Vísir - 31.08.1970, Blaðsíða 13

Vísir - 31.08.1970, Blaðsíða 13
tyr^SFTR vÆÆ&Hnlagur 31. águst 1970 73 w í Hönnuðu flíkurnar skáru sig úr -~%tenzkir fataframleíbendur hafa ýmsar skemmfilegar nýjungar til oð koma með ó markaðinn í vefur "íslIsiElkir-fiatatfijamil'eiðeiidiur eru A samroila um aö miditízkan verði aðataimerið í fataibízfcunni í iw&bac Áireiðanlega er ekki um nein samSök aif þteirra halfu að ræða, þegar þeir flestallir sýndu midilföt á „generalprufu" sem hafldm var á vetrarframleiðsl- unoi á laugardaginn. Þeir eins og aðrir fatafraimlleiðendur í heiminuim, viba að midisíddin er oröin örugg í sessi. Þetta var ánægfuieg fatasýn- ing að mörgu leyti. Hún sýndi það sivo eikfei var um að vilast, að framlelðendur vilja fyligjaist með tSzkunni og gera það að ýimisu leyti. Fyrir utan nýju siíddina, sem er hæstaióðins. En það, sem ræður e.t.v. úrsilitium með sýninguna að þessu sinni og þar með vetrartföt íslenzkra frarnleiðenda er það að aldrei hefur eins mikið borið á þvi að föt væru teiknuð — hönnuð með ábveðin sjónarmið fyrir augum. Tveir teiknarar voru nefndir, Eva Vilh'j'átaisdóttir og Fanný Jónmundsdóttir, sem teiknuöu föt fyrir nokkur fyrir- tæki og eins mátti sjá að fötin frá Model-Magasfni voru teiikn- uð en þar var greinilega um „kollektion" að cæða, það er að nefna skyrtuniátibfot frá Max og falegan nátbkjól í hefðbundnum stfl frá Oeres. Framleiðendur taka tilit til þess að við búum í landi með rysjötta vetrar- veðráttu og nota „blý" efni í margar fíMkurnar og er það vel. Margar af vfirhöfnunum yoru mjög skemmtíllegar, þar má nefna „fruarkápu" sem Fanný Jónmundsdóttir teiknaði sumar- krumpulalkkskápurnar, og midi- kápu úr íslenzku efni. Peysur voru þarna af mörg-. um gerðum og síddum, sumar ákaflega venjulegar en aðrar skemmtilegar t. d. strokkpeys- an og pokalbuxurnar við. leik- skólasamfestingurinn, sem var/ skemmtilegasta bamaflíkin á sýningunni, midijakki með hettu, o. fl. Prjónadragtirnar voru hins vegar ekki nógu vel heppnaðar. 1 lokin má segja það, að aldr ei hefur sézt eins mikiU munur á fötunum, sem sýnd hafa ver- ið á sýningum fstenzkra fata- framleiðenda. og nú, en það er áberandi hvað sumar flík- urnar skera sig frá öðrum vegna þess hve skemmtilega þær hafa verið hahnaðar -éb- Sai'arijakki frá Model-Magasíni. segja bæði karlmannaföt og kvenföt með persónufegu hand- bragöi, þótt í fjöldaframleiðslu séu, tei'knuð af einni og sömu manneskjunni og eftir ákveð- inni Mnu. Kvenfötin voru meira áber- andi á syningunni, einkum fyr- ir hönnunina, ennþá virðist ekki vera gert eins mikið í því að teikna sérstaklega karl- mannafötin þó þar væri undan- antekning eins og hjá Model- Magasíni. Karlmannafötin voru yfirleitt í hefðbundnum jakka- fatastíl en fýlgdu nýju línunni þó, sem hefur jakka þrönga Midikápa úr íslenzku efni frá Mo del-Magas ini. og buxur útsniðnar að neðan, auk þess sem hnepping hefur tekið breytingum og kraginn. Þau föt, sem báru af voru meðvitandi hönnuð. Á sýning- unni var náfctMæðnaður sýndur fyrstur og var hann emgöngu fyrir kvenfolk — þannig að það mætti ætila að íslenzkir karl- menn séu ekki vanir að fklæðast náttfðtum. Náttklæðnaðurinn var af ýmisu tagi. Mikiö bar á nselon- og velournáttkjolum í fremur hefðbundnum stk. Er- lendis eru náttkjólar byrjaðir að taka mikflum breytingum og farið er að endurnýja þá flík á ýmsa vegu. Á sýningunni voru þó skemmtilegar undantekning- ar frá hinu venjuilega og má þar nefna náttföt frá Max úr vei- ourefni, sem samanstóðu af bux- um og slá með kögri, þá má Náttföt frá Max meö slá — skemmtileg nýjung í náttfata- gerð, efnið er velour. „Fröarkápan" er í midisíddinni og úr skinni. Einföld, fallega hönnuð flfk. Fjölskyldan og Ijeimilid Hettupeysa i midisídd, dökkblá að lit meS hvítri bryddingu. I i ¦ II Hann varð sjálfur fyrstur til að rjúfa þessa annarlegu dauða- kyrrð. Hann ákvað að leggja á flötta. Hann spratt á fætur, staröi nokkunt andartak á bækur sínar og pappíra á borðinu, hikaði við að taka það með sér, gékk út aö dyrunum án þess að mæla orð af vörum og hélt upp í herbergið sitt, þar sem ekkert var við aö vera, oig þar stóð hann og starði út um gluggann á búsin úti fyrir. SSðustu viku var eins og hann hefði misst alla fótfestu í lífinu. Jafnvel orðin misstu aila merk- ingu. þegar þau voru endurtekin æ ofan í æ, einkum á næturnar, þegar hann lá í ruminu sinu og starði út í myrkrið: „Ég skal drepa hann ..." Hann hlustaði eftir hverju hljóði. Hann hafð; ekki staðið þarna úti við gluggann lengur en eins og fimm mínútur, þegar hann heyrð; eitthvert marr niöri og siðan fótatak, en svo létt að ekki urðu borin kennsl á það. Hann tók á öllu sem hann átti til, að hann fæq ekki niður. Dag- inn áður hafiö hann gert allt, sem í hans valdi stóð til þess að vera lengur { bókasafninu en til kiukk- an hálfsext, en engu að slður hafði honum orðið það um megn. 1 þetta skiptið tókst honum að hafa stjórn á sér næstu fimm mínútumar, kannsiki tíu, hann gat ekkert um það sagt því að hann átti ekki úr, en þegar hann hélzt ekki lengur við, gaf hann frá sér lágt hljóð sem líktist helzt sárri stunu. Það gat ekki hjá því farið að þau heyrðu fótatak hans í stig- anum. að minnsta bosti marrið I neðsta stigaþrepinu. Hann gerði ekki heldur neitt til þess að fóta- takiö heyrðist ekki. Þegar hann kom inn í borðstofuna, var þar enginn fyrir, stóll Louise stóð auöur; það gerði sem sagt engan mun þótt þau vissu af honum heima. Hann reyndi að hafa hemil á sér eins og áður, en eigi að síður var hann kominn að hurðinni áð- ur en hann gerði sér i rauninni grein fyrir því. Hann beygði sig, kraup á annað hnéð lagði augað að skráargatinu og horfði inn í herbergið, sem leit öðru visi út en áður vegna þess að tjöldin voru dregin frá gluggunum. Hann kom ekki í fyrstu auga á Michel, hann stóö utan við sjón- vidd hans gegn um skráargatið, en Louise stóð beint við honum á milli glugganna sama sem nak- in, var aö smeygja sér úr síðustu spjörinni og lagði hana á stól. Hann hafði aldrei séö hana ails nakta áöur. Likami hennar minnti helzt á líkama telpu og hún virt- ist blygðast sín vegna brjóst- anna, sem hún skyldi með lófum sínum, en Rúmeninn varð ekki enn séður. Elie gat siízt skilið hvað hann hefðist að, þangað til hann faeyröi smella í gikknum á Ijósmyndavél- inni hans. Þetta hafði því verið fyrirfram ráöið. Þegar Louise hélt inn 1 herbergið til hans, hafði mynda- vélin staöið þar á þrífætinum. Nú færöi Michel sig með mynda- vélina, lét ungu stúlkuna standa nær öörum glugganum svo birtan félli betur á líkama hennar. Hann var ber að ofan, brjóstið þakið svörtu, hrokknu hári. Áður en hann hélt myndatök- unni áfram, kveiktj hann í síga- rettu og retti Lousie, sem gerði klaufalega tilraun til að reykja hana. Svo sagöi hann eitthvað, en svo lágt að Elie gat ekki heyrt það og stúlkan brosti við. Á svo sem hálfri klukkustundu notaði Michel tvær filmuspólur, en hún setti sig hlýðin f ailar þær stillingar, sem hann bauð. Öðru hverju gaf hann henni tyrkneskt sælgæti. Þegar hann myndaði hana þar sem hún lá á bakið í rekkjunni, gekk hann tvi- vegis til hennar og glennti lærin betur sundur og brosti ánægju- lega. Þegar hann kom næst f sjðn- mál, var hann sj&lfur ailsnakinn og lagðist ofan á hana. o ut meo nvim Diyaaingu. Það var p&, sem hann leit út að dyrunum, brosti hæðnislega og hvfslaði einfaverju að Louise. Henni varð þá oðara litið út að dyrunum, en aðeins rétt sem snöggvast, svo vatt bún til höfð- inu og forðaðist að Ita í áttina þangað eftir það. Þau vissu sem sagt bæöi að hann var þarna. Elie þottist þess nú fulviss að Michel hefði vitað það strax fyrsta daginn, og að hann hefði annað hvort gert það f storkunars'kyni, þegar hann lét stúlkuna setja sig f hinar Múr- ustu stillingar, eöa til þess að sýna hve vald hans yfir henni væri algert. En Rúmeninn hló. Hann hló stððugt á meðan hann naut Mk- ama stúlkunnar, en hún varaðist að Mta f átt til dyranna. Það var einmitt þá, þegar Elie virti þau fyrir sér að hugsunin gerði fyrst vart viö sig: „Hann má ekki kamast hjá refsingu". Þetta var orðið rétiÖætismáL Hann gat ekki gert sér það fyMi- lega Ijóst enn, en það var eitt- hvað að brjótast um hið innra með honutn, einhver bylting, sem hann gat ekki skilgreint. „Hann má ekki komast faja refsingu". '

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.