Alþýðublaðið - 31.12.1921, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 31.12.1921, Blaðsíða 1
Alþýðublaðið O-efiO «it a£ ^þýouflokVnrium 1921 Laugardaginn 31. desember. 302—303. tbl. Grænland. Eftir Peter Freuchen. Eina sinni var eg nngnr mað- mr sem trúði á Gnð, konanginn og föðnrlandið, »skoðanalaus unglingur frá Lálandk, að eins gagntekinn af æfintýraþrá þeirri, sem dró mig til Grænlands. Eg kom til Thule. Hitti ishafs- skrælingjana, og vandist veiði jþeirra og lifnaðarháttum. Eitt sinn vornm við á rost- ungsveiðum og veiddum einn rostung. Veiðimaðurinn Uod- Inriag veitti pkkur með skutul- varpi sinu kjö't til næstu daga. Eg sá nokkuð undrandi — með |>eim augum, sem eg þá hai'öi — að hver maður hljóp til, er við Hógum spikið af skepnunni, og tók sinn skerf. Við vorum 11 og fengum allir jafnmikið. Dag- inn eftir fór hið sama fram og hinn daginn og hinn daginn. Alt af var það Uvdluriág, sem veiddi, og hann sem flutti heim veiðina, að sumu leyti vegna karlmensku sinnar og hreysti og að sumu leyti vegna þeirrar hepni sem stöðugt fylgir karl- menninu. En hann varð þó fikkí rikari en hinir. Jafnvel út- slitinn öldungur, sem að eins fylgdist með í bát okkar Og hafði þann eina starfa að aka heim veiði húðkeipanna, meira að segja eg, hvítur mað- 'ur, sem í fyrsta " sinn sá þessa veiðiaðferð gagnólíka þeirri að- ferð er eg áður hafði haft kynni af, við fengum jafnvel hlut. , Eitt kvöldið þegar við svo aátum í tjaldinu, að afloknu -dagsverki, sagði eg við hann: n>Pú hefir aflað oss alls þessa. Hvernig stendur á því, að« þá tekur sjálfur svo lítið og gefur hinum miklu meira, en þú held- ur eftir?« »En eg gef þeim alls ekkertcc, sagði hann. JsÞað er lögmætur Matur þeirra, ^ sém þeir eiga áð Pökk fgrir oiðskiftin á liðna árinu. Kaupfélag Reykvíkinga. obíLogt nýit árt Þakka viðskiflin á gamla árinu. JilþýðuBrauðg&rðin. fá, samkvæmt æfagamalli hefð innan flokksins«. t Eg inti hann nú nánar eftir þessu og undraðist mjög, að hann, sem setti fyrstur skutul- inn í rostunginn og aflaði oss svo mikilla fanga, skyldi ekki iaunað með stærri hlut. Hann vann þó svo að segja alt verk- ið einn. »Ójá, þú talar nú eins og þú talar, af því að þú erl hvítur maður. Oft höfum við hérna heyrt undarlegustu sögur um land hvitu mannanna, þar sem sumir búa í stórum, skrautleg- um húsum með fleiri herbergj- um en fólkið í fjölskyldunni er, og með meiri mat en þeir geta etið. Og við höfum heyrt, að skötlengd frá þeim búi kannske fólk, sem ekki hugsar um ann- að, en að það vanti alt og að börnia þess svelti. Við hérna, erum nú menn, og eins og við sjáuni rostungana bjálþast að i baráttunni, eins er það nnuð- synlegt fyrir okkur mennina, að hjalpa hvor öðrum til að halda við lííiuu. Þess vegna er það sjálfsagt, að sérhver sem er við- staddur þegar skepnan er veidd, fái sinn hlut. Allir eru ekki jafnduglegir, og hepnin er ýmist með þessum eða hinum. í dag var hún með mér, á morgun — hver veit? En heldur þú, að það væri skemtilegt fyrir mig að eiga fullar hirzlur matar, ef nábúi minn liði skort, og held- urðu að það væri skemtilegt fyrir hann að koma til min og biðja um mat handa börnum sinum, ef hann vissi ekki, að hann síðar gæti endurgoldið það. Sjóinn eiga allir og dýr hans eru gleði vor; við lifum af þeim. Skiftum þeim milli allra, ,en ekki sem gjöf; því margar gjafir og mikil þakklát- semi drepur hamingju manna og skapar þrældóm. Með höggum skal hunda fá, með gjöfum þrœla. Ef maður að eins er iðinn og er með á veiðar, hefir hann rétt til hlut- ar, og sé hann veikur og liggi heima, þá iáttu taka einn hlut frá handa heimili hahs; eg kæri mig ekki um, þegar eg verð

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.