Þjóðviljinn - 11.09.1970, Blaðsíða 10

Þjóðviljinn - 11.09.1970, Blaðsíða 10
JQ SlÐA — ÞJÖÐVlUlNN — Föstudagur 11. septemiber 1970. NICHOLAS BLAKE DYPSTA UNDIN 13 — Til að mynda Kevin Lee- son? sagði ég kæruleysislega. Presturinn sýndist alveg agndofa. — Kevin? Nei, nei, hann er metnaðargjarn, en hann hefur innilega fyrirlitningu á Blástökk- unurn. Sjáið þér til, öll þessi athafnasemi Kevihs stafar af því að hann langar til að yfirskyggja bróður sinn. Flurry er auðvitað ekki annað en fyrrverandi hetja, en hann befur fengið að halda dýrðarljómanum. Kevin tók hvorki þátt í frelsisbaráttunni né borgarastK'5inu. Hann er varfær- inn. — Seamus kallar hann lufcku- riddara. — Jæja, gerir hann það? £>að er fuMsterkt til orða tekið. Sea- mus aðwyllist gamaldags róman- tfk; hann er síðasti hetjudýrk- andinn. Enginn getur fengið hann til að viðurkenna að Kevin leggi franri aðdáunarverðan sfcerf til að byggja upp land ofckar. Og fyllir sína eigin vasa um HARGREIÐSLAN Hárgreiðslu- og snyrtistofa Steinu og Dódó h3Mga.v. 188 rn. bæð (lyfta) Síml 24-6-16. Perma Hárgreiðslu- og snyrtistofa Garðastræti 21. SÍMI 33-9-68. leið, sagði ég næstum. En í þess stað íjr ég að tala um hve Flurry og frú Leeson hefðu sýnt mér mikla gestrisni. Faðir Bresnihan horfði fast á mig; það var eins og hann gæti séð djúpt inn í sál mína. — Ég vona að þér reiðizt ekki þótt ég gefi yður heilræði: Varið yður á frú Leeson; hún er hætfcu- leg kona. — Hættuleg? Ég eldhitnaði í vöngum, en reyndi mítt bezta til að stilla mig. — Hætbuleg? Hvernig þá? Ég hafði ekki fyrr örðið þess var að presturinn missti stjórn á sér. — Hún fellur efcki inn í litla satmfélagið okkar, svaraði hann varffiæmislega. — Getur það ekki verið litla samfélaginu að kenna, faðir Bresnihan? Ensk kona. Útlend- ingur. Fólk uppi í sveit er alltaf tortryggið í garð útlendinga. — Það veit ég vel, sagði hann hvössum rómi. í>að leit út fyrir að hann ætti erfitt með að hafa tauimíhald á sér. — En ég verð að vera á verði gagnvart hneyksl- anlegu atferli í sókn minni. Frú Leeson hefur gefíð tilefni til hneykslunai". — Hvernig þá? — Vegna þess. — Faðir Bresnihan gat ekfci borið fram ásakanir sínar, vegna þess að kötturinn truflaði hann. Hann háfði 'setið og gaált " við hann meðan hann lá makindalega á hnjám hans; en allt í einu þaut hann hvæsandi niður á gólfið og flýði undir borðið. Presturinn varð eldrauður í framan þegar hann laut niður til að ná í köttinn. — Aumingja kisa. Tók ég of fast á þér? Komdu nú upp aftur, kjáni litli. í»að glitti í reiðileg augu katt- arins undir borðinu. — Nú, ef þú vilt það ekki, þá þú um bað. Hann reiddist mér sennilega af því að ég talaði af vandlætingu, herra Eyre. Það var sannarlega ekki tilgangur minn, það veit Guð. Hann spennti titrandi greipar. — Ég get ekki (gntineníal HINIR HEIMSÞEKKTU JEPPA HJÓLBARÐAR HJÓLBARÐAVIÐGERÐIR Opið alla daga frá kl. 8—22, éinnig um helgar. GÚMMÍVINNUSTOFAN HF. SKIPHOLTI 35 REYKJAVÍK SÍMI 31055 ætlazt til þess að þér hafið sömu skoðanir og ég á dauðasyndinni. Ég reyndi að sýnast undrandi. Líkt og ég skildi ekki hvað hann ætti við! Hafði hann þá eftir allt saiman séð til miín og Harriet niðri á ströndinni? En ekki kom honurn við hvað ég aðhafðist. Ég sagði að við frú Leeson hefð- um farið í ferðalag með nesti og.hefðuim séð líkfylgdina ganga aftir ströndinni.^Svar hans sann- færði mig um að hann hefði ekki tekið eftir okkur. — E>ér verðið uimfram allt að fara variega á þeim slóðum. Það er sagt að það sé kviksyndi á stóru svæði á ströndinni miðri. — Ég tók eftir því að líkfyigd- in tók á sig sveig. Eftir þetta töluðum við rólega og friðsaimlega um írska út- fararsiði. Eg sagði að mér hefði fundizt hjartnæmt að taka eftir þeirrí augljósu virðingu, sem þátttak- endur í líkfylgdinni auðsýndu hinum látna; hins vegar hefði mér þótt ósanngjarnt að þeir skyldu loka veginum fyrir allri annarri umferð. Hann hló. — Þetta var miklu verra áður fyrr. 1 gamla daga var það siðvenja hér fyrir vestan að presturinn sat við kistuna og tók við þeim pen- ingum sem syrgjendurnir réttu honum. Þeir kepptust um að gefa sem mest, því að uppihæðin sýndi hve mikill harmur þeirra var yfir hinum látna. Það var stöðuitákn með tilfinningaívafi! Jæja, en þann sið höfum við lagt niður til allrar hamingju. Þrátt fyrir hinn óþægilega þótt í saimtalinu, hafði þetta verið notalegt kvöld. Faðir Bresnihan fylgdi mér til dyra og í fang- inu hélt hann á kettinum sem var búinn að fyrirgefa honum. Ég fann til eins konar aðdáunar og hollustu i hans garð. Hann var góður og vitur maður. Og frá hans bæjardyrum séð var ofureðlilegt að hann gæfi mér aðvörun. 1 návist hans gat ég ekki að mér gert að hugsa sem svo, að ef til vill ætti ég að fara að ráðuom hans, sem hann gaf mér í góðum tilgangi. — Komið bráðum aftur. Og Guð blessi yður, sagði hann með hljómmikilli röddinni, sem var hvorki mærðarleg né tilgerðar- leg. Ég sé það í dagbók minni að það var tveim dögum seinna að mér var boðið heim til Kevins Leesons í þá oskemmtilegu mál- tíð sem kallast „stórt síðdegis-te". Garðurinn bafcvið traustlegt hús þeirra var morandi í bömum — ég komst aldrei að þvi hver þeirra voru börn Maires. Hún sá um að þau sýndu alla þá leikni sem þau höfðu yfir að ráða, og Iokaþáttur sýningarinn- ar var ruiglingslegur írskuir þjóð- dans og undirleikinn annaöist hún sjálf á píanóið inni í stof- unni, en gluggarnir voru hafðir opnir. Börnin dönsuðu með há- tíðlegan svip á andlitinu, og þau voru stíf eins og siaurar og það var engu líkara en þau feyktust um í ofsaroki. - — Kevin bað miig að taka mynd af yður og börnunum. Þér hafið væntanlega ekkert á móti því? Marie stillti okkur upp i hóp og smellti af. — Það er vissu- lega mikill heiður fyrir ykkur að vera á mynd með frægum rithöfundi. En það ekki krakk- ar? — Jú, tautuðu fáein þeirra án albar hrifningar. — Og nu verðið þér að leyfa mér að taka mynd af yður einum í albúmið mitt. Af stað nú, börn. Teið handa ykkur er inni í barnaherbergi. Ég' lét mér þetta allt saman lynda. Ég læt venjulega sem ég þoli ekki annað eins og þetta, en í raun og veru líkar öllum rithöfundum það ágætlega að láta meðhöndla sig sem fræga persónu, ekki sízt þegar frægðin er af skornum skammti. Það er ekki fyxr en eftir á að maður fær óbragð í munninn, rétt eins og maður geti grátið fögrum tárum yfir eigin meástaraiverki, unz maður kemst að því að það er í rauninni ekki annað en til- finningasjúkt samsull. Ég gekk meira að segja svo langt að skipta um álit á Maire; hún var frjálslegri utan dyra í barna- hópnum, og henni fór það vel að vera á þönum með jarpa lokkana flögrandi fram á ennið og stjórna fjölskyldusirkusnum með ódulinni hrifningui Dæmi- gerð írsk sveitakona af betra taginu; þetta var litla konungs- ríkið hennar, hún var sex barna móðir x>g fannst hún vera drottn- ing. Hún fór með mig inn í setu- stofuna sína, sem var ósköp dapurleg; troðfull af splunku- nýjum húsgögnum, samstæðu sem hefði getað verið úr verð- lista og loomið með póstinum. Sennilega var aldrei verið í þessari stofu. Ég gat gert mér í hugarlund hvernig Leeson- börnin sátu skjálfandi af kulda við slaghörpuna, þegar þau fengu spilatíma í ískaldri stof- unni. Kevin kom og slóst í hópinn. Ég féfck nærmynd af grófgerðu andlitinu og munninum sem minnti mig á hákarl. Hann var upptekin af sjálfum sér en mjög alúðlegur Það var auðséð að fallega konan hans sá til þess að hann væri í öðru sæti á heimili sa'nu. Borðið svi'gnaði undan matnum — þar voru boll- ur, heimabakað brauð, sardínur, rauðrófur, harðsoðin egg, pikkles, svínslæri Og tunga, búðingar með kremsósu og kökur með sykurbráð. Maire hélt matnum að mér af mikiluim ákafa. — Yður veit- ir ekki af ærlegum matarbita, herra Eyre, eftir allt þetta snarl yðar heima í kofanum. Þér eruð alltof horaður. Finnst þér það ekfai, Kevin? — Hætbu nú að angra vesal- ings manninn, Maire. Hann veit bezt sjálfur hverju hann hefur gott af. Láttu haran eiga sig. Ég sagði þeim að mér hefði verið boðið í kvöldmat til föður Bresnihans tveim dögum áður. — Jó, rétt er það. Hann sagði mér að þið hefðuð spjallað notalega saman upp á gamla mátann, sagði Maire. — Þið hafið trúlega rætt háfleyg mál, þdð tveir. Bækur og þess háttar. — AðaMega um stjórnmál, frú Leeson. Það var mjög athyglis- vert að heyra hann tala um — — Það er alltof mikið talað um stiórmál hér á landi, sagði Kevin. — Prestarnir ættu ekki að hvetja fólk til þess. — Og láta þá urni það sem vit hafa á. Mér skilst, að þér nafið það? — Tja, ég hef nú svo margt á minni könniu að ég hef engan tíma til — — Mér hefur annars skilizt að þér verðíð ef til vill í kjdri til þings við næstu kosningar. — Já, það getur svo sem veí verið. „Dail"-ið okkar þyrfti svo sannarlega að fá nokkra hagsýna msnn sem geta heyrt grasið gróa og kunna að taka hlutina skynsamtegum tökom. Helming- urinn af þessum snillingum í þinginu sóa tímanum í gaspur um tilganigslausa hluti. Við deyjum úr hungri herra Eyre, ef við eigum að halda áfram að jórtra á fortíðinni. Við getum ekki lifað á því. Ég spurði hann í þaula uim „Blástakkana" — hvort hægt væri að bera þá saman við svo- kallaða nazista Mosleys í Eng- landi. Hann sagði írá hinu skammvinna ¦ saimstarfi milli hreyfingar O'Duffys hershöfð- ingja og Cumann nan Gaedheal- flokksins á fjórða tug aldarinnar. — Sá orðrómur komst á kreik að þeir ætluðu með valdi að setja á stofn einræðisstjórn, ef HARPIC er ilmandi efni sem hreinsar salernisskálina o^ drepnr sýkla Hvað nefnist Ijóðabókin og hver er höfundurinn? SÓLÓ-eldavélar Framleiði SÓLÓ-eldavélar af mörgtim stserðum og gerðum. — Einkum hagkvæmar fyrir sveita- bæi, sumarbústaði og bá-ta. VARAHLUTAÞJÓNUSTA. Viljum sérstaklega benda á nýja gerð einhólfa eldavéla fyrir smærri báta og litla sumarbústaði ELDAVÉLAVERKSTÆÐI JÓHANNS FR. KRISTJÁNSSONAR h.l Kleppsvegi 62 . Sími 33069 Dömusíðbuxur - Ferða- og sportbuxur karlmanna Drengja- og unglingabuxur SJoMjlm _ Laugavegi 71 — sími 20141.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.