Alþýðublaðið - 11.10.1921, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 11.10.1921, Blaðsíða 1
0-<eH& út sut .^IþýðiaftokAcniuuu 1921 Þriðjudaginn 11 október. 234. tölubl. Frjálsir menn eðá þrælar? liTímían" síðasti hefir veitt „Alpýðublaðiau þann heiður að stökkva upp á nef sér út afsetn- ingu einni sem staðið hafði í því nýiega. Vitnar hann jafnframt í deilu, sem varð í sumar út af viðureign vefkamanna á Húsavík við kaupfélagið þar og segir, að kaupfélagsstjórlnn rufi staðið þar með pálmann f höndum. Um það skal ekki deilt og „Tíminn" látinn 1 friði með þá skððun sína. Gott að hann er ánægður rceð úrslit þess máfs Það skal tekið fram, að þau ummæli hér í blaðinu, sem faliið hafa í garð norðlenzku kaupfélag- anna tveggja, vegna skifta þeirra við yerkamenn, cru alls ekki sprottiu at andúð við kaupfélög, cða kaupfélagsskapSnn, síður en svo En Alþýðublaðíð er eign og málsvari öreiganna og mun hvernig seni ástendur taka málstað þeirra, jaínvel þótt skildari aðiii ætti í falut, en kaupfélög bænda. Þejjar, ræða á um kaupgjald verkamanna er það vitaulega íjarv stæða ein að Kta aáeins á það hvernig þessi eða hfnn atvinnu vegurinn ber kaupgjaldið. Viður- kenni „Tíminn", sera gera verður ráð fyrir að svo stöddu, að verka- menn séu sjálfsteeðir menn með s'ému réttindum; til lifsins og atvinnurekendur (þar >með bændur, j sem oftast eru fraraleiðendur), en ekki eignut vinnurekendannaþræbr) eða beinlinis dýr, þá neyðist hann til að ganga út frá þvl. Hann (Tim-1 inrt) neyðist til þess fyrst og ýremst, að taka tiliit ti! nauðsyn- legra þarfa verkamannsins, þegar um kaupgfald hans er að ræða, sé blaðið ekki gersneytt öllu því, sem mánnúð og sanngirní heitir. Við skulum vona að svó sé ekki, að greinin í sfðasta blaði hafi verið rituð í fáti og óhugsuð. Þegar blaðið talar uni, að .alviðurkent" hafi verið af ,öll. I um", að verkakaup hafi í fyrra I verið „alt of hátt", þá gleymir 1 það þvf, að fjölmennasti flokkur eða stétt landsins, vérkamennirnir, hafa sldrei viðurkent það, sem ekki er von Blaðið á því þarna við atvinnurekendur, þeir eru þessir nallir", og það sem þeir viija er því faeilög skylda að mæla meðl Verkamönnum er þetta mál óviðkomandi, 'þeir eru ekki þess virði f augum .Tfmans*, að tillit sé tekið til skoðana þeirra, vilja eða þarfa — þeir mega gjarna svelta heilu huagri, svo atvinnurekesdnr geti lifað góðu lífi. Atvinnurekendur eru: .aliir", í þjóðfélaginu, verkamenn: enginn — þeir eiu aúlll Þrælarnir voru aldrei spurðir að því, hvort þeim Iiði vel eða illa; þeir voru miskunarlaust reknir áfram við verkið; þeir voru ekki spurðir að þvf hvort þeir hefðu Ulfi&ningar, börn þeirra voru seld, koaur þeirra voru seldar; þeir voru barðir, ef þeir gátu ekki uanið fyrír hungurs sakir. Nutfðar atviníiurekandi er venju- lega engu betri en íyrirrennari hans, þrælaeigandinn. £f fjárh&gs- legir hagsmunir hans eru annars vegar, gætir hann þess aldrei, bvernig fer'um verkamsnninn og fjölsky'du hans'., honum er aðeins einn hlutur heilagur — peninga- pyngjan. Framfærsla- verkamanns ins er atvinnurekendanum algert aukaatriði. Ett hún er ekki auka- atriði írá sjónarmiði verkamanns it»3, hún er ekki aukaatriði frá sjónarmiði sanngirninnar og hún er aðalatriði frá sjónarmíði heil- hrigðrar skynsemi. .Framleiðsluvörur landsins hafa fallið stórkosilega (leturbr. hér) f verði", sfgir Tfminn. Ekki þær vörur, sem verkamenn þurfa að kaupa af bændum. Kjötverð, inn- anlands, er því nær hið sama nú ogx í fyrfa, (kr. 2,20,kg. í fyrra, B ru n at ry g g i n g a r á innbúi og vörum^ hvergi ódýrarl ón hjá A. V, Tulínius vátryggingaskrlfstofu • Elmsklpafélagshúslnu, 2. hæð. ná 2 10 bezta kjöt), sláturverð er hið sama, mörverð er hið santa, mjólkurverðið er yfirleitt hið sama og smjörverð er hærra. Tíminn fer þvf með fieypur 'í þessari "ofaaskráða setningu. Kaup> verð innanlands á ekki að miðasí við það, þó einhverjar inhlendar vörur hafi. á erlendum markaði lœkkað í verði, þegar þæf á inw* lendum markáði stania í stai. Fyrsta skilyrði til þéss að kaup geti lakkað, er það, að vörurnar lækki innanlands, að eigendur framleiðsluvaranna okri ekki 4 l'óndum sinum. Þetta atriðiv ætti Tfmina, með alt sparnáðarhjalið, að taka sérstaklega til ðthugunár — en hann er raulbundkm. Óbreyttir vefkamenn hafa á undanförnum ár'um lifað „um efni fram!" segir ^Tíminn" Viturlega mælt og af sanngirni og kunnug- leikal Jú, þeir hafa kannske lifað >um efni fram< þannig, að nota það litla lánstraust, sem þeir áttu, svo kona og barn\ dtefu ekki ur hungri, En þegar lánstraustið er farið og engin vinna — alls eng- in — er fyrir hendi, ætli þeir lifi ,þá Iíka,#um efni fram"?. Þeir eru óskiijanlegir mennirnir, sem halda þvf fram þrátt fyrir atvinnw- brest meðal verkamanna ár éftir ár, að „verkamenn Hfi um efni fram?" Ncma leggja eigi þann skilning í ófð þeirra, að verka- menn eigi að fyrirfara sér, jafo. skjótt og þrotið er kaup þeirra Og lánstraust ¦*- éða kannske þeir eigi »bara" að svelta f hel.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.