Alþýðublaðið - 26.11.1921, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 26.11.1921, Blaðsíða 1
Alþýðublaðid 192.1 Laugardaginn 26. nóvember. 274 tölnbl! Sols&vikahræSslan. Tilkynningin um að hvita her sveitin sé nú leyst upp er gleði' eíni fyrir allan þorra bæjarmsnna. L«ndsstjórnin hefir réttilega séð hve hættuleg slík sveit getur vérið íyrir friðino í bæmim, Fundarhöld eru leyfð aftur i bænum, en ó- kunnugt er um það, hvorf sím- skeýtaskoðunin er hætt. Er nú aftur orðið friðsamlegt að sjá á götumim. Fyrstu bendingarnar eru því komnar í þá átt, að óeirðarraálið Verði skoðað með heilbrigðri skyn- semi, en ekki móðursjúkri hræðslu af hálfu andstæðinga Álþýðu- flokksins. Yfirleitt má segja, að æsingar þær, sem orðið hafa £ þessu máli stafi allar af því, áð andstæðingar AiþýSuflokksins hafa <aú um langan aldur verið dauð- 'hræddir við st]órnarbyltingu af flokksins hálfu, og það þótt vit- aníegt sé, að hér séu-mjög fáir -ibolsiví'kar og jafnvel þeir fáu sem lcunna að vera hafi alis ekki ætl- að sér að gera byitingu. á»essari hræðslu veldur aðailega fáfræði hinnar svonefndu yfirstéttar um verkalýðsmái og bardagaaðferðir alþýðunnar um allan heim í bar- áttu hennar við auðvaldið, og þó sérstaklega ókunnugleik 'á hug alþýðunnar í þessu landi. „Morg- unblaQið" aðal auðvaldsblaðið hefír aiið á þessari hræðslu um langan aldur { þeim einum tilgangi, að táltna hinni sívaxandi jafaaðar- stefnu Mandinu. , Þessi ótti við byltingn skýrir fulíkornlega hvernig á þvi stendur, að hvíta hersveitiu varð tii, aðal iega skipuð af bitrustu fjandmönn uin alþýðunnar, en þó einnig að -nokkru leyti af hiutlausum rnönn um, sem héldu, að þeir væru að varðveita eignir sínar og lög og rétt í landinu með þátttöku sinni. Því að tii þess eins að ná rúss néska drengnum frá Olafí Frið- -rikssyni þurfti enga hersveit. Mqrgunblaðið er að halda því fram, að menn, sem hafi » staðið nærri< jafnaðarmönnum hafi verið í liðinu. Það er nokkuð teygjan- légt. En vísvitandi ósannihdi væru það, ef blaðið segði að Jafnaðar menn hafi verið þátttakenður, enda sáu þeir fljótlega hvernig liðið var til orðið.. Menn, sem eru vanir kosningum í bænum þekkja and lititt í hvítu hersveitinni og vita, að fleatir liðsmenn voru æstir andstæðingar alþýðunnar. Að vandræði hafa ekki hlotist meiri af þessu máli en drðin eru, er eingöngu áð þakka framkomu Alþýðufiokksins. Vegna afstöðu hans ( málinu var hægt að fram- kvæma brottnám rússneska drengs- ins. Þar sem mönnum var kunnug þessi afstaða löngu fyrir atiöguna að Ólafi Friðrikssynii var eiasýnt, að bezt væri að gera aðferðina á sem friðsamlegastan hátt með lög- regluliðinu og fáum hjálparmönn- um en ekki hér manns og varð- liði um aliar götur Að þetta var sanit sem áður gert með her; stafar 'af hræðslu broddborgaranna, löngun sumra þeirra tll þess, að skelíca alþýðu og loks því, að „aðstoðar lögreglustjórjnn" (sem kaliaði sig reyndar íyrst lögréglu- stjjóra Reykjavíkur) er aðförinni stjórnaði, var maður, sem ekkert þekkir til f bænum, ekkert skyn bragð ber á lög né lögregiuveBj' ur, heldur er alinn upp í hermanna* skóia, en slíkir skólar kéhna eihs og kunnugt er, að skipanir yfir- yaldanna eigi að framkvæma með hrottaskap. Þessi aðstoðarlögreglu stjóri var því ágætlega tilvalinn til þess að* stjórna liði, ssm eins var til 'komið ogiýst-hefir verið. Sumir hafa neitað því, að þetta lið hafi verið her, en hvað er her ef ekki voþnnð sveit, sem stjórnað er aý herforingja? Eftir aðförina er ekki laust við, að margir þátttakendur líti með skömm á, hvérnig henni var háttað. Og allur þorri b'æjarhúa mun krefjast rannsóknar í þessu máli, EriiMiryff sl n e«r á hmbúl 00 vdiwi A. V. Tuitnlus v&toy&flnemuiirifmtQfu Bl m •UMféianh ú»£ism, sérstaklega hver hefir gefið ut skipun utn að vopna liðið, og að sá sé látinn sœta ábyrgð. Því að jafnvel þó að ekki væri litið á lagahliðina, þá er hætt við, að sKkar hernaðarráðstafanir reiti íslendinga meira til reiði og óeirða, heldur en nokkuð annað. * * . Kyrstaöa. At vinnúfy rii t æki einstaklingánna eru oftast sett á stofn á Iánsfé og það er fé alménnings. Og þó að atvinnurekendur eigi einhver framleiðsiutæki, þá er svo langt frá, að þeir eigi þau öll. Aðal-frqmleiðslutœkin eru og verða alt af Terkameuniruir sem rinna að framlefðslnnni. Þau framleiðslútœki eiga at- vinnurekendur ekki. Og það er einmitt þeirra végna að svo mikið er í húfi hvort að fyrirtækin hepnast eða ekki. Enginn atvinnurekandi getur sagt við verkamannínn: „Þér kem ur þetta ekkert við, það er œinn skaði ef illa fer". Verkamaðurinn liður einmitt mestan skaðann. Þess vegna verða verkamenn að krefjast þess, og haida fast á þeirri kröfu, að þeir talci sfáífirþátt í stjórn allrafram ieiðsiufyrirtcekja og atvinnumála þjóðarinnar.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.