Dagblaðið Vísir - DV - 13.03.1999, Blaðsíða 28

Dagblaðið Vísir - DV - 13.03.1999, Blaðsíða 28
28 * kamál LAUGARDAGUR 13. MARS 1999 Móðirin sem gerðist vændiskona Kirkjuklukkurnar hringdu í litla þorpinu rétt utan við Saloniki í Grikklandi þann 17. júní í fyrra. Jarðsetja átti tvítuga konu, Evu Fotiadou. Þorpsbúar í sorgarklæð- um hvísluðu dapurlega sín á milli að Eva hefði dáið af of stórum skammti af fíkniefni. Flestir þeirra höfðu þekkt hana frá þvi hún var lítil stúlka. Hún var fædd í þorpinu, rétt eins og hin fjörutíu og fjögurra ára gamla móðir hennar, Eleni Fotiadou. væri að Eva hefði dáið af því að sprauta sig með of stórum skammti. Þetta kom Fotiadou-fjölskyldunni í opna skjöldu því ekkert hafði nokkru sinni komið fram sem benti til þess að Eva væri háð fíkniefnum. Stavros, faðir Evu, tók eftir blett- um á líkinu þegar hann kom til að staðfesta aö það væri af dóttur hans. heróíni í líkið svo lögreglan héldi að hún hefði dáið af of stórum skammti." Leitin hefst Enrjinn vissi neitt Faðir Evu, Stavros, rak lítið iðnfyrirtæki en móðirin var iðn- verkakona. Þau hjón höfðu lifað fábrotnu lifi með þremur dætr- um sem þau höfðu eignast. Engan grun- aði að Eva væri fíkill og þegar það spurðist út hvernig lífi hennar lauk þótti það ekki að- eins dapurlegt heldur skömm fyrir fjölskyld- una. Málgefnar konur voru fljótar að breiða út söguna um örlög Evu i næstu þorpum. Þegar bíllinn með kistuna nálgað- ist kirkjugarðinn fylltust augu El- eni af tárum. Og áður en kistan var látin síga í jörðina kraup hún við hana. Að grískum sið hafði hún beð- ið um að láta opna kistuna svo hún gæti gefið dóttur sinni „siðasta kossinn". Þegar Eleni beygði sig yfir hina látnu dóttur sína tók hún eftir rauðum blettum á hálsi henn- ar, rétt eins og hún hefði verið kyrkt. Þá sá hún að tennur höfðu verið slegnar úr henni og marblett- ir voru á hand- og fótleggjum. Eleni fór að svima og gat vart staðið í fæturna, því henni var ljóst að dóttir hennar hafði verið beitt of- beldi áður en hún dó. Ýmsir við- staddra tóku eftir aö ekki var allt með felldu, gengu að kistunni og sáu þá hvernig líkið leit út. Fór á diskótek Peni, sautján ára systir Evu, var sú síðasta í fjölskyldunni sem sá hana á lífi. Það var 10. júni. Þá höfðu hún og vinkona hennar hitt Evu á aðalgötunni í Saloniki. Þær höfðu fengið sér kökubita saman á veitingahúsi og talað um ný dægurlög. Mjög hlýtt var í veðri og áður en þær skildu bað Eva þjóninn um vatnsglas því hún sagðist vera þyrst. Þá bar hún engin merki þess að vera undir áhrifum fíkniefna frekar en endranær. Miðað við griska siði var Eva mjög nútímaleg. Hún umgekkst unga menn frjálslega og þegar hún kvaddi systur sína, Peni, og við- konu hennar sagðist hún ætla á diskótek. Það kvöld kom Eva ekki heim, og næstu þrjá daga spurðist ekkert til hennar. En fyrir hádegi sunnudag- inn 14. júlí, þegar Eleni var að búast til að fara til kirkju, hringdi maður hennar, Stavros, og sagði að Eva væri dáin og líkið væri í líkhúsi. Dánarorsök ekki dregin í ef a Lögreglan skýrði foreldrunum svo frá að lík Evu hefði fundist á byggingarsvæði. Við hlið þess hefði fundist sprauta og í henni hefðu verið leifar af heróínskammti. Ljóst Kötturinn" sem hét í raun Savas Chatziyannidis. Daginn eftir fór Eleni til einka- spæjarans Stratos Barkirtziz og bað hann að finna Gatissios, en það var þó aðeins það nafn sem hann gekk undir meðal fikla, því orðið þýðir „köttur". Einkaspæjar- anum leist illa á verkefnið. Hann kvaðst óvanur málum af þessu tagi og þar að auki væru fikniefnasalar í Saloniki hættulegir menn. Eftir þennan fund ákvað Eleni að taka málið í sínar eigin hendur. Hún fékk sér ljósrauða hárkollu og stuttpils. Síðan fór hún að venja komur sínar í vændishverfið í Saloniki á kvöldin. Til öryggis bað hún Barkirtziz einkaspæjara að hafa auga með sér úr fjarlægð ef hún skyldi lenda í lífsháska. Þegar Eleni hafði vanið komur sinar í hverfið um hrið kynntist hún Litsu, stúlku vann fjármagnaði fíkn sína með vændi. 9. október trúði Litsa Eleni fyrir þvi að „kötturinn" héti Savas Chatziyannidis. „Hann er mjög hættulegur," sagði Litsa. „Haltu þig frá honum því hann er samvisku- laus morðingi." Litsa gaf Eleni síð- an nöfnin á þeim sem voru í gengi „kattarins". Eleni Fotiadou í gervi vændiskon- unnar með viðskiptavini. Honum var hins vegar sagt að á því væri eðlileg skýring því Eva hefði dottið í vímu. Þegar Eleni sá blettina þar sem hún stóð yflr opinni kistu dóttur sinnar útfarardaginn vöknuðu með henni miklar grunsemdir. Fljótlega eftir jarðarförina fór hún að umgangast fíkla og spyrja hvort þeir hefðu þekkt dóttur henn- ar. Enginn þeirra kannaðist við hana. Það styrkti enn gruninn um að Eva hefði verið myrt. Símhringingin Eleni fór til lögreglunnar og sagð- ist hafa rökstuddan grun um að málið hefði ekki fengið þá athygli sem þörf hefði verið á. Nikolas Pilatinos lögreglufulltrúi svaraði því þá til að hann gæti vel skilið sorg hennar en í þessu máli væri ekki hægt að gera meira. Það væri ekki nýtt að foreldrar fíkla neituðu að trúa því hvernig komið væri fyr- ir börnum þeirra. Miðvikudaginn 19. júlí var Eleni ein heima þegar síminn hringdi. Þegar hún svaraði sagði ungur mað- ur sem vildi ekki segja til nafns: „Ég veit hver myrti dóttur þína. Það er fikniefnasali sem gengur undir nafninu Gattissios. Hann og félagar hans í genginu nauðguðu Evu fyrir aftan gömlu járnbrautarstöðina. Á eftir myrtu þeir hana og sprautuðu Eleni skömmu eftir morð dóttur hennar. Eva Fotiadou. Krossinn vísbending Eleni fór nú að fylgjast með Savas. Og dag einn sá hún systur hans. Hún var með kross um háls- inn sem Eva hafði átt. Þá var Eleni ljóst að morðinginn hlaut að vera sá sem ungi maðurinn, sem hafði hringt án þess að segja til nafns, hafði sagt. Eleni hélt áfram að lifa hinu tvö- falda lífi sínu. Á daginn var hún iðnverkakona en á kvöldin reyndi hún að komast að því í gervi vænd- iskonu hvar og hvernig hún gæti komist í kynni við „köttinn". Þann 25. nóvember, fimm mánuð- um eftir að Eva dó, hitti hún hann á krá við höfnina. í fyrstu fannst henni hann ljótur og heimskur að sjá. Mest langaði hana til að ráðast á hann en í þess í stað gekk hún til hans og sagði: „Gefurðu í glas, myndarlegi mað- ur?" Það gerði hann. Þau töluðu saman og hann tók boði hennar um að fara í rúmið með hon- um gegn greiðslu. Þau fóru á ódýrt hótel þar sem Eleni hafði herbergi á leigu. Undir rúm- inu var upptöku- tæki. Frásögnin af samveru- stundinni „Ég skalf af ótta við að ég gæti ekki leynt hatrinu á honum," sagði El- eni siðar er hún lýsti því hvernig það var að fara í rúmið með mann- inum sem hún taldi víst að hefði myrt dóttur sína. „En hann virtist ekki taka eftir neinu óvenjulegu í fari mínu, því hann afklæddist ró- lega og lagðist á rúmið. Ég fór svo að strjúka búk mannsins sem haföi nauðgað dóttur minni og hendurnar sem höfðu kyrkt hana. Ég lagði mig alla um að fullnægja þörfum hans til þess að fá vald yfir honum." Eleni tókst það. Þegar hann var að klæða sig sagði hann að stúlkur sem „kjöftuðu frá" fengju að kenna á því. Þannig hefði farið um unga stúlku sem hann og félagar hans hefðu nauðgað. Hún hefði hótað að fara til lögreglunnar. Þá hefðu þeir sprautað heróini í hana og sent hana yfir í annan heim. „Löggan hreyfir ekki við svona málum," sagði Savas. „Nauðgun og morð fara oft saman," bætti hann svo við brosandi. Síðan lagði hann umsamda upphæð á borðið, kleip Eleni í rassinn og fór. Réttlæti Eleni fór til rannsóknarlögregl- unnar með hljóðupptöku af játningu Savas. Til öryggis sendi hún afrit af upptökunni til gríska stórbláðsins Ethnos. Hún óttaðist að lögreglan reyndi eim að skjóta sér undan því að taka málið föstum tökum því orðrómur gekk um að fikniefnsalar hefðu suma innan lögreglunnar á sínu bandi. Saksóknarinn í Saloniki, Petros Raptosolous, fékk upptökuna í hendur og hlustaði á það sem Eleni hafði að segja. Niðurstaðan af því og lögreglurannsókn, sem hófst eftir að Pilarinos lögreglufulltrúi fékk of- anígjöf, varð sú að „kötturinn" og félagar hans voru kærðir fyrir nauðgun og morð. Málflutningur hefur ekki farið fram enn en víst þykir að mannanna bíði langur fangelsisdómur eftir réttarhöld sem hefjast síðar á þessu ári. Eftirmálinn Eleni Fotiadou er orðin þjóðhetja í Grikklandi. Henni er fagnað eins og væri hún þátttakandi í gömlum griskum harmleik. Hún seldi sig á götunum til þess að geta upplýst morð dóttur sínnar og komið því til leiðar að þeir seku fengju refsingu. Það þykir hetjudáð sem muni ekki gleymast í bráð.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.