Lesbók Morgunblaðsins - 13.01.1929, Blaðsíða 4

Lesbók Morgunblaðsins - 13.01.1929, Blaðsíða 4
h LÉSBOK MOÍtOUNBLAÐSlNS tefla manntafl eða lesa útlend slcáldrit en að læra. live marga íbúa Bern hafi, eða hvenær Ludvig XIV. hafi komið til valda; og kennarar hans gefa honum afleit- a;i vitnisburð. En taki þeir góðu menn sína tvo lærisveina upp í ]>essum námsgreinum að ári liðnu, þé þomast l>eir að raun um, að báðir vita jafn lítið. Og liver hefir þá notað tímann sinn betur. sá sem æfði sig í nianntafli og kynti sjer útlendar bókmentir, eða hinn, sem lærði alla veraldarsöguna utan að til að gera kennurum sínum til geðs og gleymdi henni svo aftur b? nokkrum dögum liðnum? Það sem maður lserir á skóla- bekkjunum, gleymist þannig oft jafn skjótt og upp er staðið. En fái maður tækifæri til að rifja það upp í veruleikanum, sjá og heyra og reyiia sjálfur það, sem dauður bókstafurinn megnaði ekki að festa í minni á varanlegan hátt, þá er nieð meiri vissu hægt að segja, að maður hafi lært það og kunni það. En slikar „leksíur" eru æði dýrar, kosta bæði tíma og peninga. Gefst aðeins fáum útvöld iim kostur á að læra alla landa- fræðina með því móti. En þegar forlögin bera mann til framaiuli lands. j)á býðst ta'kifæri til að rifja upp hið gleymda skólastagl án mikillar fyrirhafnar og i þetta sinn á lifandi o<í skemtile<i'an hátt. Og þanni<i lærist margt fleira um landið og þjóðina, mar<>;t sem stendur hvergi skrifað í lærdóms- bókum vorum, en er engu síður fróðlegt og skemtilegt en annað. Til að kynnast þjóðinni o«' siðum hennar, er ekki nóg að fara yfir landið sem rjettur o<r sljettur ferðamaður, sem naumast hefir kynni af öðrum en hótel- þjónum og starfsmönnum við járn brautirnar, og helst fer til þeirra staða, sem fullir eru af íitlending- um, hann getur kynst landinu mæta vel, en þjóðinni ekki. Til þess að þekkja ])jóðina, verður að lifa og starfa með einstaklingum hennar, kynnast heimilum þeirra og leita upp þá staði, sem ekki eru spiltir af ferðamannastraum. Jeg ætla hjer ekki að gefa ítar- lega lýsingu á landi, atvinnuveg- um eða lifnaðarháttuiii í Sviss — ^mmmmmw^mmm^^^^m^. Davíö Eftir Einar Þá Davíð stóð fyrir stóli Sáls — strengi hann drap undir orðum þess máls, sem hirðtunga varð vorra himna. Með Betlehems rísandi stjörnu hann stje og stillti sín ljóð fyrir Israels vje. Um aldir beygir heimurinn hnje við hjarðkongsins voldugu ymna. Námfús á lífið hann náði hæð. En naðra blundaði í hjartans æð1. Hjarðknapinn hneigðist til skálar. — Svo útvaldi drottinn sinn afbrotalýð. Hans ætlun var hyldjúp. Til sigurs þarf stríð. Og yðrun krefst syndar, um eilífa tíð, svo ávaxtist pundið sálar. Já, Davíð var herra vors heilaga lands, Svo hátt gnæfði bragur og vilji þess manns, að dáðust drottnarnir sjálfír. Hans bæn flutti hásöng af lifandi list, sem ljóðbylgjur reisti á höfum yst. — Nú jarðsyngja trúna á Jahve og Krist játendur veilir og hálfir. Iðrun er kraftur. Hún krefur til hljóðs og knýr þá dýpstu strengi til óðs, sem víðboðum hjartnanna varpa. Sál verður ljósblind í sólar geym; en syndarinn týndi leitar heim. Hann föðurhöndum er tekinn tveim. Þá tóna á Davíðs harpa. Oss dreymir í hæðunum hörpuslag, er hrynur í einu sem kór og lag, af setning samhljóms og raddar. En jörð verður stjarna heilög og hrein, þá hafdjúpsins mál talar bára ein — og undir þar tekur steinn við stein, uns strandir til hljóðs eru kvaddar. «

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.