Sunnudagur fylgirit Þjóðviljans - 04.06.1939, Blaðsíða 3

Sunnudagur  fylgirit Þjóðviljans - 04.06.1939, Blaðsíða 3
SUNNUDAGUR 3 Ólafur \óh. Sigurdsson: VO R pað faldist lengi bak við hríð og hvégg, wí unz Harpa kojn — og gölan þaui við kinn. Pá hætti ég að leika ínér i>i<) legg, ég lagði ú spreti — og t'ámdi ei fögnuð mihn. . Og cg j'unn sóleg sunnan undir vegg; og sá mín draumaský við heiðarbrún. Og cg fann lika lítil dropótt egg í litlu hreiðri fijvir iilan lún. Og cnnþú man ég hrossagaul<sins hncgg nin hciðrík kvöld, e- vorn blá og rjóð. Eg hafði sjálfur mja"ihi»'tt mjólkurskegg ||g og mjúka grænku b 'iiim iljum Iróð. Nú brumar mór— og bnrðin skipta um lit, i brjósli' minu hegri ég vorsins l>gt. geilin fijósöm og \ el ínjólk- andi, ínundi söfnuSurinn alls ekki hal'a el'ni á aS sjá fyrir lionuin. Fáir Ireysla lionum lil lækriitiga, og el' alvarlegan sjúkdóin ber að hönduin, þótti vissa.ra atS l'ara Lil hml'æddu læknánna óg grasakvennanna. ('a'pi'íauó var þvi ekki svo sáiluin embæltiS vegna lekn- anna. Eti hann gal ekki hugsað lil þess aS missa þá virtjingu, ei' liann lial'fii méSal sal'naöar- ins. Slrax og þéttá yrSi kunn- ugl, gal hárin ekki lengur veriS maSurinn, sem slóS næstur prestinum, honum mundi ekki léngur IrúaS lil þess aS ganga um helgidóminn, honum nnmdi ekki IrúaS' fyrir, því aS sljórna messusöngnum og bænageröinni í l'jarveru presls- ins, hann mundi ekki framveg- is kveikja ljósin í augsýn alls sáfnaSarins, ekki rétla prestin- um mundlaugina og handkkeS- i(S, ekki hálda á hclgisiðabók- inni og ekki færa hann í me'ssu skrúðann og úr. Enginn mimdi framar lcila ráSa hans, og á nafndögum hans.mundi hann hvorki fá hænur eSa hana, eSa aSrar þessar smágjafir, honum mundi ekki boSiS slaup, eSa hunang. LifiS yrSi ekki lenguí þess verl aS lifa því. 1 þrjálíu ár hafSi kirkjan veriS honum allt, og enginn i söfnuSinum getaS hugsa- sér kirkjuna án hai^s. Unga fólkiS ' var fa>tt og aliS upp í þeirri trú, aS kirkjan gæti ekki án hans veriS. Menn mundu gela IrúaS þvi, a'S hinni heilögu jómfrú mundi vaxa ný hönd, ef hann bæSi þess nógu innfjálg;. Éri svo mikii var ekki trú lZ\- príanós sjálfs. Hann var allloi' mikill Indíáni til þess aS vila ekki fújlvel, aS daull tré gal ekki vaxiS, hve ol'l sem lesin var Ave María. l'essvegna kom honum þaS eifl í hug, scm liverjnm öSrum Indíána hel'Si orSiS í |>cssari örvamlingu: Hann skyldi saga þcssa kolbrunnu hönd af hinni heilögu jómírir, smíða nýja og líma hana viS slúl'inn. SíSan skyldi hann mála vandlega yl'- ir og þegar liiri heilaga jómfrú væri aS nýju reist upp yfir alt- arinu, mundi enginn gela séS, hvaS fyrir hafSi komiS. En hann mundi vissidega ekki verSa minna en dag 'aS smíSa höndina. A meSan varS hin heilaga jómfrú aS yer'a á síiuim sLaS í kirkjunni, því aS annars niundu þeir, sem komu þangaS til þess aS lesa bænir sínar, sakna hénnar, og allir vissu, aS bænirnar voru gagns- lausar, nema hin heilaga jóm- frú væri yfir altarinu. Indíán- arnir urSu aS hafa hana fyrir framan sig, meSan þeir báSú, því aS annars gat auSveldlega svo fariS, aS þeir hugsuSu um maís sinn, sauSféS og geiturnar í staS þess aS biðja. Slíkt gat ckkerl annaS orSiS en lieiSin- dómur. Cípríanó færSi þvi liina heil- ögu aftur í kla»Sin. SíSan stillti hann henni á sinn gamla staS vfir allarinu. Hann hagræddi ljósunum þarinig, aS siSur yrSi eftir þvi tekiS, aS höndin var brunnin. T^aS varS ekki séS, nema mcnn stæSu alveg upp viS altariS. SiSan lét hann ermina koma fram á liöndina, og af þvi aS ermin var úr dökk bláu klæSi, varS ekki svo auS- veldlcga eflir þyi LekiS, aS hendin var kolsvört. ISlýja höndin skvldi verSa fullsmíSuS og álimd áSur en presturinn kæmi. Og Cipríanó hugsaSi sér ekki aS skrifta þess ógætni sína, jafnvel þóft hann vissi, aS Frh. á 6. síðu.

x

Sunnudagur fylgirit Þjóðviljans

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sunnudagur fylgirit Þjóðviljans
https://timarit.is/publication/261

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.