Tíminn - 17.05.1966, Blaðsíða 14

14
ÞRIÐJUDAGUR 17. maí 1966
Sjálfboðaliðar
Komið til starfa I hverfaskrifstofumar, og á hverfamiðstöðina
á homi Laugavegs og Nóatúns í dag og næstu daga.
Allir til starfa fyrir B-listann.
f gærkvöldi léku KR og Víking
ur í Reykjavíkurmótinu í knatt-
spymu og varð jafntefli 0:0. KR
tefldi sínu sterkasta liði fram, og
léku með liðinu m. a. Ellert
Schram, Bjarni Fel, og Eyleifut.
Síldin
KJ—Reykjavík, mánuda.g.
M.b. Jón Kjartansson fór frá !
Eskifirði í nótt og fann í dag síld
80 mílur undan Seley. Var kastað
á torfuna, en nótin hvolfdi úr sér,
en þó fengust 1200 tunnur úr kast
inu. Jón Kjartansson er því kom
inn með ágætis forskot á sumar-
síldveiðunum og aðeins vitað um
eitt skip á leiðinni á miðin, en
það er Akraborg frá Akureyri.
SUMARFÖTIN
DRENGJAJAKKAFÖT fró 5
til 13 ára.
MATRÓSAFÖT.
MATRÓSAKJÓLAR.
DRENGJAJAKKAR, stakir.
HVÍTAR NVLONSKYRTUR.
ENSKAR DRENGJA OG
TELPUPEYSUR. mikið úr-
val nýkomið
FERMINGARFÖT frá 32—37,
terylene op ull. fyrsta fL ,
efni.
SÆNGURIATNAÐUR, kodd-
ar, sængurver, lök.
GÆSADÚNN.
HÁLFDYNN.
FIÐUR.
DUNHELT OG FIÐURHELl
LÉREFT
PATTONSGaRNIÐ i litavali.
4 grófleikar. hleypur ekki
Póstsendum
Vesturgötu 12,
sími 13-5-770.
Einangrunargler
f'ramleitt einungis ilr
úrvals gleri — 5 ára
ábyrgð
Pantið tímanlega.
KORKIÐJAN h.f.
Skúlagötu 57 Sími 23200
1 \
BARJNALEIKTÆKI
★
ÍÞRÖTTATÆKI
VéiMverkstæSi
BEHNHARÐ5 HANNESS.
Si’óurtandsbraut 12.
b«ml 358 ib.
Bifvélavirki
Vil fá til starfa bifvéla-
virkja eða vanan við-
gerðarmann. Hef íbúð.
B.S.Í., Sími 22300,
Ólafur Ketilsson.
________TÍMINN
SIGRÍÐUR
Framhald af bls. 1.
annast börn sín sjálfar? Nei, því
fer fjærri. Forgangsrétt um vist
hafa börn einstæðra mæðra og
feðra, börn frá heimilum, sem
veikindi eða óregla hrjá og
börn námsfólks. En miklu fleiri
heimili þurfa aðstoðar við, svo
sem þau, þar sem mörg börn eru
á svipuðum aldri. Ein kona getur
átt ærið erfitt með að fylgja eftir
rólfærum börnum til útivistarsem
skyldi og sinna vöggubörnum og
allaf fjölgar þeim heimilum, sem
komast illa af fjárhagslega, ef
Msfreyjan getur ekki aflað tekna
utan heimilis, og eykst sá þrýst
ingur með vaxandi dýrtíð. Fleiri og
fleiri konur menntast til að sinna
störfum, sem þjóðfélaginu er
nauðsyn á að unnin séu utan heim
ilanna og er æskilegt, að þær
geti fengið aðstoð við gæzlu barna
sinna og hagnýtt menntun sína
einkum ef þær eru bundnar við
lítil heimili.
Á aðalfundi Bandalags kvenna
í Reykjavík var á síðastliðnu
hausti samþykkt áskorun til borg
aryfirvaldanna um að hraða fjölg
un dagheimila og leikskóla. Svarið
við þeirri málaleitan er það, að
samkvæmt 4 ára bráðalbirgðaáætl
un borgarstjórans ætlar borgarstj.
m.hl. síður en svo að auka fjár-
veitingu til þessara framkvæmda.
Raunar hefur Bandalagið ár eftir
ár sent borgarstjórn áskoranir um
úrbætur á ýmsu, sem betur má
fara í heilsugæzlu og heilbrigðis-
málum, sem og í uppeldis- og
iskólamálum Það hefur látlaust
minnt á skortinn á barnaheimil-
um og leikvöllum, bent á nauð
syn þess, að börnum, sem ekki fá
lengur vist á dagheimilum væri
séð fyrir afdrepi annarsstaðar, að
í skólum yrði veitt aðstaða til
að hlynna að börnum, sem þess
þarfnast, utan kennslustunda, og
mangt er það annað, er minnt hef
ur verið á. En ekki virðast þessar
áskoranir hafa náð eyrum borgar
stjórnarmeirihlutans svo að neinu
nemi.
Þegar verulega ber útaf um að-
búnað barna á heimilum, er ætl
ast til þess að aðilar eins og
barnaverndarnefnd komi til að-
stoðar. Ekki mun það ofmælt, sem
endurtekið hefur verið hvað eft-
ir annað, að borgaryfirvöld í
Reykjavík hafi aldrei skapað
harnaverndarnefnd og þeim aðil-
um öðrum, sem um vandamál
barna og unglinga fjalla, viðun-
iandi starfsaðstöðu. Það verður
að endurskipuleggja það starf
og stefna miklu meira að því
að fyrirbyggja uppeldisleg vanda
mál, heldur en að bíða þar til
tvísýnt er orðið um árangur af
aðstoð. Af þeim stofnunum, sem
ég tel nauðsynlegt að komizt á
fót, nefni ég til dæmis lækninga
heimili fyrir taugaveikluð börn,
og fleiri lítil dvalarheimili fyrir
munaðarlaus börn.
Vaxandi afbrot unglinga eiga
sér eflaust margar rætur, og nauð
synlegt er að grafast fyrir þau
mein eftir getu. Sú skylda hlýt
ur að hvíla á borgaryfirvöldunum,
að leggja miklu meira kapp á
það en gert hefur verið, að sjá
unglingum fyrir verkefnum, sem
hæfa þreki þeirra og þroska
þann árstíma, sem þau eru ekki
í skólum. Atvinnulífið tekur ekki
við þeim af sjálfu sér, án
skipulagðra aðgerða. En at-
hafnaþráin verður að fá út
rás, bæði í starfi og leik, og
gerist það ekki við jákvæðar
aðstæður, snýst hún oft í andfé-
lagslegar ..athafnir.
Reykjavík heldur ekki reisn
sinni sem höfuðborg, nema að
þar sé hlúð að listum eftir megni.
Vegna fjölmennis er auðveldast
að halda hér uppi að staðaldri
leiklistar- og tónlistarlífi. Hér eru
Eiginmaður mlnn,
EiríkuV Jónsson
Sandlækjarkoti,
andaðist að heimili sínu, laugardaginn 14. maí.
Jarðarförln auglýst síðar.
Kristin Ingimundardóttir.
Eiginkona mín
Ingveldur Þóra Jónsdóttiý
Leifsgötu 5, Reykjavík, andaðist að kveldi 14. þ. m.
Guðmundur Eiríksson.
stærstu listasöfnin, sem enn
skortir tilfinnanlega sýningarsali
hér eru stærstu bókasöfnin og
skólarnir í listgreinum og hér er
eina sinfóníuhljómsveit landsins.
Þroskamöguleikar listgreinanna
eru að verulegu leyti háðar því,
að þær njóti stuðnings og fyrir
greiðslu af opinherri hálfu, enda
auðga þær líf allra þorgaranna,
sem þær ná til.
Þeir, sem hlýtt hafa á söng
leikina, sem flutti þafa verið hér
og ekki sízt þann, sem nú er
fluttur í Þjóðieikhúsinu, ein-
göngu af íslenzkum söngvurum,
munu óska sér að sá draumur
verði sem fyrst að veruleika, að
grundvöllur skapist fyrir því, að
söngleikirnir verði ekki aðeins vor
boðar, heldur fastur þáttur í
menningarlegu skemmtanalífi höf
uðborgarinnar.
Sannarlega væri viðeigandi, að
borgarsjóður veitti árlega ein
myndarleg listaverðlaun fyrir af
rek í einhverri listgrein, til hvatn
ingar góðum listamönnum.
EINAR
Framhald af bls. 1.
nýjungar í byggingamálunum er
miði að því að koma við fjölda-
framleiðslu og gera íbúðabygging
ar ódýrari en nú.
Eitt hið allra nauðsynlegasta
fyrir þá, sem stofna heimili er
að komast yfir húsnæði. Þetta
vandamál mætir fólki yfirleitt á
unga aldri, leiguhúsnæði er ekki
hægt að fá nema þá með afar-
kostum og menn reyna að byggja.
Einhver sjálfsagðasta aðstoð, sem
hvaða menningarþjóðfélag sem er
telur sér skylt að veita, er ein-
mitt fólgin í því að gera fólki
þetta kleift og eins auðvelt og
nokkur kostur er. Ástand þessara
mála er öllum kunnúgt og ég
mun ekki rekja það hér. En hvern
ig halda menn að ungu fólki
gangi að byggja við þessar að-
stæður, og hvernig gengur að
standa undir lánunum, halda ibúð
unum, jafnvel þótt takast megi
að koma þeim upp? Þessu svarar
auðvitað hver bezt fyrir sig en ég
er fyrir mitt leyti ekki í vafa um
svarið: Þetta er ekki hægt. Að ó-
breyttum aðstæðum getur almenn
ingur ekki lengur byggt sitt hús-
næði sjálfur.
Þróunin í byggingamálum hér
í borg segir líka sína sögu. Tala
fullgerðra íbúða, sem bætast við
ár hvert er fyrir neðan það, sem
hún þarf að vera samkvæmt áliti
sérfræðinga borgarinnar, og þessi
tala er lægri nú en hún var fyrir
8 árum, þrátt fyrir þá fólksfjölg-
un, sem orðið hefur. Árið 1957
voru fullgerðar íbúðir 935 en í
fyrra voru þær aðeins 624. Þó hef
ur fólkinu fjölgað um 10 þúsund
á þessum árum. Af hverju hefur
þetta gengið svona? Hefur árferði
verið óhagstætt? Nei, aldrei
betra. Er fólkið óduglegra en áð-
ur fyrr? Engan hef ég heyrt
halda því fram. Vantar þá ekki
húsnæði? Jú, enginn treystir sér
til að bera á móti því. Ástæðurn
ar eru því ekki þessar, heldur ó-
heyrilega hár byggingarkostnað-
ur vegna skipulagsleysis og stjórn
lausrar dýrtíðar og getuleysi borg
aryfirvaldanna í lóðamálunum,
sem er alveg kafli út af fyrir si,g
og einn sá ljótasti á blettóttri
buru borgarstjórnarmeirihlutans”
Ennfremur sagði Einar:
„Nokkug hefur borið á því, að
Sjálfstæðisflokkurinn hefur verið
í hálfgerðum felum undanfarnar
vikur og ólíkt minna hampað en
oftast áður við sams konar tæki-
færi. Þetta er skiljanlegt. Ferill
flokksins er þannig, að borgar-
stjóri telur sér eflaust lítinn á-
vinning í því að auglýsa tengsl
sín við flokkinn meira en þarf,
sérstaklega núna þessa dagana,
þegar Sjálfstæðisflokkurinn i rík
isstjórn er að auka dýrtíðina enn
að miklum mun.
Þetta laumuspil er þó vita þýð
ingarlaust. Reykvíkingar gleyma
ekki því, sem að þeim snýr af
ríkisvaldsins hálfu. Þeir muna
verðbólguna og kjaraskerðinguna
þótt reynt sé að fela þær stað-
reyndir.
Menn muna áreiðanlega eftir
því, að ríkisstjómin lýsti í upp-
hafi því stefnuskráratriði, að verð
bólgunni skyldi haldið í skefjum,
en svaraði fyrstu kjarahótatil-
raunum almennings með gengis-
lækkun!
Menn muna áreiðanlega eftir
því, ag álögur samkvæmt fjárlög
um hafa hækkað um 150% á 6
árum og útsvörin um 140% á 4
árum. Menn muna áreiðanlega eft
ir því, að vísitala framfærslu-
kostnaðar hefur hækkað um 82%
á viðreisnartímanum og vísitala
vöru og þjónustu um 112% á
sama tíma.
Menn muna áreiðanlega eftir
því, að byggingarkostnaður meðal
ílbúðar hefur hækkað úr 430 þús-
und krónum í 914 4þústmd krón
ur, en hámarkslán húsnæðismála
stjórnar eru aðeins 280 þúsnnd
krónur og auk þess vísitöluibtmd-
in.
Allt' þetta og fleira af slíku
tagi munu menn hafa S huga, þeg
ar þeir ganga að kjörborðinu á
sunnudaginn kemur og gera sér
ljóst, að það er sá sami Sjálfstæð
isflokkur, sem ber ábyrgðina á
þessu og nú biður Reyikvíkinga
að fela sér forsjá mála sinna einu
sinni enn.“
ÓÐINN
Framhald af bls. 1.
lega til hækkunar á st!Ít6Vörum
vegna þess, að nokkur hluti þeirra
eyðist í hít verðbólgunnar á leið
inni úr pyngju borgarans til fram
kvæmdanna. Dýrtíðin tekur þann
ig alltaf háan toll af útsvörunum.
Þess vegna er óðadýrtíð eitt al-
varlegasta vandamál borgarstjórn
enda.
Þó er dýrtíðin enn meira vanda
mál fólksins, heimilanna, barna
fjölskyldnanna. Þess vegna er það
megin skylda borgarstjórnenda að
berjast gegn dýrtíð, en ekki að
segja eins og íhaldið í borgar-
stjórn Reykjavíkur, að dýrtíðin
komi borgarstjórn ekki við, og
það er bæði skylda og nauðsyn
fólksins í borginni að berjast gegn
óðadýrtíðinni með atkvæði sínu,
og alveg sérstaklega nú, vegna
þess hvernig ríkisstjórnin hefur
leikið launþega landsins á löng
um óhappaferli í dýrtíðarmálum.
^ í niðurlagi ræðu sinnar komst
Óðinn svo að orði:
„Ef launþegar heita ekki at-
kvæði sínu nú, jafngildir það því
að leika af sér í skákinni við
dýrtíðarstjórnina -og verða síð-
an að gefa taflið í næsta júní-sam
komulagi. Þannig er atkvæðaseð-
illinn nú í ríkara mæli en nokkru
sinni fyrr sverð og skjöldur fjöl
skyldu ykkar og heimila, og hver
er það, sem vill leggja frá sér
þau einu vopn sem bíta, þegar
ránshrammur dýrtiðarófreskjunn-
ar ber á dyr fjölskyldu hans.
Með brigðum sínum á júnísam
komulaginu og stórhækkun neyzlu
vara síðustu vikur, með hinni
nýju og ósvífnu dýrtíðarárás á laun
þegaheimilin og síðan beiðni um
stuðning, er ríkisstjórnin í raun
og veru að spyrja: Viljið þið nú
ekki gefa okkur atkvæði ykkar í
kaupbæti og vexti á þetta smá-
ræði, sem við höfum látið dýr-
tíðarsendilinn okkar sækja til
ykkar. Og spurning kosninganna
til launþega er einmitt þessi:
Ætlið þið að greiða dýrtíðarstjórn
inni þessa uppbót á viðskiptin?
Ætlið þið að afhenda henni þenn
an skjöld heimila ykkar líka?
Svarið hlýtur að verða aðeins eitt:
Nei — og aftur nei.””