Alþýðublaðið - 27.10.1973, Blaðsíða 7

Alþýðublaðið - 27.10.1973, Blaðsíða 7
Sjöwall og Wahlöö: DAUDINN TEKUR SÉR FAR hann staðar og gægðist gegnum stóran gluggann. Bakvið afgreiðsluborðið sá hann rauðhærða konu i ljósgrænum slopp. Hún var að tala i sima. Annars var þarna enginn maður. Nordin hélt áfram, fór yfir Luntmarkargatan og staðnæmdist fyrir utan fornverslun, en þar stóð hann kyrr og virti fyrir sér málverk, sem hékk innan- við glerdyrnar. A meðan hann stóð þarna og velti þvi fyrir sér hvort listamaður- inn hefði ætlað að sýna tvo elgi og tvö hreindýr eða einn elg og eitt hreindýr, heyrði hann rödd fyrir aft- an sig segja: — Aber Mensch, bist du doch ganz verruckt? Hann sneri sér við og sá tvo menn fara yfir götuna. Það var ekki fyrr en þeir voru komnir yfir á hina gangstéttina, sem hann kom auga á kökubúðina. Þegar hann var kominn innfyrir dyrnar, þar voru mennirnir tveir þegar á leið niður hringstiga bakvið afgreiðsluborðið. Hann fylgdi þeim eftir. Salurinn var troðfullur af ungu fólki og hljómlistin og hávaðinn var ærandi. Hann reyndi að finna laust borð, en það ætlaði ekki að ganga vel. Hann hugsaði úm hvort hann ætti að hengja frá sér hatt og frakka, en áleit ó- ráðlegt að taka þá áhættu. Það var ómögulegt að reiða sig á neinn i Stokkhólmi, það var hann sannfærður um. Nordin virti fyrir sér kvengestina. Þarna voru margar ljóskur en engin sem gat átt við lýsinguna af Ljósu-Malin. Þýska virtist vera ráð- andi tungumálið i veitinga- stofunni. Við hliðina á renglulegri, brúnhærðri stúlku, sem virtist vera sænsk, var laus stóll. Nor- din hneppti frásér frakkan- um, fékk sér sæti, og lét hattinn i kjöltu sér. Hann taldi að loðfrakkinn og sporthatturinn gætu orðið til þess að hann styngi ekki of mikið i stúf við hinn þýska meirihluta. Tiueða fimmtán minútur liðu áður en nokkur fram- reiðslustúlka gerði vart vif sig við borðið. Hann notaði timann til að litast um.Vin- kona þeirrar brUnhærðu hinum megin við borðið 'mældi hann út hvað eftir annað. Er kaffið var loksins komið á borðið, hrærði hann i bollanum og horfði i- hugandi á ungu stúlkuna, sem sat við hlið hans. Hann vandaði sig mjög við fram- burðinn, þegar hann á- varpaði hana eftirfarandi orðum: — Veistu hvar Ljósa-Malin heldur sig i kvöld? HUn starði fyrst á hann, siðan brosti hún, hallaði sér fram á borðið og sagði við vinstúlku sina: — Heyrð- irðu það Eva, hér er einn að norðan að spyrja eftir Ljósu-Malin. Veist þú hvar hún er? Vinstúlkan leit á Nordin og kallaði þvinæst til ein- hvers, sem sat innar i saln- um: — Hér er lögga, sem er að spyrja eftir Ljósu-Mal- in. Veit nokkur ykkar hvar hún er? Samhljóða neitun frá hinu borðinu. Nordin velti þvi niður- dreginn fyrir sér hvernig Stokkhólmsbúar gætu séð það á manni, sem sat og sötraði kaffi, að hann var ekki bæjarmaður. Hann botnaði ekkert i þeim. Þegar hann kom upp að afgreiðsiuborðinu á fyrstu hæð, gekk framreiðslu- stúlkan, sern borið hafði honum kaffið, i veg fyrir hann. — Ég heyrði að þér vild- uð ná tali af Ljósu-Malin, sagði hún, — eruð þér i raun og veru frá lögregl- unni? Nordin hikaði við, enkinkaðisvo kolli án þess að segja neitt. — Ef þið gætuð bara tekið þá kvensnift úr umferð, sagði hún, — þá yrði ég feg- in. Ég held ég hafi grun um hvar hún er. Sé hun ekki hér, er hún venjulega á kaffistofu á Engelbrekts- plan. Nordin þakkaði og fór út i kuldann. Ekki var Ljósu-Malin heldur að finna á Engel- brektsplan. Kaffistofan virtist með öllu yfirgefin af sinum fastagestum. En Nordin var ekki á þvi að gefast upp strax. Hann gekk til konu, sem sat ein við borð og las i þvældu vikuriti. Hún vissi ekki hver Ljósa-Malin var, en ráðlagði honum að leita fyrirséri vinveitingastofu á Kungsgatan. Nordin þrammaði áfram eftir mannauðum götum Stokkhólms og óskaði þess að hann væri kominn heim i sitt ástkæra Sundsvall. En i þetta skipti fékk hann laun erfiðis sins. Hann hristi höfuðið við fatageymsluþjóninum, sem kom til hans til að taka við frakka hans, gekk að dyrunum inn i veitingastof- una og litaðist um. Hann kom óðara auga á hana. Hún var há vexti, en ekki tiltakanlega holdug. Ljós- gult hárið var sett upp i iburðarmikla greiðslu á hvirflinum. Nordin var i engum vafa um, að þetta var Ljósa- Malin. Hún sat i veggsófa, með vinglas á borðinu fyrir framan sig. Við hlið hennar sat miklu eldri kona, með svart hár sem hékk i hrokknum lokkum niður á herðar, og gerði hana ekki beinlinis unglegri. Senni- lega uppgjafarhóra, hugs- aði Nordin. Hann stóð nokkra stund og virti konurnar fyrir sér. Þær skiptust ekki á nokkru orði. Ljósa-Malin sat og einblindi á vinglas sitt, sem hUn sneri milli fingranna. Sú svarthærða svipaðist i sifellu um i salnum og hnykkt öðru hverju til höfð- inu á ástleitinn hátt til að lyfta hárinu frá vöngunum. Nordin gekk til fata- geymsluþjónsins. — Afsakið, en gætuð þér ekki sagt mér nafn ungu, ljóshærðu dömunnar, þarna i sófanum? Þjónninn leit i átt til sóf- ans. — Dömu, fnæsti hann. — Nei, ég veit ekki hvað hún heitir, en ég held hún sé kölluð Malin. Feita Mal- in eða eitthvað þviumlikt. Nordin fékk honum hatt sinn og frakka. SU svarthærða horfði á hann með eftirvæntingu, þegar hann nálgaðist borð þeirra. — Afsakið, að ég skuli gerast svo djarfur, sagði Nordin, — ég vildi gjarnan fá að tala nokkur orð við ungfrú Malin... ef mögulegt væri. Ljósa-Malin leit á hann og saup á vinglasinu. — Um hvað? spurði hún. — Um kunningja yðar, sagði Nordin. — Gætuð þér hugsað yður að færa yður að öðru borði dálitla stund svo við getum talast við i næði? Ljósa-Malin leit á vin- konu sina og Nordin flýtti sér að bæta við:... já, svo framarlega sem vinkona yðar hefur ekkert á móti þvi, auðvitað. Sú svarthærða tók vin- flöskuna, fyllti glas sitt og reis á fætur. -— Ég skal svei mér ekki ónáða, sagði hun móðguð. Ljósa-Malin sagði ekk- ert. — Ég fer og sest hjá Toru, sagði vinkonan. — Sé þig siðar Malin. HUn tók glas sitt og færði sig að borði innar i salnum. Nordin dró fram stól og settist. Ljósa-Malin horfði á hann og beið átekta. — Nafn mitt er Ulf Nor- din, sagði hann. — Ég er fyrsti aðstoðarforingi i rannsóknarlögreglunni. Ég held að þér getið veitt okk- ur dálitlar upplýsingar. — Jæja, sagði Ljósa-Mal- in, — og um hvað ættu þær svo sem að vera? Sögðuð þér að það væri viðvikjandi einhverjum vini minum? — Já, sagði Nordin, — við þurfum að fá upplýsingar um mann, sem þér þekkið. Ljósa-Malin leit til hans með fyrirlitningu. — Haldið þér að ég sé einhver svik- ari, eða hvað? Nordin dró sigarettu- pakka upp Ur vasa sinum og bauð henni. HUn fékk sér sigarettu, sem hann kveikti stimamjúkur i fyrir hana. — Það er ekki um það að ræða að svikja neinn, sagði hann. — Fyrir fáeinum vik- um ókuð þér ásamt tveim- ur karlmönnum i hvitum Volvo Amazon til bifreiða- verkstæðis i Hagersten. Verkstæðið er i Klubback- an og er i eigu Svisslend- ings, sem heitir Horst. Maðurinn, sem ók bilnum var Spánverji. Munið þér eftir þessu? - Það er nU litið að muna, sagði Ljósa-Malin, — en hvað var athugavert við þetta? Við Nisse vorum bara með Paco vegna þess að Nisse ætlaði að visa hon- um á verkstæðið. Reyndar er hann farinn aftur til Spánar. — Hver, Paco? — Já. HUn tæmdi glasið og hellti i það þvi sem eftir var i flöskunni. — Má ég bjóða yður upp á eitthvað, sagði Nordin, — ef til vill dálitið meira vin? HUn kinkaði kolli og hann gaf framreiðslustúlkunni merki. Hann bað um hálf- flösku af vini og glas af öli. — Hver er Nisse? spurði hann. — NU, sá sem var með i bilnum auðvitað, voruð þér ekki að segja það sjálfur? — JU, en hvað heitir hann annað en Nisse? Hvað starfar hann? — Hann heitir Görans- son. Nils Erik Göransson. Ég veit ekki hvaða starf hann hefur. fig hef ekki séð hann nUna i tvær vikur. — Hversvegna ekki? spurði Nordin. — Ha? — Hversvegna hafið þér ekki hitt hann i tvær vikur? Þið sáust oft áður, var það ekki? — ftg er nU ekki gift hon- um. Við erum ekki einu sinni i föstu sambandi. Vorum aðeinssaman svona öðru hverju. Hann hefur ef til vill fundið sér einhverja aðra, hvað veit ég um það? Eg hef að minnsta kosti ekki séð hann um tima. FramreiðslustUlkan kom með vinið og ölið. Ljósa- Malin fyllti strax glas sitt. — Vitið þér hvar hann býr? spurði Nordin. — Nisse? Nei, hann bjó eiginlega hvergi. Var hjá mér um tima, svo hjá ein- hverjum kunningja sinum i Söder, en ég held hann sé þar ekki lengur. Nei, 'ég veit það ekki. Og þó ég hefði vitað þaö, veit ég ekki hvort ég hefði farið að blaðra þvi i lögguna. Ég kem ekki upp um neinn. Nordin fékk sér teyg af ölglasinu og horfði vin- gjarnlega á hina iturvöxnu ljósku i sófanum. — Þér skuluð ekki þurfa þess, ungfrú... já, afsakiö, hvað heitið þér annað en Malin? — Ég heiti alls ekki Mal- in, sagði hUn. — Ég heiti Magdalena Rosén. 6g er bara köiluð Ljósa-Malin vegna þess hve hárið á mér er ljóst. HUn strauk hendinni um hárgreiðsluna. — Hvað er þaö annars, sem þer viljið Nisse? Hefur hann gert eitthvað af sér? Ég ætla ekki að sitja hér og svara hverju sem er á með- an ég veit ekki hvaö um er að ræða. — Nei, það er skiljanlegt. En ég skal segja yður i FLOKKARNIR OG FJÁRMÁLIN Fjárreiður Sjálfstæðis- flokksins 1. Hyer var veltan á sl. ári? Útgjöld flokksins voru á sl. ári um 4.8 milljónir. 2. Hverjir eiu tekjuliðir? Að meginstefnu til hefur flokkurinn tekjur af happdrættum vor og haust svo og framlögum frá á- hugasömum flokksmönnum. 3. Ilver var stai'fsnianiiafjöldinii? A aðalskrifstofu flokksins eru að staðaldri starf- andi tveir karlmenn og tvær stUlkur auk þess sem ein stUlka er i hálfs dags starfi. Þá kostar flokkur- inn að hluta laun starfsmanna samtaka innan vé- banda sinna. 4. Hver er skrifstofukostnaðurinn? Skrifstofukostnaður nam á sl. ari um kr. 3,4 mill- jónum og er hér átt við laun og annan kostnað svo sem sima, rafmagn, hita, pappir o.þ.h. 5. Hvcr er rikisstyrkur til landsmálablaöanna? Kr. 300.000. — 1972 en kr. 600.000. — á þessu árí. Alls eru gefin Ut 11 ladsmálablöð á vegum Sjálf- stæðismanna vfðsvegar um landið og er framan- greindum fjárhæðum skipt milli blaða þessara af framkvæmdastjórn flokksins. Rett er að taka fram að blöð þessi koma mjög misjafnlega oft Ut. l>. Ilver cr fasteign flokksins? Sjálfstæðisflokkurinn á ásamt flokkssamtiikunum i Reykjavfk hUseignina Laufásveg 46 en hUseign þessa eignaðist flokkurinn áriö 1968. Arið 1972 seldi flokkurinn Valhöll v/Suðurgötu en leggur andvirði þess hUss i nýbyggingu á mótum Kringlumýrar- brautar og Skipholts. Vegna þeirrar nýbyggingar sem framkvæmdir hófust við i sumar er flokkurinn nU einnig að undirbUa sölu á Laufásvegi 46. 7. Hver er blaðaeign flokksins? Sjálfstæðisflokkurinn á ekkert blað, hvorki dag- blaö né vikublað. Einstök flokkssamtök eiga og reka Utgáfu landsmálablaða eins og fram kemur i svari við spurningu nr. 5. 8. Ilver er hlutafjárcign flokksins? Sjálfstæðisflokkurinn á um fimm prósenl hluta- fjár í Utgáfufélagi Dagblaðsins Visis og um þriðjung hlutabréfa i Akri h.f., sem rekur SjálfstæðishUsið á Akureyri. 9. Þiggur flokkurinn einhverja styrki frá erlcndum systursamtökum.og greiðir hann út i alþjóðastjórn- málasamtök? Sjálfstæöisflokkurinn hvorki þiggur greiðslur er- lendis frá né innir af hendi greiðslur til Utlanda. 10. Hversu margir cru skráðir mcðlimir flokksins? Um 18.700. 11. Ilvað eru margir styrktarmenn skráftir? Þeir flokksmenn sem styðja flokkinn með kaup- um happdrættismiða skipta þUsundum en tala þeirra flokksmanna, sem styrkja flokkinn með beiniim fjárframlögum er breytileg frá ári til árs. fcg hcld að við höfum ofdekrað hana. Laugardagur 27. október 1973

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.