Vísir


Vísir - 02.10.1970, Blaðsíða 13

Vísir - 02.10.1970, Blaðsíða 13
V í SIR . Föstudagur 2. október 1970. 13 jöískyM^n ogíjpimilid 37 prósent kvenna í Frakklandi vinna störf sem ekki Af engi ekki eins skað- flokkast undir Ms- legt í frailít^-~z móðurstörf — vísindamenn vinna að rann- sóknum á hættuminna áfengi Tjað eru líkur fyrir því að eftir tlu ár geti mannesfcjan drukkið áfengi án þess að fá timburmenn eftir á auk þess, sem það dregur út áfengisþörf- inni og er ekki eins hættulegt og það, sem neytt er nú. Fyrir skömmu var áfengi og rannsóknir í sambandi við það til umræðu á alþjóðlegu þingi vísindamanna í Stokkhótaii. Umræðugrundvöflurinn bygg- ist á rannsoknum sænska pró- fessorsins og Nóbelsverðlauna hafans Hugo Theorelis á ger- hvötum, sem hafa tekið hann meira en 20 ár. Nú hefur heþpnazt að á- kvaröa útíit og samsetningu þess geriwata í lifur mannsins, — svokallaðs ADH-geriwata — sem kemur af stað brennslu á- fengisins í líkamaniim. En það er sagt, að það sé ekki áfengið sem sJSkt sem sé skaðlegt held ur brennsila þess í likamanuni. Meðan á rannsóknum á áfeng issjúMingum stóð faonst eitur- laust efhi, sem kemur í veg fyrir áhrif ADH-gerhvatans á á- fengið. Brennslan stöðvast, á- fengið er lengur i tökainamim og um leið getur lifrto tekið við öðrum störfum, sem eru mikil væg til að viðhalda Mfi í mann eskjunni. Árangurinn verður sá, að með þessari aðferð verður hægt að koma í veg fyrir það, að áfengi orsaki skorpna lifur og breyting ar á efnaskiptum, sem lama manneskjuna eða deyða hana. „Það er sennilegt að efnið 4-metyIpyrazol verði notað sem lyf í framtíðinni", segir Hugo Theorel og ennfremur sem svar við spurningunni um það hvort hægt verði að setja 4-metyl- pyrazol í áfengi á fraimileiðsliu- stiginu, ef það hafi ékkj hættu- legar aukaiverkanir og þar með verði búið til óskaðlegt áfengi segdr prófessorinn: „Við ættuim að fá út sams konar áfengi og nú er tii, það mun bragðast eins og vant er, áhrifin verða meira langvarandi en um leið verður hættuminna að drekka það." 'Tfminn flýgur fyrir Petru, sem reynir að skipta sér miili starfa utan heimilds og heimilis- starfanna. Petra er ekkert eins- dæmi. Af 94 milljónum kvenna í Evrópu vinna 29% þeirra störf, sem ekki flokkast beint undir hústnóounstörf. Hæsta hlutfadl vinnandi kvenna er í Frakfclandi eða 37% þá kemuir Sannbandslýðveldið Þýzka'Iand með 34%, Beigfa er nokkuð á eftir með sfa 28%, Liuxeroburg 24% og Holland 23%. Þessar upplýsingar koma frá INB-fréttastofunni í Bonn. 1 uppJýsingunumi er ekki sérstak lega getið hvort Norðurlönd séu talin með 1 hlutfallsskipting- unni. S. M- I !36 ¦ ¦¦-.l HKRt Tíminn flýgur fyrir Petru, sem skiptir sér milli húsmóðurstarfanna og vinnu utan heimilis. Með því skiptir hún sér milli eldamennskunn ar og vélritunarinnar — orðabókarinnar og matreiðslubókarinnar, sem er dæmigert fyrir það millibilsástand sem einkennir störf kvenna nú á tímum. j ¦ ¦¦ Eða hvað var það. seim hann var að hugsa? Fyririeit Michel hann svo takmamkalaust, að hann miundi ekki gef a honum tækdfæri tiil neinna skýringa? Hann faafði ekkj koimiö upp um Blie á sínum tíma, annars mundi lögreglan hafa faaft ráð með að finna faann og taka höndum. Lög- reglan gerir lista yfir ófundna glæpamenn og geymir árum sam- an, sendir afrit af þekn til allra landa. Þegar Elie réð för sina tid Ðandantkjanna, varð faann að £á skilriki ifeá lögregluyfirvöldunum í Altðna, og engum í viðkomandi sikrifstofu faafðd orðið að depla auga auk heldur meir, þegar faann stoð frammi fyiir þeim og saigði til nafns sins. Michel bafði þvi ekki látið neitt uppsikáitt Gat það hafa komið af því að nann stóldi hann og kenndi í brjösti um hann? En ef svo hef ði verið, hvað kom þá til að hann títndi ekki að sjá aS fáeinum minútum til að tala «^ð hann? Vitanlega faafði hann aibt annrikt allt kvöldið. En þegar faann kom heim afitur úr sani- kvæminu, hafði hann ekki haft neibt fyrir stafni að því er séð va«rf* en samt sem áður hafðd nann hraðað sér upp í íbúðina án þess að mæia orð við Blie. Hvers vegna faaföi hann orðið undrandi, þegar hann sá hann? ^jgna þess að Eiie var orðinn ak- feteir »g hárið farið að þywrasc? Eða vegna þess að siá hann sitija á bás fyrir innan aflgreiðsWsorð i litilu faóteli? Það var El ie að kenna að nið- urandht Michels var stjauft og úr lagi gengið, að hann gat ein- ungis gert sig skiijantlegati með hásu hvæsi, og að öllum brá sem litu hann augumi. Var þess að vænta að hano léti sig það eegu skipta? ,£M mitt faefur Mka geiibreytzt," faugsaði EMe sér tiii varnar, „og það þm vegna. ég rekkMst þér, ég reyndi að hata þig, 6g áíkwað að refsa þér." Michel mát*i refsa honoim, ef það gerði hann ánægðari. Það var faans réttur. Hann mátti ákveða ref singuna að eigin geðþótita, EMe tnund; ekki hreyfa andmælum. „Nema hvað þu mátt efcki farekja mdg á brott héðan." Það mátti hann ekki gera honum öðru sinni. Ekki fyrir nokkum mun. Hann varð að minnsta kosti að láta honum eftir krók, þar sem 'faann gæt; faafzt vdð. Eða drepa hann að öðrum kostd. Hann skeMd ist dauðann. Skelfdist þá tilhiugs- un að liggja hreyfinganiaius á gðt- unni með galopin, brostin augu, og fólk á ferM i kring sem senni- lega bæri hann eitthvað á brott áöur en hann tækd að rotna. Sni tdilhugsun var jafnvel skelfilegri en kuldinn. Hvað um það, ef etokd 54 yrði koimiizt !háá þvl, bata að það tæki íljótt af. Það gat varia átt sér stað að Micfael værj svo grdnunlundaður, að hann lcti hann bíöa af ásettu ráði. Hann var maöur sem átti annnfkt og hafði miktam ábyrgð- ans.törfum að gegna. „Ég veit að þú faefur um margt að hugsa. þarft að taka mikil- vægar ákvarðandr og fjöldi folks bíður þess að ná taií af þér," hugsaöj Eltie, „en það mumdi ekki taka okkur nema nokkrar minút- ur að gera upp ofckar sakir." Þetta var svo ednfalt. Það eina, sem Blie fór ifram á, var að faann fengd tækifærd til að skýra málið. Sjálfur hafði hann fundið skýringu á hinu gamla brosi Michels, frjélslegri framkomu hans og glaðværð, sem kom f veg fyirir að nofckur gæti móðgazt vdð hann. Það var alt leikur hans, enda þótt hann gerði sér ekM grein fyrir því sjáílfur. Hann gat ktiamiö fölk undir hæl sínum, eins og maður kremur sundur skorkvdfcindi á göngu, og hann hafðí aldrei fundið tól neinnar iðrunar, vegna þess að hann vdssi efcki sjáilfur hve misfcunnariaus faann var. ^fclurðu, hvað ég á við?* faugs aði Elie. „Þú vart í raunimri sak- laus, og hafðir ekki neina faug- mynd um það favað það er að þjast, að bjást af kuftia, hangri og stöðugum 6tta, vera sér þess meðvitandi að maður er Ijótur og illa tM fara og blygöast sin fyrir það. Þu varðst aö fá aiit, sem þú viMh* og þú vildir fá allt, einnig það eina, sem ég fékk notiS — sitja í króknum mónum heima í eldhúsdnu hjá fní Lange, þar sem ég gerði mér vonir um að fá að hafa aðsetur mitt þaö sem eft it væri ævdnnar. Þú rændir mig Það var ekkiiretta skýringin. Hann gat ekki, einhverra hluta vegna, handsamaö aftur þá ljósu og sáraeinföldu skyringu, sem honum hafði verið svo nærtæk á andvökunóttum í Hamborg. — Var það ekki furðuilegt, að faann skyldi hafa gleymt svo mikil- vægu atriði? Þá var allt svo rök- rétt og ljóst og hann var efcki í neinum vafa um að sér mundi hafa tekdzt aö sannfæra Mdcfael þá, ef hann faefði getaö náð til hans. Sú skýring hafði einnig gruiui vaiíazt á saMeysi, en ekki á þennan hátt. Það var því mikil- vægt fyrir hann að tHnna þá skýr inga aftur, og að hön væri heiðar leg því að hann vildí ekki verða til þess að blekfcja Michel, og ekki heldur gera neitt tf þess að vekja meðaumkun faans. t