Dagblaðið Vísir - DV - 21.12.2002, Blaðsíða 11

Dagblaðið Vísir - DV - 21.12.2002, Blaðsíða 11
LAUGARDAGUR 21. DESEMBER 2002 11 Skoðun Látum konur um keipana Jónas Haraldsson aöstoöarritstjóri Laugardagspistill „Ég ætla rétt að kíkja inn hérna," sagði konan þar sem við vorum á gangi fram hjá dýru búðinni í mið- bænum í fyrrakvöld. Ég kaus að bíða fyrir utan. Dýra búðin selur pelsa og ýmsar vörur úr skinni, hvort heldur eru af minkum, refum, selum eða öðrum kvikindum sem ég kann ekki að nefna. Vörurnar eru fallegar, það viðurkenni ég, en færu með fjárhag heimilisins léti konan undan freistingunni. Hún veit það elns vel og ég og stenst þær. Það er með okkur þegjandi samkomulag. Hún getur skotist inn í skinnabúð- ina, mátað og speglað sig likt og ég freistast stundum inn í bílabúðir og skoða ekkert nema dýrustu bílana, sest undir stýri, máta mig og stilli baksýnisspegilinn. Það nær ekkert lengra. Ég veit að ég á ekki fyrir drekunum og fer því út að mátun lokinni, kannski með bækling. Kon- an eltir mig ekki í bílabúðirnar. Hún hefur engan áhuga á doríun- um, vill hafa bíla litla og hag- kvæma. Notagildi bOanna vegur þyngra en útlitið. Af því það ert þú Ég gerði einu sinni þau mistók að fara með konunni inn i skinna- búðina. Það var hátíð í borginni. Því hafði ég leyft mér þann munað að fá mér aðeins í tána, sem kallað er. Því var ég ekki eins var um mig og undir eðlilegum kringumstæð- um. Kaupmaðurinn tók vel á móti konunni en lagði dýpri merkingu í nærveru mína en ástæða var til. Sennilega mæta konur ekki með menn sína í skinnabúðir nema gera eigi stórkaup. Það stóð ekki til. Konan mátaði fyrst skinnflík sem kostaði hálft þriðja hundrað þúsund. Ég lét drýgindalega. Það espaði kaupmanninn upp. Hann parkeraði flíkinni, sem sennilega var af óvirðulegu, út lendu dýri, og færði frúna í litaðan sel upp á hálfa milljón. Óskynsamlegar athugasemdir mínar við konuna, þegar hún speglaði sig i selnum, skildi kaupmaðurinn svo að ég væri annað- ' hvort síldarspekúlant i eða verðbréfasali. Hann sótti þvi fullsíð- ;' an minkapels. Þá I rann af mér. Mér ? tókst að forða mér £ áður en kaupmaður- inn sýndi verðmið- ann. Konan hélt andlitinu þótt eigin- maðurinn rynni af hólmi. Sölumað- urinn snjalli var ekki af baki dottinn, hélt sennilega enn að ég væri í verðbréfunum. Hann sagðist því hafa fundið einstaka flík fyr- ir konuna, sér- lega fallegan pels á tólf hundruð þús- und. „Af því það ert þú," sagði hann, „þá færðu pelsinn á milrjón." Mér svelgdist á munnvatni en náði þó að stama því út úr mér að ég skyldi athuga málið. Sú at- hugun stendur enn. Eftir þetta þorði ég ekki inn í skinnabúðina. Tilgangslitlar ábendingar „Sástu kragann í glugganum?" sagði konan þegar hún kom út úr pelsabúðinni í fyrrakvöld. Ég neit- aði þvi, sannleikanum samkvæmt. „Ég mátaði hann," hélt hún áfram, „hann var ansi fínn og hlýr." Ég gjó- aði augunum að útstillingum versl- unarinnar og leit augum nefndan kraga. Hann leit út eins og lítill tref- ill, sennilega úr einu eða tveimur dýrum, líklega mink. „Ósköp er þetta rýrt," sagði ég. Skinntrefillinn var að sjá eins og dautt loðdýr sem þó hafði verið hreinsað innan úr. „0, hann er svo mjúkur," sagði konan og fór hönd- um um háls sér líkt og loðdýrið væri þangað komið. „Svo er verðið innan skaplegra marka," sagði hún og nefndi það. Ég gapti. „Ertu að segja mér," sagði ég og , benti á skinntutluna í glugganum, „að þetta sem ekkert er kosti eins og gott lita- sjónvarp?" Kon an horfði á skihiingslaus- an mann sinn með nokkurri vorkunn- semi. „Þú og' þinn tækja- saman- burður. Skinnið er eilífð- areign, skal ég i segja þér." Það var ekki fyrr en á heimleið- lega sem gjöf, hvort heldur er á jól- um, afmælum eða af öðrum tilefn- um. Það er því miður tilgangslítið. Annaðhvort nem ég ekki ábending- arnar eða gleymi þeim þegar síðar kemur að vali á gjöf. Ég viðurkenni að þetta er galli. Ég lendi því iðulega í miklum vanda þegar að gjafavali kemur og ekki siður tímahraki. Konan veit af þessu þótt hún hafi enn ekki gefist «mm*m^ upp a aö benda mér ínni sem eg fór að velta því fyrir mér hvort konan hefði undir rós verið að benda mér á skinnið sem heppi- lega Mér tókst að forða mér áður en kaupmaðurínn sýndi verðmiðann. Kon- an hélt andlitinu þótt eiginmaðurinn rynni af hólmi. Sölumaðurinn snjalli var ekki af baki dottinn, hélt sennilega enn að ég væri í verðbréfunum. á eigulega hluti. Stundum bið ég hana að velja sér eitthvað á sjálfa sig og gefa sér I mínu nafni. Það þykir henni klént. Mín ágæta kona þekkir, sem sagt, vel vankanta eiginmannsins og skort á tilfinningagreind. Hún vissi því að skinnið góða var horfið úr huga mér strax næsta dag, sem og all- ar aðrar ábend- ingar um jóla- gjafir. „Hvað viltu í jóla- gjöf?" spurði ég i sakleysi mínu, líkt og kæmi ég af fjöllum. „Þú fmnur eitt- hvað, góði minn," sagði konan, „leggðu höfuðið M jólagjöf. Hún sýnir mér stund- um fallega hluti og reiknar þá með að ég muni það síðar og kaupi hugsan- bara i bleyti og láttu þér detta eitt- hvað í hug." Fífldirfska Hvað gerir góður eiginmaður í þessari stöðu? Jú, hann fer i bæinn upp á von og óvon. Það var einmitt það sem ég gerði í vinnulok í gær. Bílnum lagði ég við Hallgrims- kirkju og rölti af stað í blíðunni. Jólaljós voru hvarvetna og fólk í há- tíðarskapi þótt jólasnjórinn væri víðs fjarri. Ég horfði í búðarglugga en var engu nær. Maður verður auðvitað að vanda sig þegar valið er handa konunni. Gullbúðir freistuðu mín ekki, þótt oft megi bjarga sér með skartgrip, og hefðbundnum fatabúðum sleppti ég. Það veit ég af gamalli reynslu að konan treystir vart smekk mínum. Það var ekki fyrr en ég gekk hjá skinnabúðinni að ljós kviknaði. Þar lá enn í glugga kvikindi það sem konan hafði hrif- ist af, skinntutlan innanrýra. Vand- inn var aðeins sá að mér fannst gjöf- in ekki nógu fín. Þetta var nánast eins og að pakka inn nærbuxum. Ég beit þó á vörina og rauf gamalt heiti. Ég fór inn, einn i skinnabúð- ina. Innra með mér vissi ég að slíkt var fífldirfska. Maður teflir á tvær hættur með því að fara með konu í pelsabúð en karl sem fer einn í slíka verslun er varnarlítið fórnarlamb. „Blessaður, gaman að sjá þig aft- ur," sagði skinnakaupmaðurinn jólahress. „Hingað koma ekki nema alvörumenn," hélt hann áfram, „og menn sem eiga alvörukonur. Þær ganga í pelsum. Ég varð að visu að láta pelsinn sem ég bauð þér um árið en það er ekki vandinn. Úrval- ið er endalaust." Langminni kaup- mannsins var með ólíkindum. Út í hönd eða skipta? „Ég ætlaði bara að kíkja á trefilinn," tautaði ég og benti á mjónuna í glugganum. „Drengur minn," sagði kaupmaðurinn og sló þétt- ingsfast á öxl mér, „látum konurnar um keipana. Við erum karlmenn og skoðum kápur." Hann hafði engar vöflur á og sótti fjóra pelsa, drag- síða. Ódýrasti var % á níu hundruð þúsund. Sá dýrasti I kostaði þrettán H hundruð þúsund W krónur. „Þessi . passar á P konuna ' þína," sagði pelsa- salinn. „Glæsileg kona," hélt hann áfram, „og á ekki að láta sjá sig í neinu öðru." Þetta var dýrasta kápan. „Líttu á áferðina og hvernig hárin leggj- ast," sagði maðurinn og strauk nið- ur flíkina. Fagurt skinnið glansaði. „Þetta fer alveg við háralit konu þinnar. Viltu borga pelsinn út í hönd eða á ég að skipta þessu á nokkrar greiðslur?" Ég þornaði í munninum enda mundi ég ekki alveg hvursu neðarlega ég var kominn á yf- K irdrætti mánaðarins. „Ja," tafsaði ég og reyndi að bera mig mannalega, „þetta er jú alltaf spurning um smekk og snið, ekki bara minn heldur » líka konunnar. Ég er ekki al- SL veg viss um síddina, sjáðu. Leyfðu mér aðeins að athuga málið," sagði ég, kvaddi og forðaði mér hið bráðasta út. „Ég þekki smekk konunn- ar," kallaði kaupmaðurinn á eftir mér, hún vill þann dökka." Litla skinnið í gluggan- um lá óhreyft. K
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.