkingu þess orðs, gekk hleypidóma- laus til móts við myndlista- verk samtímans, valdi og hafn- aði af eðldslægri virðingu á allri myndlist Þess vegna halfa myndlistarmenn og myndlistin í landinu rnisst mikið við frá- fall hans. Hans nánustu færi ég minar innilegustu samúð- arkveðjur. Jóhannes Jóhannesson. Líf í list Það blés napur suðaustan- vindur um regnvotan vanga bæjarins daginn sem það spurð- ist að Gunnar Sigurðsson væri dáinn. Endur fyrir löngu fór kliður um þröngan hóp mynd- listarmanna, þegar það kvis- aðist, að á sýningu Þorvaldar Skúlasonar hefði komið ungt kærustupar og keypt þar mynd. Þá var varla til siðs að kær- ustupör legðu leið sina á sýn- ingar framúrstefnumanna, hvað þá að þau keyptu mynd, og hún var sögð heita Guðrún Lilja og hann Gunnar kenndur við Geysi. Kynni myndlistanmanna af þessu fódki áttu eftir að verða náin og haft var á orði að þau hefðu byrjað búskap með fleiri myndir en kastar- holur. Ef svo ólíklega vildi til, að einhver tæki uppá því að skrifa liistsögu seinustu 25 ára væri sú saga ekki fullsögð nema Gunnars væri þar að góðu getið. Listamenn eru tor- tryggin kvikindi. Tr'eysti þeir illa dómgremd leikmanna, trúa þeir hver öðrum en verr. En þeir treystu allir Gunnari. Maðurinn var með þeim ósköp- um gerður að hann fann til andspænis mynd eins og lista- maður, en var að öðru leyti laus við ýirnis ¦ þau hamifcvíeli sem hrjá hina svokölluðu listamannssál. Fögnuður hans yfir góðu listaverki var án allra babþanka. Þegar sýning var lítið handa honum aðgera, ósjaldan við að hringt var til Gunnars. Það hét svo að hann væri fenginn til aðstoðar við að hengja upp. Oftar en ekki tók hann stjórnina í sínar hendur og meðan Gunnar vann gat listamaður sezt útí horn með stút og eldsúran kvi'ða fyrir opnunardegi. Hann var svo naskur á að finna hvern- dg mynduni kom þezt saman á vegg, að það var naastum sem hann málaðd með myndun- um á vegginn. Fáa menn hef ég þekkt betur til þess fallna að sýsla um myndlist, skipu- leggja sýningar, stjóma sýn- ingarsal eða þvíumlíkt. Eneins og oft vill verða i kotríkjum var ltið handa honum að gera, þar sem hann hefði notið sín bezt, kunnað þezt við sig. Hann hélt um tíma opnuim sýning- arsal fyrir eigin reikning, sem næst útgerð er einn vísasti vegurinn til þess- að tapa pen- inguim á Islandi Þá var oft setið Iengi að fánýtu hjali um list meðan ailt almennilegt fólk annaðhvort svaf eða var að fcomia upp varanlegum verð- mætuim úr steypu. Sér til viourværis stundaði Gunnar lemgst af verzlunar- störf, eitthvað sem kom hon- um að . öðru leyti ekki við. Hann var ákaflega hofmann- legur að yfirbragði, dálítið ó- reykviskur og framandi í þessu borgarlífi sveitamanna. Hann dvaldist aldrei erlendis til langframa, en fegurðarskyn hans og óvanaleg smekkvísi eini9 og átti sér rætur í kyhborinni menningararfleifð meginlands- ins. Eins og títt er um glað- klakkalega menn sýndi hann þegar á hólminn var komið og heilsan brást, að hann hafði karlmennsku til að bera á við hvern annan. Það er gamalla manna mál að maður komi í manns stað, — eða er það heimispeki æskunnar? Einn tekur annars sæti, en það kem- ur enginn í stað Gunnars. Eg man ekkd hvenær Gunnar fædddst og bráðum verð ég búdnn að gleyma hvenær hann dó En það er trú mín að hann verði öllum ógleymanlegur sem höfðu ánægjuna af að kynnast honum. Kjartan Guðjónsson.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.