Dagblaðið Vísir - DV - 03.08.2001, Blaðsíða 18

Dagblaðið Vísir - DV - 03.08.2001, Blaðsíða 18
18 ! FÖSTUDAGUR 3. ÁGÚST 2001 Helgarblað I>V Hefði ver- ið gaman að hitta Hallgerði - DV heimsækir Jón Smára Lárusson á Gilj- um, járningameistara, stórsöngvara og helj- armenni sem syngur hlutverk Gunnars á Hlíðarenda í söngleik á Hvolsvelli Gunnar á Hliðarenda er einhver glæstasta herja íslenska m'enningar- arfsins. Gunnar var manna fríðast- ur, syndur eins og selur, stökk hæð sina jafnfætis í öllum herklæðum og manna best vígur á boga og atgeir. Hann var hár og hermannlegur, réttsýnn og vinfastur og hlaut öm- urleg örlög þegar óvinir hans fóru að honum á Hlíðarenda og Hallgerð- ur langbrók kona hans brást honum á örlagastundu. Þetta er saga sem flestir íslend- ingar kunna eitthvert hrafl úr enda ein meginstoðin í Njáls sögu, einni vinsælustu íslendingasagna. Þótt minning Gunnars hafl lifað Jón Smári Lárusson, söngvarí og leikari Hann segist vona aö hann sé betur giftur en Gunnará Hlíðarenda en segist ékki treysta sér til aö stökkva hæð sína í öllum herklæðum og hefði gjarnan viljað hitta Hallgerði langbrók. DV-MYNDIR HILMAR er ekki laúst við að menn hafi rétt aðeins hrokkið við þegar Sógusetrið á Hvolsvelli, sem laðar til sín ferða- menn sem hafa áhuga á menningar- arfinum, hóf sýningar á söngleik sem byggður er á ævi Gunnars á HLíöarenda. Söngleikurinn Gunnar eða Gunn- ar the Hero a Musical er sérstætt verkefni sem margir ólíkir menn koma að. Upphaflega er hér um að ræða lagafiokk sem tónskáldið Jón Laxdal samdi við ljóð Guðmundar Guðmundssonar skólaskálds í upp- hafi aldarinnar. Ekki náði þetta listaverk beinlínis alþýöuhylli á þeim tíma enda fáir spámenn í sínu föðurlandi í lifanda lífi. Menn vissu þó af tilvist þess og veltu því fyrir sér hvernig þessu afreki yrði best haldið á lofti. Einn þeirra sem það gerði var Halldór Óskarsson, kór- stjóri Karlakórs Rangæinga. Hann vissi betur en margir aðrir að hér var góð tónlist Jónas Sén Bannað að klappa Jónas Sen skrifar Einu sinni þegar ég var á göngutúr í miðborg Lundúna rakst ég á nýaldar- búð sem ég hafði aldrei séð áður. 1 búð- inni var gnægð bóka um heilun, hug- leiðslu og annað í þeim dúr. Einnig voru til sölu geisladiskar með nýaldar- tónlist og þar á meðal sá ég disk sem vakti athygli mína. Framan á honum var falleg mynd af egypsku gyðjunni ísis og fyrir ofan hana stóð „Hugleiðsla í Pýramidanum mikla". Þar sem ég er mikill áhugamaður um tónlist fram- andi þjóða, sérstaklega ef hún tengist einhvers konar helgisiðum, keypti ég diskinn. Þegar ég var kominn heim til ís- lands setti ég diskinn í geislaspilarann. Þá uppgötvaði ég mér til skelfingar að þar var ekkert nema þögn. Mér fannst ég vera illa svikinn en gat samt ekki annað en viðurkennt að einmitt svona hljóti hugleiðsla í Pýramídanum mikla að hljóma. Ég hef aldrei komið til Egyptalands en ég get ímyndað mér að stemningin í Pýramídanum mikla sé yfirgengileg. Ævaforn mannvirki eru þannig. Ég hef heimsótt margar eldgamlar kirkjur á Spáni, ítaliu og Frakklandi og and- rúmsloftið þar er allt öðruvísi en í kirkjum hér á landi. í Sacré Coeur- kirkjunni í París er stemningin svo þrungin tilbeiðslu og upphöfhum friði að maður vill helst ekki fara þaðan út aftur. Maður fyllist einhvers konar heilagri sannfæringu um að heimsaf- neitun og leitin að Guði sé það eina sem skiptir máli í lífinu. Ég leyfi mér að fullyröa að engin kirkja hér á landi sé svona mögnuð. Sú kirkja sem helst kemst nálægt því er Skálholtskirkja. Það er sennilega vegna þess að þar er maður alltaf með- vitaður um að vera á helgum stað, meira að segja á tónleikum. Bannað er að klappa, svo til eingöngu trúarleg tónlist er flutt, og ekki er selt inn í kirkjuna. Hins vegar er hverjum tón- leikagesti frjálst að gefa það sem hon- um sýnist við innganginn. Þannig hef- ur tekist að sameina tvö andstæö sjón- armið sem oft hafa valdiö deilum, ann- ars vegar að kirkjur eigi aðeins að vera notaðar undir guðsþjónustur, bænaiðkanir og hugleiðslu og hins vegar að kirkjur megi leigja undir ým- iss konar menningarstarfsemi, sér- staklega tónleika. Ég skil bæði sjónarmiðin. Óneitan- lega vantar almennilegt húsnæði und- ir tónlistarflutning, þó ástandið hafl aðeins lagast er Salurinn í Kópavogi hóf starfsemi sína. Hví ekki að nýta kirkjurnar sem standa að mestu tómar allt árið um kring? Hins vegar finnst mér líka eðlilegt að prestar vilji að kirkjur séu eingöngu notaðar sem bænahús, því aðeins þannig skapast það andrúmsloft sem á að rikja í kirkj- um. Stöðugar bænir og hugleiðslur á tilteknum stað árum og öldum saman mynda andrúmsloft sem maður þarf ekki dulræna hæfileika til að skynja. Svoleiðis stemning getur ekki orðið ef sifellt er verið að leigja út kirkjurnar til einhvers annars. Á páskum og í kringum jólin eru oft fluttar trúarlegar tónsmíðar í kirkjum. Það er auðvitað allt i lagi en mér finnst samt óeðlilegt að maður þurfi að kaupa sig inn á slíka tónleika. Kirkjur eiga að vera opnar öllum, ekki bara þeim sem eiga peninga. Auðvitað verð- ur að borga tónlistarfólkinu laun en það á að gera það með frjálsum fram- lögum, ekki með því að rukka inn í kirkjurnar. Að selja inn í Guðshús er jafn rangt og að láta fermast fyrir gjaf- ir. Nú er ég auðvitað að kasta steinum úr glerhúsi. Sem píanóleikari hef ég komið fram á tónleikum í mörgum kirkjum og þar hefur verið rukkað inn. Ég er líka fermdur og gerði það bara fyrir gjafirnar. Mér hefndist reyndar fyrir það, því fermingin mín var hálfgert klúður. Svo er mál með vexti að á fermingaraldrinum var ég með mikið hár eins og bekkjarbræður minir en það olli mér eilífri skapraun að ég var með krullur. Ég er enn með krullur en ég passa mig á að hafa hár mitt stutt og slétti vel úr því með geli á hverjum morgni. í gamla daga þótti hins vegar ótrúlega hallærislegt að vera með stutt hár og því var ég alltaf með hárbursta í vasanum sem ég not- aði í tíma og ótíma. Ég vildi auðvitað vera finn í ferm- ingunni minni svo til að tryggja að hárið á mér færi ekki úr böndunum stalst ég í hárlakk og túberaði á mér hárið eins og ég hafði séð mömmu gera. Svo burstaði ég það sem mest ég mátti. Þvi miður virkaði þetta ekki. Hárið á mér reis upp sem aldrei fyrr og í fermingarathöminni stóð það allt út í loftið. Ég var svo hávaxinn að á fermingarmyndinni var ég hafður aft- astur fyrir miðju og þar var lubbinn enn meira áberandi en ella. Það var eins og ég væri með geislabaug. I þokkabót hafði gleymst að kaupa á mig hvíta skyrtu og slaufu, í staðinn var ég hafður í svartri rúllukragapeysu. Eins og gefur að skilja olh ég óstjórnlegri kátínu meðal fermingarsystkina minna í athöfninni og bekkjarfélagar mínir gerðu grín að mér i margar vik- ur á eftir. Núna segi ég af fullri einlægni að ég trúi ekki á Jesú Krist. Ég trúi hins veg- ar á Guð, engla og illa anda. Og ég hef ekkert á móti kirkjum. En mér finnst að kirkjur eigi að vera kirkjur og að það eigi að vera gott að koma þar inn. Kirkjur eru vond tónleikahús, hljóm- burðurinn er slæmur og sviðið er ekk- ert svið. Megi kirkjurnar hvíla í friði er tónhstarhúsið margumrædda verð- ur loksins að veruleika.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.