Alþýðublaðið - 04.11.1921, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 04.11.1921, Blaðsíða 1
pýðuMadid 0-*<eilÖ tit »f '.^ábJLþ^Qufioldta&iun. t# * "S SJt £ >SE.-jv I92I Fimtudaginn 3. nóvember. 254 tölubl. ííidiir med önItiiiliT XJt með togarana. íslenzka þjóðin á fiskimið svo góð, að þau þekkjast hvergi betri, og aðeins á örfáum siöðum á jörðinni, eru fiskimið, sem eru eins góð og þau íslenzku. Isiehzka þjóðin á ágæt fram- leiðslutækii þau beztu sem þekkj. ast. til fiskveiða — togára. Islenzka þjóðin á sjómánnastétt svo ötuta áð engin er hénni fraraar að vaskleik, þó sjóíhenn annara þjóða fari víðar um faöf. Skaftfellingurinn sem heyjir hrika- legan hildarleik við Ægi, og ér í iífsháska í hvert skifti er hann ítir frá landi, og hvert skifti er hann lendir, Austfirðingurinn sem fer á smábátum svo langt Hít á élgahdi hafið að undirlendir hverf- ur i sæ, Nörðlendihgurinn á litlu þilskipunum í öskraradi norðanhríð og gaddi, Sunnlendingurinn með þáð óiseiga skáþ, sem parf til þess að hanga á'ftaf í handfærinu, Véstmannaeyingurinn méð sfna: tryltu sjósókn, og síðasta en ekki sízt tögaraliðið — mennirnlr sem altaf ganga að vinnunni með sama skap og íþróttamaðurinn við kaþpieikiha. Þegar þetta prent er nú athugað: áskimiðin, framleiðslutækin og sjómenhirnir ötulu, sem ekkert kjósa frekar en hætta lífinu út á hafið til þess að herjá- þar út auðæfi úr sjávardýpinu handa ís lenzku þjóðinni, þá verður víst mörgum á að spyrja sjálfa sig: ~Er nauðsynlegt sð alþýðan í Reykjavík svélti? Og svarið verð- ur: Það er algerlega óþarfi, ef að. sú fásinna og fjarstæða ætti sér ekki stað, »ð láta tógarana vera bundna við land. Allir vita . að lahdssjóður hefir tapað hundr uðum þúsunda, eða kannske meira en það, á því að togararnir hafa verið aðgérðalausir, og að iaudið £ heild sinni hefir tapað miljónum og aftur miljóhum á því að verka- lýðurinn hefir verið atvinnulaus. Við vitum af favérju togarair haía verið látnir liggja við land: Til þeks sð útgerðármenn töpuðu I ekki cinum 10 eða 20 þús, kr. á hverjum togara. Það er eng- i inn að lá útgerðarmönnum neitt.; En öllum ætti nú að vera farið ] að skiljast, og jafnvel útgerðar- ¦ mönnum líka, áð það er þjóðar- böl, að togararnir eru einstakra manna eign. iTtgerðarmenn hljóta að fara að skiíja það sjálfir, að þeir eru þröskuldur á gæfuBraut þjóðarinnar. Til þess að þeir tapi ékki uþþhæðum, sem eru tiltölu- lega íitlar, tápar landið miljónum. Til þéss að þeir tapi ekki verður alþýðan að svelta. Til þess áð þeir íapi ekki þurfa mæðurnar að vera hhugnar yfir því, að börain þeirra fái ekki nðg að'borða. f Réykjavík lifir á sjónum. Þegar; sjórinn ekki er sóttur, er]'almenni| verkalýðurinn í landi atvinnulaus, Þég'ar alrhénni verkaiýðurinn er atvinnulaus, verða flestir aðrir það Ifka, sem í landi 'eru, að hálfu cða öllu leyti. Menn hafa ekki ráð á, að láta gera vlð úrið sitt, við skóha sfna, ekki ráð á, að láta sáuma sér föt; og kaupmenn selja ekki varning sinn, nema af Hujög skorhum skamtí. Það eru því bókstafiega allir sem tapa á því, að togararnir gangi ekki, allir aema flir 'útgerðarmehh. Og þeg- ar öllu er á botninn hvolft, er það þá nd víst, áð þeir tapi ekki á því líka? En hverhig sem því nú er varið, þá er víst, að hér^er á ferðinni pfningarsagan öfug. Hér Ifða allir fyrir einn. AIHr lfða fyrir' útgerðarmannihn. Ekki einungis sjálf alþýðan, heldur einnig milli- stéttin og kaupmennirnir. Erunatrýffginakr á ínribúi 0« vörlmi hv«rgt ódýp«ri ©n hjj A. V. TiillniuÉ vá«rygwtns«tt««Btoðu Elmsiclp«f41«««h úaími, a. hmð. ..-:¦»' t SJ*| ¦ Togararnir méga ekki vera að- gerðarlausir lengur. Og það má aldrei koma ,fyrir,vaftuj».,.Að:'?þeir séu.bundnir mánuðum saman við hafnargarðinn til þess, að útgerð- armenn tapi ekki. . Ög ráðið, tií þess áð koma f veg fyrir, að slfkt komi fyrir aítur, er að gera togarana að þjóðareign, Að þjóðnýta þá. Að reka íogara- útgerðina með hag þjóðarinnar fyrir ahgum, en ekki hag fárra einstaklinga — útgerðarmannanna. En hver á að koma því í fram- kvæmd, að, togararnir verði þjóð- nýttir? Svarið er: Alþýðan. Það er hún sem verður að knýja þetta fram, með góðu eða illu. Það er hún sem fyrst og fremst sveltur —- ekki af því, að þess sé hin minsta þörf, heldur að eins af þvf að þjóðfélsgsfyrirkomulagið er .vit- laust, að eins af því, að einstakir menn eiga framleiðslutækin, en ekki sjálf ftóðin,.....,_,. , Það er þröskuldur á gæfu og framfarabraut þjóðarinnar, að ein- stakir menn eiga togarana. Niður með þann þröskuld! Og niður með alt sem tálmar á framfara- og gæfubraut okkar litlu þjóðar. En fyrst og fremst: Niður með það sem veldur því að bðrhin sveital. Niður. með sultinní Út með togarana!

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.